Bij onze huisdieren komen ook zogenaamde hormonale aandoeningen voor. Dat zijn meestal vrij ingewikkelde ziekteprocessen waarbij niet eenvoudig een boosdoener als een virus of een bacterie aan te wijzen is. Een hormonale aandoening waarover de laatste tijd steeds meer te doen is, en waarover verwarring is ontstaan, is een aandoening van de schildklieren. Daarom hier wat meer informatie daarover. 

De schildklieren liggen in de hals van de kat (zie tekening).  Deze klieren scheiden een hormoon aan het bloed af dat een belangrijke rol speelt in de stofwisseling van onze kat. Eenvoudig gezegd komt het erop neer dat een teveel aan het schildklierhormoon de stofwisseling doet toenemen terwijl een tekort deze juist remt. De verwarring die is ontstaan is het gevolg van het feit dat honden katten, als het om de schildklier gaat, zeer verschillende dieren zijn. 

Zo treedt bij de oudere kat soms een teveel aan schildklierhormoon op terwijl bij de hond juist een tekort optreedt. Omdat het in beide gevallen om het hormoon van de schildklieren gaat, begrijpen de eigenaren van honden en katten elkaar op dit punt ook niet.

De Kat: teveel hormoon.
Het hormoon dat de schildklier produceert wordt thyroxine genoemd. Als er teveel van deze hormonen worden geproduceerd, ontstaat een aandoening met de moeilijke naam hyperhreoïdie. Het is de meest voorkomende hormonale aandoening van de kat. Deze aandoening ontstaat alleen bij de oudere kat, gemiddeld zo rond een leeftijd van dertien jaar. De oorzaak van de verhoogde productie van hormonen is in vrijwel alle gevallen een tumor in de schildklieren. De gevolgen zijn een verhoging van de stofwisseling van de kat waardoor deze wel meer gaat eten maar tegelijkertijd afvalt.

Dat gewichtsverlies vindt echter maar langzaam plaats. De dieren zijn onrustig en besteden weinig 

aandacht aan de verzorging van hun vacht.  Deze ziet er dan ook "verwaaid" uit. Verder kan een heel scala aan symptomen voorkomen zoals trillen, afkeer van warme plekjes (vaak worden juist de koude plaatsen in huis gekozen) soms diaree of braken, agressiviteit en hyperactiviteit. De katten plassen ook vaak meer en moeten daarom weer meer drinken. Een probleem van deze aandoening is dat, indien ze niet tijdig wordt onderkend en behandeld, er hartproblemen kunnen ontstaan. Als gevolg daarvan zien we juist dat de eetlust afneemt en de kat erg rustig (apathisch) wordt. 

De behandeling is eenvoudig doch ingrijpend. Via een operatie wordt de aangetaste schildklier verwijderd. De operatie is niet zo ingewikkeld en ook niet zo belastend voor het oudere dier. Een gevolg van het verwijderen van de schildklieren is dat er geen schildklierhormonen meer in de bloedbaan afgegeven worden. De kat heeft echter wel een bepaalde hoeveelheid  van dergelijke hormonen nodig en daarom worden deze aangevuld. Dat gebeurt in de vorm van het ingeven van pilletjes. Aangezien de schildklieren niet spontaan terug komen, dient dat het verdere leven van de kat te gebeuren. Dat dient de eigenaar van de kat goed te beseffen. De dierenarts zal vragen om regelmatig een bloedcontrole te laten uitvoeren om te bekijken of de hoeveelheid schildklierhormoon dat wordt toegediend juist is. Als alles goed gaat en de behandeling tijdig is ingesteld, verdwijnen alle symptomen als sneeuw voor de zon. 

Bron: Hart voor dieren, Henk Lommers