Hoe snel een verkeerde diagnose gesteld kan zijn.....

Dit is een eigen ervaring. In het dagboek van Giz kunnen jullie hebben op pagina 10, 11 en 14 kunnen lezen over de poezen Loekie en Senna, 2 logé dames. Over 1 van hen, Senna gaat dit waargebeurde, trieste verhaal....

De eigenaresse van deze 2 poezen belde mij afgelopen vrijdag op, helemaal in paniek. Haar Senna had haar moeder aangevallen, en daarna haar. Wat was er gebeurt? De moeder had tijdens haar vakantie de poezen eten gegeven. Voor een spelletje en een kroel kwam een ander. De moeder is geen kattenmens, maar een hondenmens. Niets mis mee. De moeder kwam voor de tweede keer op visite sinds de terugkomst van vakantie. Tijdens het babbelen van de twee dames miauwde Senna een paar keer, terwijl ze om de moeder heen draaide. De moeder miauwde de poes een aantal keren na. 

Zeer waarschijnlijk vond Senna dit niet fijn, waarop ze de moeder, terwijl ze naast haar op de bank zat, in het gezicht vloog. Daisy, de eigenaresse van de poezen schrok hier uiteraard verschrikkelijk van, sprong op, en haalde Senna van het gezicht van de moeder af, waarop Senna in de aanval ging op Daisy. Ze sprong in haar been, klom omhoog om ook bij haar gezicht te kunnen. Een verschrikkelijke ervaring, en vooral een zeer pijnlijke. Een nagel was in het been van Daisy blijven steken.Uiteindelijk hebben de twee dames de poes in een andere kamer gekregen, 

Loekie, de andere poes werd uiteraard doodsbang van het hele gebeuren en is weggedoken. Waarna ik gebeld werd met de vraag wat nu? Tja, dat is moeilijk. Ik heb bijna hetzelfde mee gemaakt met Giz, alleen was hier geen ander bij betrokken als ikzelf.... Daisy vertelde mij dat de ogen van Senna ook zo raar stonden, er sprak bijna moordzucht uit. Ik gaf haar het advies om de poes in de kamer apart te laten, om tot rust te komen, zodat ze zelf ook tot rust kwamen en de wonden konden verzorgen. Beide hadden al een tetanus injectie gehad, dus het kon verder geen kwaad. Ook zei ik haar dat ze naar een dierenarts moesten bellen, een dierenambulance of dierenbescherming en daar de vraag voorleggen, want ja, die mensen weten het toch beter als ik, die hebben er voor geleerd.

De volgende morgen belde ze me weer in paniek op, Senna had haar vriend nu aangevallen. Ze hadden Senna uit het kamertje gelaten, omdat ze het zielig vonden zo alleen. Door de telefoon zat haar vriend het verhaal te vertellen tegen iemand, dat Senna aangevallen had toen de moeder mauw mauw zei...... verder kwam hij niet in zijn verhaal. Senna hing ěn hem.... De poes kregen ze weer in het kamertje apart. Ik vroeg haar wat de dierenarts had geadviseerd, en de dierenbescherming. Ze moest maar langs komen met de poes, dan kon ze afgespoten worden!!!

Persoonlijk vond ik dit een slecht advies, want ze kenden de poes niet, maar hun redenatie van een mogelijke hersentumor, tja, wie weet, het zou kunnen.... De optie van bloedonderzoek werd niet gegeven, want het werd pinksterweekend, dus is alles dicht. Op z'n vroegst kon ze na het pinksterweekend naar een goede dierenarts om tests te kunnen laten doen. 

Poes zat nog steeds in een kamertje apart en ik zei haar dat ik wel langs wilde komen. Dat vond ze een fijn idee, dus getogen met een Hart voor Dieren waar een artikel in stond over agressie bij katten, een flesje oplossing bach remedie Mumulus en Star of Bethlehem en het advies om een  geurstekker Feliway te kopen ging ik naar de pechvogels. Hier aangekomen hebben we eerst een poosje zitten kletsen, om Senna m'n stem te laten horen. Ik was per slot van rekening 3 maanden haar 'peetmoeder' geweest, dus ze kon mij. Na een half uurtje ben ik naar Senna gaan kijken, en wat ik zag beviel me niets. Twee totaal verwilderde ogen keken me aan. Ik dacht, ik laat jou mooi niet los, want je valt mij ook aan, en daar pas ik toch echt voor.... 

