|
18 februari 2010
Het is triest hier... Die rooie zaffel Pim is niet meer... Mijn koppie staat er
niet naar om het te verwoorden, dus ik geef het roer over aan het vrouwtje.
Alleen de leuke dingen zijn voor mij en dit is niet leuk...
Dank je wel Giz, ik heb er 4 dagen over moeten
doen om het te kúnnen schrijven. Ik ga in ieder geval mijn best doen...
We hebben onze Pimmie in moeten laten slapen op 14 februari 2010...
Eigenlijk is het allemaal begonnen in maart
2009, maar dat is achteraf gezien. Pim had moeite met zijn ontlasting en stonk
soms uit zijn bekkie. De dierenarts die we toen hadden raadde aan om zijn tanden
te gaan poetsen en gaf hem kat-a-lax. Het laatste hielp van geen meter en
tandenpoetsen stond de makkelijke doch op zo'n moment furieuze Pim écht niet
toe. Tja wat doe je dan? We kochten tandenpoetssnoepjes voor hem en de grotere
Maine Coon brok, zodat hij zou moéten kauwen. Het ging af en aan met zijn
tandvlees, stonk wel/niet uit zijn bekkie. Dit ging zo maanden door, de zomer,
de herfst en de winter. In januari 2010, we hadden inmiddels al een goede
dierenarts, kreeg Pim steeds meer last ervan dat hij niet kon poepen. Op advies
van de DA gaven we hem plantaardige olie elke dag 2,5 ml. Dit hielp eigenlijk
ook niet. Toen Laxatrakt geprobeerd. Na een dag of 7 gaf dat enige verlichting
en ging het poepen beter. Wat een plezier om zijn scheetje te horen, en een
zachtere hoop stront te krijgen! Eigenlijk vonden we het een beetje logisch dat
hij slecht poepte, want Pim was oer traag en speelde nooit, vond ie te
vermoeiend. Neh, liet hem maar lekker soezen op de vensterbank in het zonnetje,
dan had hij het helemaal naar zijn zin. Pim is zijn hele leven een schootkat
geweest; zodra wij gingen zitten op de bank dan sprong hij direct op schoot en
was er niet meer af te krijgen. één keer had ik daar geen zin in en heb hem
weggeduwd en ooo wat heb ik daar nu een spijt van! Het diertje kwam toen zeggen
dat ie pijn had, dat denk ik toch... In ieder geval wilde hij aandacht en dat
gaf ik hem op dat moment niet.... Pfffff..... Voor mijn mensengevoel was het of
dat het vanaf dat moment niet meer zo erg hoefde van hem, op schoot.
Op 26 januari 2010 hebben we Pim meegenomen
naar de DA, omdat hij steeds erger uit zijn bekkie ging stinken en ALS hij het
al toestond dat ik zijn lip omhoog deed dan zag ik rood tandvlees, dus volgens
mijn lekenoog had hij ontstoken tandvlees en moesten zijn tanden schoongemaakt
worden. Poe wat de DA toen vertelde, daar schrokken we van! Pim had een auto
immuunziekte, een afweer tegen zijn eigen slijmvlies. Heel zijn mond was
aangetast, rood en vandaar ook dat hij steeds zat te slikken. Logischerwijs
dachten dat we dan ook de oorzaak van zijn harde drollen hadden gevonden, hij
slikte het gewoon heel door. Hij kreeg een injectie tegen de pijn en met een
enorme kuur van een maand Stomorgil en prednisolon gingen we weer naar huis.
Een week later, op dinsdag 2 februari 2010
werd Pim steeds trager. Hij sprong eigenlijk helemaal niet meer op schoot en lag
alleen nog maar een beetje te suffen. Iedereen die Pim gekend heeft weet hoe
traag hij heel zijn leven geweest is, maar nu werd het steeds erger.
Het was op dinsdag 9 februari, hij lag op de
trap, was weggelopen voor de stofzuiger en Henk keek in zijn ogen en zei
"we gaan nu naar de dierenarts met hem, want dit is niet goed Syl".
