1 februari 2003

Kom ik vanmorgen om 6 uur beneden; ik kijk eerst door de spijlen van de trap of alles nog hetzelfde is als gisteren toen ik naar boven ging en vind dat alles ok is. Ik loop op m'n gemakje de trap af en inspecteer de boel wat uitgebreider. Het dagelijkse ritueel begint, en om half 8 gaat het vrouwtje naar haar werk. Prrrt, wat is dat nou? het stikt ineens van de beestjes buiten, maar die zijn niet zwart, maar wit! Ik probeer ze uit alle macht te vangen, maar dat gaat niet door het raam. 

Na een uurtje of 2 geef ik het maar op en ga de boel eens zitten bekijken. Wat gek, alles ziet er anders uit dan anders, en ik had vanmorgen de boel nog wél zo goed geïnspecteerd..... Dit snap ik niet. Ik geef een ijzingwekkende schreeuw en vlieg de trap op, om het van bovenaf te bekijken. (daar wordt niet meer op gereageerd hoor, want dat zijn ze nou wel van me gewend....) Jeetje, ik zie het écht goed, alles is wit! Ik vlieg weer naar beneden en plof weer in de raamkozijn. De baas staat op en pakt me op z'n arm. Ja 

Giz, zegt ie, het sneeuwt, mooi he.O, is dàt het.... sneeuw... Tja, dat is weer wat nieuws. Maar wat moet ik ermee? Ik ben al 10 maanden maar ik mag nog steeds niet naar buiten. Mauhauwauw, ik wil zo graag! Het lijkt me zo lekker zacht aan m'n pootjes.... Maar goed, hierbinnen is het lekker warm en veilig, en wat daar buiten ligt, dat ken ik niet, dus weet ik het ook niet. Om 5 uur 's avonds komt het vrouwtje weer thuis. Mooi he Giz, zegt ze, al die sneeuw, en ze aait me liefhebbend over m'n koppie. Wat nou mooi,.... kan jij zeggen, maar ìk weet het niet,.... en ik bijt eens venijnig in haar hand. 

Ooooh zegt ze, je wilt de sneeuw onder je pootjes voelen! Nou, kom op dan, dan gaan we eens buiten kijken. Ze doet haar schoenen weer aan en tilt me op en doet de deur open. Ja hee, wat gaan we doen, weet je wel hoe koud het buiten is en hoe eng, en ik zet me schrap in haar armen. Pfffft, das eng hoor! Maar ze draagt me naar de rand van de vijver en zet me daar in de sneeuw.... Dat ruikt vreemd.... snif snif... ik doe voorzichtig een klein stapje en glij pardoes uit, maar ze had me gelukkig vast, anders had ik zo in de vijver gegleden met al die grote glibberige spartelende vissen!

De volgende dag sneeuwt het nog steeds en alles wordt steeds witter. 's Middags komt er een merel in de tuin, die zoekt eten. Jah, ik ook, en ik zou hem heeel graag opeten, maar dat gaat niet door het raam he.... Ach, dat is zielig, de merels hebben honger en die kunnen nu geen wormpjes zoeken, zegt het vrouwtje, en ze gaat naar de keuken om een boterham met boter te smeren. Ze strooit al die kleine stukjes naar buiten op de straat waar geen sneeuw ligt. 

Zo Giz, nou kan je ze eens van dichtbij bekijken, de merels, zegt het vrouwtje en ik neem een positie in dat ze mij niet kunnen zien, die vogels. Achter het gordijn en de bloempot, dan zien ze me vast niet, toch..... Het vrouwtje heeft een boel foto's gemaakt van mij en de vogels, en door de druppels gesmolten sneeuw op het raam zit ik likkebaardend naar die lekkere hapjes te kijken die de stukjes brood gretig verorberen. 

En ik, ik mag er alleen maar naar kijken, zoals gewoonlijk.. klappertandend. Snik, het leven is toch niet eerlijk.... mrwauwww.

Maar  om me een beetje te troosten mag ik 's middags nog even in de sneeuw lopen. Er is nu een dik pak gevallen, en ik zak er helemaal in weg. Soho, weet je wel hoe koud dat is aan m'n pootjes joh, maar nieuwsgierig als ik ben doe ik toch een paar stapjes. Heel voorzichtig loop ik een stukje en plop, zo tot aan m'n kin in de sneeuw! 

Brrr, koud hoor, maar ik vind het wel spannend. En die merels, die laten zich mooi niet meer zien he, dat snap je wel. Maar ik ruik ze wel, en kijk maar, ik zie de sporen van hun pootjes. Mrrouwh, zonde.... Wacht maar tot ik écht naar buiten mag! Misschien, heel misschien in de lente, maar dat weet het vrouwtje nog steeds niet zeker.