Tja, hoe pak je zoiets nou aan.... Er zaten twee doodsbange mensen, én 2 doodsbange katten.... We maakten een plan de campagne. Ze zouden de druppels Bach in de waterbakjes van de katten doen, naar de winkel gaan om een geurstekker Feliway te kopen, evenals een plantenspuit. Als Senna uit het kamertje gelaten werd, dan zou Daisy een zo ontspannen mogelijk houding uitstralen van: ik ben niet bang, en kom maar op, niet de kat aaien, maar de kat naar 

haar toe laten komen. Haar vriend zou indien nodig de plantenspuit gebruiken. Ondertussen ging ik weer naar huis. 's Avonds zouden ze Senna proberen weer rond te laten lopen. De andere poes Loekie werd voor de zekerheid even in de slaapkamer gedaan en Senna weer binnengehaald. Helaas kon Daisy zich niet beheersen, (de poezen zijn alles voor haar) en aaide de poes toch met als resultaat dat Senna dit niet accepteerde en weer in de aanval ging..... De twee gingen in paniek de woonkamer uit, de slaapkamer  in gauw de deur dicht. Tja, toen zaten de mensen aan de ene kant, en de poes aan de andere kant. 

Na een telefoontje naar mij vertelde ik dat ze met dubbele kleren aan weer terug de woonkamer in moesten, want dubbele kleren is toch betere bescherming als een laagje huid. Ondertussen had ik advies gevraagd aan een homeopathisch therapeute. Ook deze kwam met de mogelijkheid dat er sprake kon zijn van een hersentumor en dat ze met de eerste beste nieuwe aanval direct contact moesten zoeken met de dierenambulance en/of dierenarts. De twee zijn met 2 stel kleding aan weer terug de woonkamer ingegaan. Daisy had inmiddels de instelling van, zo, ik ben veilig aangekleed, kom maar op als je durft! Die houding werkte, en ze kon Senna naar het kamertje apart brengen. De volgende dag belde zij me huilend op dat ze dit niet langer aan kon, dat ze bijna niet meer reageerde op haar stem, afwezig was, en niet geďnteresseerd in haar omgeving. Ook omdat ze het zo verschrikkelijk zielig vond, maar dat ze ook aan zichzelf moest denken, en aan de andere poes. 

Ik moest haar hier volkomen gelijk in geven, want er was van haar kant uit alleen maar angst, en geen vertrouwen meer. Ook zag ze door haar angst geen kans meer om te proberen het vertrouwen weer op te bouwen. Ze had de dierenambulance gebeld vertelde ze, en die wilde wel komen, maar konden toch de kat niet behandelen werd verteld. Wel kreeg ze het advies om naar het dierenziekenhuis in Rotterdam te bellen en haar verhaal te vertellen. Deze artsen waren zeer kundig vertelde de man, hij ging er zelf ook altijd heen met zijn eigen dieren. Zo gezegd zo gedaan. Omdat het inmiddels Pinksteren was, en de kliniek dicht was, was het wat lastig, maar ze mocht ze toch langs komen met Senna.

Het telefoontje wat ik 's middags direct na het kliniekbezoek kreeg was een heel blij telefoontje! Deze dierenarts ging uit van de stelling dat Senna thuis de baas was, en dat de moeder heel erg bedreigend is geweest, waarop Senna reageerde met een aanval, omdat het beestje niet wist wat ze met die gevoelens aan moest. Het enige hoe een kat dan kan reageren is aanval. Ook ter bescherming. Het is niet persoonsgericht, dus Daisy moest het zich niet persoonlijk aantrekken. 

Ze kreeg het advies om de poes gewoon weer rond te laten lopen, negeren, en alleen als de poes uit zichzelf, met opgeheven staart naar haar toe kwam om zelf kopjes te geven, dan mocht ze Senna aanhalen, maar NIET uit eigen beweging gaan aaien, want dat zou de poes niet accepteren. Op deze manier moet het vertrouwen weer hersteld worden. Ik weet uit eigen ervaring dat dit werkt, dat deze arts van mij het gelijk aan zijn kant krijgt, maar toch blijf ik nog even sceptisch, totdat na verloop van tijd het ongelijk van de andere dierenarts en dierenbescherming voor mij bewezen is. Voorlopig heb ik al 8 uur geen telefoontje meer gehad, dus ik heb goede hoop!

Inmiddels zijn we een poosje verder, en het gaat heel goed tussen de mensen en de poezen. Het vertrouwen wederzijds wordt dagelijks meer opgebouwd, maar toch blijft het nog even afwachten. We duimen dat dit verhaal geen staartje gaat krijgen...

Het adres van deze kliniek wil ik graag vermelden, want de ene dierenarts is de andere niet....
Emil Visnjaric van het dierenziekenhuis Rotterdam, Pascalweg 4. Tel.: 010-4925151 of: www.dierenziekenhuis.nl