67
26 augustus 2010

Erg he, eindelijk gaat ze weer eens aan m'n dagboek verder! 7 Maanden na het vorige schrijfsel... Nou ik moet het haar eigenlijk maar vergeven want in de tussenliggende periode is hier méér dan zat gebeurd! Zoveel zelfs dat ik nu effe met m'n bek vol met tanden zit omdat ik niet weet waar ik moet beginnen pffffft. Nou ik begin maar met de verhuizing. Verhuizing? Alweer? Jip alweer. Na 15 maanden reden ze ineens langs een woning en die wilde het vrouwtje hebben. Tja en als die iets in d'r kop heeft, dan zit dat ook niet in d'r kont. Een heeeele grote tuin waar ze een moestuin van kon maken en de baasie opperde dat er wel een heeele grote ren in kon. Kijk, da's nou kauwgom voor mijn oortjes he. Dus met 14 dagen was het bekeken en waren ze hele dagen van huis om het oude huisje op te knappen. En er moest wat gebeuren hoor... De eerste maand, dat was in april, hebben ze een maand lang (bijna) alles geverfd en behangen en gelukkig hadden ze hele lieve mensen die hun hielpen, want die twee oudjes die kenne dat toch niet meer alleen he. Dat is 'de lamme helpt de blinde'. En na die maand beunen zijn we dan eindelijk verhuisd. Wij gingen weer in de korfjes en werden in onze eigen luxe kamer gedropt. Compleet met twee grote krabpalen, 3 kattenbakken, kussentjes en tentjes en kleedjes en uiteraard bakjes met water en brokjes. De klink werd er vanaf gehaald zodat niemand zich kon vergissen in de deur. Het vrouwtje en de mannen waren in het oude huis om spullen in de vrachtwagen te laden, waarna de mannen naar het nieuwe huis reden om de zooi uit te laden met de baasie waarna hij de spullen samen met een vriendin op de goeie plek zette. Zo hebben ze met z'n zessen de hele dag zich de blaren gesjouwd en 's avonds ploften ze allemaal uitgeput op de bank. Toen mochten wij eindelijk het huis gaan verkennen. Tjonge, alles stonk naar de verf man! En alles was nieuw en nergens zaten onze luchies aan. Ja oke, aan het bankstel, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Ze haalden wat van onze spulletjes naar beneden en gelukkig stonden onze lievelingskrabpalen al in de hoeken van de kamer dus dat was wel vertrouwd. 

En geloof nou maar niet dat het werken ophield he! Elke dag waren die twee oudjes weer met van alles en nog wat bezig. Onze keuken die in AsoCity had gestaan die werd hier geplaatst, maar dat had effe wat voeten in aarde... De baasie moest het aanrechtblad om maat zagen en dat ging niet goed.... O o baasie, je hebt niet goed gemeten, nou is tie scheef... De baasie was heel erg teleurgesteld in zichzelf. Toen brak dus het tijdperk van 'het teiltje' aan. Want de wasbak en de kookplaat, tja, die moesten erin gezaagd worden, en dat durfde hij niet meer. Maar zo langzamerhand werd de vaatwasser aangesloten, de water- en gasleidingen verlegd en na een maand of twee had de baasie het lef om de wasbak in te zagen. En tadaaaa, helemaal goed he! "Tuurlijk joh" zei het vrouwtje tegen de baasie "niet zo twijfelen man, wat je ogen zien maken je handen", en de baasie was weer helemaal in zijn nopjes. Het vrouwtje natuurlijk ook, want die had éindelijk weer een wasbak!!! 

O, maar nou loop ik eigenlijk helemaal op m'n eigen verhaal vooruit, want in de eerste week JOEPIEEEE hadden we een ren waar we zelf in- en uit kunnen lopen! Via de krabpaal en door het kamerraam kunnen we er zo in en uit rennen!!! Geweldig vonden we dat. En die gekke Babet, die in het oude huis never nooit in de ren wilde, was de éérste die er hier in zat! Dus vanaf dat moment kon het huis voor ons helemaal niet meer stuk he, dat snap je wel. 

Het was prachtig mooi weer, dus de moestuin werd elke keer een beetje meer uitgebreid. Het vrouwtje had alepies gepoot, sla, wel 20 kroppen, andijvie, tomaten, komkommers, pepers, bloemkool, spinazie, worteltjes, bietjes, peterselie, selderij en weet ik veel wat nog meer. De hele linkerkant van de tuin werd volgepoot. 

