Hersenschudding bij de kat

Ik hoor mensen denken; hoe kan dat nou, een kat komt immers altijd op zijn pootjes terecht? Doorgaans is dat ook zo, mits de hoogte van de val het omdraaien van het lichaam van de kat dit toelaat. Maar ook al is de kat in staat geweest om zijn lichaam om zijn as te laten draaien, dan nog kan de kat een harde klap krijgen, bijvoorbeeld op zijn kaak. Met als gevolg een hersenschudding én een zere kaak.   Dit overkwam een kitten van ons van 13 weken. Een ontzettende wildebras. In haar haast om één van de groten voor te wezen sprong ze op een plank, maar eigenlijk was de afstand voor haar kleine lijfje te hoog en te ver. Ze kon zich nog net vastgrijpen, maar gleed toch van de plank af. We zagen ‘iets’ vallen en toen we gingen kijken zagen we het kitten gewoon lopen, niets aan de hand dachten we. Tot ’s avonds het kitten niet wilde eten. Kan gebeuren denk je dan, morgen weer een dag. De volgende ochtend keek het kitten een beetje belabberd uit haar oogjes, duidelijk niet zichzelf. Ze wilde ook niet spelen die dag, en verder niets eten op een paar kleine likjes na. Na controle van het bekje bleek het tandvlees van een hoektand een beetje verdikt, alsook een kiesje wat foetsie was. Dus dan denk je, die is nu al aan het wisselen! De volgende dag wilde het kitten nog niet eten en ik vond het nodig om te gaan dwangvoederen met Royal Canin Convalescence Support. Tijdens het voeren met de spuit voelde ik kiesjes knarsen, dus ik dacht gelijk te hebben wat het wisselen betreft. De volgende dag at ze weer een klein beetje natvoer wat we heel fijn hadden geprakt. Het eten ging steeds beter en ook ging ze weer spelen. Wel steeds kort, maar toch.

Inmiddels was ze flink aan het afvallen, wat ze er op dat moment niet meer aangegeten kreeg. 90 gram afvallen in 5 dagen tijd is veel voor een kitten van ruim 13 weken. Wel kwam ze weer in grammen aan, maar niet genoeg vonden wij want ze zat nog niet op de helft van haar normaal te eten voer.  

Totdat, ze was op dat moment exact 14 weken we ons helemaal verloren schrokken! En wat er kán gebeuren is het volgende: het kitten ligt naast me in haar mandje, schiet overeind met een schreeuw, springt/valt uit haar mandje en gaat ongecontroleerd rennen door de kamer, al krijsend. Ze rent de keuken in waar wij direct de deur dicht deden, want alle katten kwamen aangerend om te kijken wat er aan de hand was. Ik probeerde het kitten op te tillen om te troosten. Dat had ik beter niet kunnen doen. Zelfs een heel klein kitten wat niet weet waar ze is kan je lelijk verwonden. Weer op de grond kwijlde ze en draaide ze rondjes om haar eigen as. Je zag duidelijk aan de oogjes dat ze compleet van de wereld was. Na een minuut geruststellend toespreken zag je haar weer ontspannen en de oogjes kwamen weer ‘tot leven’. Poeh, wat is dit in hemelsnaam geweest vroegen wij onszelf af. Het leek op een epileptische aanval, voor onze beleving. De volgende dag direct de dierenarts opgebeld en het verhaal verteld. Uiteraard moesten we direct langskomen waarna ze na uitgebreid onderzoek en controle van de reflexen van de pupillen een injectie antihistaminica kreeg. Ik vond het rechteroogje iets verdikt wat de dierenarts beaamde. Hij liet mij het verschil van de reflecties tussen de twee pupillen zien. De linkerpupil werd direct klein met het schijnen van het felle licht, terwijl het rechteroogje hier veel langer over deed. De conclusie was: een hersenschudding. De injectie met antihistaminica was bedoeld om het hersenvocht wat sneller te laten afvoeren en om een shock te voorkomen. Wat werkelijk de aanvallen uitlokten was de druk op de hersentjes die te hoog opliep, waarna het na die enorme adrenaline stoot versneld afbrak.

Het bleef helaas niet bij deze ene ‘aanval’. Gedurende 5 dagen kreeg ze gemiddeld 3 a 4 van deze aanvallen te verduren. In ernst variërend van erg tot minder erg. Minder erg was het wanneer ze geen schreeuw gaf, maar alleen rondjes draaide om haar eigen as en kwijlde en met haar kopje schommelde. Erg was het wanneer ze schreeuwde, keihard wegrende zonder dat ze wist waar ze was en overal tegenaan botste waarna het kwijlen weer begon totdat ze weer tot haar positieven kwam. De aanvallen duurde nooit langer dan hooguit anderhalve minuut. Voor ons leken het eeuwen… Na elke aanval wilde ze eten, vooral véél eten en melk drinken, véél kattenmelk. Daarna was ze compleet zichzelf weer en ging weer kattenkwaad uithalen met de rest van de bende.  

Van ons mocht ze ook niet meer op het hoge wandmeubel, wat ze een keer toch deed terwijl we visite hadden. Even niet opletten was bijna fataal. Er werd geroepen “Ze heeft er weer 1”! En gelukkig kon ze nét op tijd opgevangen worden. Vanaf dat moment hebben we kussens rond het wandmeubel gelegd zodat ze, wanneer ze er toch weer opklom in ieder geval niet op de harde vloer terecht zou komen. Ook ging ’s avonds de hoge plafond krabpaal plat om verdere valpartijen te voorkomen.  

Haar gewicht ging ook weer met sprongen omhoog gelukkig, want ze at niet maar vrat. De kuipjes en kleine blikjes natvoer waren niet aan te slepen. Brokjes wilde ze niet, want wat het wisselen betreft had ik misschien wel gelijk. Wel heel erg vroeg voor zo’n jong kitten. Waarschijnlijk heeft de val toch een dreun op het kaakje gegeven waarna enkele tandjes en kiesjes los zijn gaan zitten, maar dit is voor mij gissen. Maar nadat de losse tandjes eruit waren, was ze niet meer weg te slaan bij de brokjes bak!  

Na haar 2^e vaccinatie, chip en tevens uitgebreide controle door onze dierenarts werd ze weer helemaal gezond bevonden. We hebben haar in samenspraak met de nieuwe eigenaar nog 2 weken langer bij ons gehouden om zeker te weten dat alles goed bleef gaan. En dat ging het gelukkig. Het was weer het zelfverzekerde poesje wat het altijd geweest was en een heerlijke ondeugd! Het rennen en vliegen heeft ze nooit afgeleerd J  

Sylvia Blok
Cattery Vashyra, Noorse Boskatten