Nou ik weet het allemaal niet meer hoor... Ik word écht gestoord hier! Zijn d'r hier wéér kittens geboren! Takira was toch bij d'r nieuwe vrijer geweest en die kwam met kip terug natuurlijk. 9 Weken heeft het vrouwtje gewacht of alles wel goed bleef gaan, en gelukkig was- en bleef alles goed. En precies op dag 65 werden er twee kittens geboren. Het eerste kitten is een meisje, en het tweede kitten was een jongetje, maar die was niet helemaal goed. Zijn darmpjes zaten aan de buitenkant van zijn kleine lijfje en tot overmaat van ramp had het diertje ook geen staartje. Nou toen ik dat zach moest ik wel even slikken hoor want dat is wel heel erg zielig. Colby is na 3 kwartier overleden. Hij had echt geen levenskansen. Dus je snapt wel dat de tranen hier weer in stroompjes liepen. Die twee oudjes zijn toch zo kleinzerig he. Maar ach, misschien maar goed ook, anders zouden we het hier niet zo fijn hebben toch? Maar met Coco, het meisje, daar gaat alles stikgoed mee. Het is wel een saai beest hoor. Zelfs als ik kom kijken tilt ze niet eens d'r koppie op! Die slaapt en eet en eet en slaapt... Zelfs nu ze met 10 dagen haar oogjes open heeft. Die heeft vast last van een 'vol buikie syndroom'. Het monstertje is al groter en zwaarder dan een Noren jongens kitten! Nou laten ze Takira wel helpen hoor, (dan mag ze ook naar die je-weet-wel-doktermeneer) want 1 kitten is dit keer een bof, maar de eventuele volgende keer zou het wel eens slechter af kunnen lopen. En een kitten zonder broertjes of zussies is ook niet leuk want nou kunnen ze niet stoeien met elkaar. Ja en bij mij hoeft ze niet aan te kloppen hoor! Verdorie, ik ben zelf al bejaard, al bijna 9 jaar ben ik he! Dus aan mijn lijf geen polonaise meer, opzouten met dat kleine grut! Zal je altijd zien dat dat kleine kreng gewoon brutaal in m'n staart gaat hangen. Nou ik geef d'r wel een holpieper dan. 

Trouwens, hebben jullie er ooit weleens van gehoord dat mensen katten uitlaten in een bos aan een riempje? Of dat katten mee aan boord gaan varen??? Jah je hebt er gekken bij he, maar het gebeurd, echt waar! Orlando en Akira die hier geboren zijn een jaar geleden, (eentje van Takira en eentje van Shana) die waren toch samen verhuisd naar Goes he. Nou die hebben he-le gekke blikopeners hoor. Ze hadden al een ren met een binnenhok en ze mochten in de grote tuin ook aan een riempje. En toch werd hun wereld te klein vonden ze. Toen mochten ze op de boot die voor de tuin in de vaart ligt en op de steiger naar de eendjes kijken. Vanaf die steiger sprongen ze simpel aan boord en zelfs ook varen he! Met stoere wapperende haren in de wind of lekker beschermd in de kajuit. Takiertje niet, die gaat lekker in de weg liggen naar het vooronder. Kan ze tenminste alles in de gaten houden, buiten én binnen.

Maar dat ze het bos in mogen dat lijkt me wel wat. Niet aan een tuigie natuurlijk, daar krijg je mij niet in. Zij zijn daaraan gewend. En trouwens, doen ze die jas niet aan, dan mogen ze gewoon niet mee. Hun baasies hebben foto's gestuurd van de boswandelingen, maar die zal ik zo wel laten zien. Bianca vertelde tegen het vrouwtje dat Akira een spurt nam tot aan het einde van het riempje en dan plotseling stil bleef staan. Maar Bianca was nog in de run en toen Akira zich omdraaide met een hoge bolle rug en een dikke staart moest ze plots stil blijven staan anders had ze Akira omver gerend. Akira vind dat prachtig en heeft grote pretlichies in haar ogen. Wat een darmpje he om haar vrouwtje zo te laten schrikken. Maar de grootste pret heeft Orlando. Die trekt een sprintje in zijn 'eigen' knuffelboom als een échte Boskat! 

O, effe wachten hoor. Het vrouwtje zegt dat ik nou m'n klep maar eens moet houden omdat ze de foto's wil plaatsen. En die zeggen zoveel méér als woorden. Nou oke dan zeurpiet! Tis hier ook nooit goed...