Toen was ze het zat en vertelde me dat ik het maar uit moest zoeken met m'n hummies. Ikke hummies??? Ja oke, ik begìn altijd wel met blazen naar Bono, maar dat wil dan toch niet zeggen dat hij dat moet onthouden en me gaan pesten... pfffff. Met Nyana kan ik het goed vinden, die mag me zelfs kopjes geven en daar ga ik ook wel mee spelen. Babetje het tutje, we noemen haar nog steeds Piepie want die kan niet miauwen, die piept alleen maar, die vind ik ook wel lief. Takira negeer ik gewoon, maar Shana, oooooooooo die rottige lange spersieboon die kan ik echt nog elke keer wel wurgen! Die veranderd ook geen haar! Als ik maar een heeeel piepklein blaasje naar een van de anderen doet, dan komt ze eraan gespeerd, helemaal laag getijgerd en dan krijg ik me een lel van die darm! We hebben zelfs wel een keertje een beetje gevochten. Maar dat doe ik liever niet meer hoor, want dan komt de rest ook aangerend en heb ik VIJF van die rottige Vikingen tegenover me! Arme moi he... slik... Ik ben toch gewoon lief? Want dat zegt mijn vrouwtje ook steeds gegen me, dat ik haar grote lieverd ben. En de baasie ook, die noemt me zijn kanjer. Nou dan, wat moet die dunne darm dan? Die hoeft niet steeds iedereen te beschermen, dat kenne ze nu wel zelf hoor! De drie kittens die hier gebleven zijn, zijn nu dik een jaar stomme Shana! 

Owwww jank jank, hoe moet het straks als Takira bevallen is? Want die is nu 6 weken zwanger, dus zo rond half september 2010 krijgt ze haar kittens als alles goed blijft gaan. Ja dat was wel een beetje zielig hoor, een paar maandjes geleden. Toen was ze 2 weken zwanger van Vasco, en toen kreeg ze een baarmoederontsteking. Kittens foetsie natuurlijk door de AB. En niet goed behandeld door een vervangend dierenarts dus ze kreeg het nog een keer terug. Uiteraard zijn ze toen direct naar Dok Patric gegaan. Het vrouwtje moest haar toen 10 dagen zelf spuiten geven om haar baarmoeder schoon te maken en een langdurige peneciline kuur. Na drie weken hebben ze een echo laten maken en haar baarmoeder was brandjeschoon, dus bij de volgende krolsheid mocht ze gedekt worden. Voor de veiligheid hebben zij en de dekkater een AB kuurtje gekregen van 5 dagen om elk risico uit te sluiten en het gaat stikgoed met haar. De eerste drie weken was ze saggerijnig als de pest, het eerste teken dat ze zwanger was, en nu is ze het zonnetje in huis en kruipt weer lekker bij het vrouwtje op schoot. Ze wil weer prakkie eten, het tweede teken dat ze echt kindjes gaat krijgen en ze heeft weer dikke tieten. Over tieten gesproken; Shana wil ook kindjes, maar die mag niet van het vrouwtje en de baasie. Dus wat doet die vreemde vogel nou? Die roept Nyana om bij haar te komen drinken! Niet dat ze melk heeft, maar weet dat Takira zwanger is en wil dus ook moedertje spelen. Raar wijf. En Nyana vind het maar wát gezellig en gaat 'nep' liggen drinken. Het vrouwtje vind het een lief gezicht, een volwassen poes met haar eigen dochter. Nou ik vind het gewoon stom! 

We hebben hier heel vaak visite, wat de baasies erg leuk vinden. Ikke iets minder; het hangt er vanaf wie er komt, maar Shana, Nyana en Bono vinden het prachtig. Takira en Piepie zijn direct pleitos. Bijvoorbeeld de eigenaren van Orlando en Akira kwamen ons poppehuisje bekijken en natuurlijk ons he. Bianca had haar fototoestel meegenomen om eens foto's te maken van ons. Nou die dame bleef schieten! Enkele van de prachtige foto's gaat het vrouwtje opsturen naar Neocat. Ze kregen een tweeluik waar Bono natuurllijk direct mee moest gaan pronken. Natuurlijk hangen de schilderijen al aan de muur en het vrouwtje en de baasie zijn er maar wàt groos op! Wat ze ook heel erg leuk vonden en nooit verwacht hadden, dat was dat de huidige eigenaren van onze Romy kennis kwamen maken. De mensjes moesten wel 340 km rijden om hier te komen. Wat een lieverds zijn dat zeg, ik geloof dat ik het zelfs daar ook naar m'n zin zou hebben, maar ik blijf toch maar lekker hier. Maar Romy Soen heeft het daar goed!!!

Natuurlijk ga ik niet iedereen verklappen die hier komen, dat heeft te maken met privacy, wat dat ook betekend, maar dat mag ik niet van het vrouwtje.  O en Vashyra's Bjørn Orlando is derde geworden in de fotowedstrijd van Royal Canin voor de kattenkalender 2011! Er lopen nog nét geen mensen in Hengstdijk en Goes naast hun schoenen maar erg trots zijn ze wel. Alle mensen die een kitten van ons hebben die zijn blijvend enthousiast en de vele mails en telefoontjes zijn gedurende het afgelopen jaar niets verminderd. Voor twee van de nog ongeboren kittens is al interesse dus ik geloof dat ze het goed doen. Ik heb al weer van 2 katten fanmail gehad, maar die zijn voor de volgende keer hoor en geloof me, ik zet het vrouwtje dit keer echt eerder achter die kast!  Willen jullie trouwens meer foto's zien van Orlando en Akira? Ga dan eens hier kijken. Foto's met een grote K van echte Kunst!

 Tot ziens lui, de volgende keer kom ik met fanmail van Pluis!