"Hehe, gelukkig zei ik" en belde direct de DA waar we 's avonds
terecht konden. Tja, wat we toen hoorden werden we helemaal niet vrolijk van
maar het doodvonnis drong NOG steeds niet tot ons door. Niet alleen de auto immuun
ziekte had Pim, maar ook was hij uitgedroogd, "UITGEDROOGD" riepen we
allebei, "dat beesie staat altijd te drinken!". Ook had hij
bloedarmoede (zijn oorschelpen waren gelig) en zijn nieren hadden er niet veel
zin meer in. Dit bleek uit een uitgebreid chemie en hematologisch
bloedonderzoek. Ook voelde de DA een vergrootte lever. Zijn creatinine waarde
was 237 mmol dus ondanks het drinken was hij echt uitgedroogd. Hij had 40.1°
koorts... Met de stomorgil
hoefde ik hem niet meer te pesten, ondanks dat ik het in de vijzel helemaal
fijnmaakte en samen met wat honing en en druppel water zo in zijn bekkie kon
spuiten.
Pim liet alles gelaten over zich heenkomen maar
ik zie onszelf nog staan met lijkbleke gezichten want dit was geen goed bericht.
De dierenarts gaf Pim direct een vochtinfuus en we kregen nierbrokjes mee die
hij moest eten, en mocht niets anders meer. De volgende ochtend vroeg moesten we
terug komen voor nog een vochtinfuus. 's Avonds had hij nog geen brokje gegeten,
en tja, das toch ook niet goed. Dus heb ik een paar stukjes vlees voor hem
gesneden en dat ging er wel in bij meneertje, maar op schoot, nee dat hoefde hij
niet meer en liep steeds weg als we hem op schoot namen. Er gingen NOG steeds
geen belletjes bij ons rinkelen dat het met Ylva toen ook zo was en dit is
natuurlijk een reactie van nu, achteraf...
' s
Morgens vroeg op 10 februari 2010 gingen we
weer met Pim in de tas naar de DA voor een vochtinfuus. De dierenarts onderzocht
hem weer en voelde zijn lever nog verder vergroot, zijn tandvlees was nog geler evenals
zijn oorschelpen. "Mensen, houd rekening met FIP". Nou ik kan jullie
verzekeren dat we ons allebei aan de onderzoekstafel vastgehouden hebben en
allebei zowat geschreeuwd hebben FIP??? Dat kan niet, want dit is Pim hoor! Tja
en toch zou het de droge variant kunnen zijn. Dan valt ineens alles op zijn
plek. Pim niet meer eten, maar wel een dikke buik. Pim trager dan traag, Pim
niet meer op schoot. We waren misselijk... Het mannetje kreeg nog een
vochtinfuus en ik kreeg de mogelijkheid om het hem zelf toe te dienen, zodat ik
het ook thuis zou kunnen doen. Ook kregen we het advies om hem te isoleren van
de rest van de groep. Dat vonden we zo hard want hij lag toch alleen nog maar in
een doosje of in de vensterbank. Wel hebben we alle voer en drinkbakjes direct
ontsmet met bleekwater en van de grond gehaald, want Pim spong niet meer op het
aanrecht. Uiteraard alle kattenbakken ook ontsmet en we waren zeer alert als
iemand de bak gebruikte. 'S avonds en 's nachts hebben we hem nog een infuus
gegeven en allemaal lekkere dingen die hij maar lustte. 's Nachts brachten we
hem naar de kattenkamer zodat hij daar lekker rustig en warm kon slapen zonder
gestoord te worden door de anderen. Hij had 41° koorts...
De volgend morgen, 11 februari had hij gespuugd
op de grond en toen moesten we wel verstandig zijn en hem in de benche in de
kamer zetten. Lopen deed hij immers alleen nog maar meters om dan weer te gaan
liggen en het besmettingsgevaar voor de rest werd steeds groter. Ik wilde hem
weer een infuus toedienen en tilde hem op het aanrecht. He, wat voel ik nou
tussen zijn linkervoorpoot en borstkas, het leek wel een kwab met vocht. Ik zei
tegen Henk dat ik eerst naar de DA ging bellen. Ik mocht geen infuus meer geven,
eerst moest hij de kwabbel vocht opnemen in zijn lijfje. 's Avonds heeft Henk
hem nog 6 kleine spuitjes vocht in zijn bekkie gegeven en steeds lekker sap van
Gourmetzakjes die hij toch steeds weer oplikte.
Op vrijdag 12 februari 2010 zijn we 's morgens
weer naar de DA gegaan, die had een FIP test geadviseerd die  dezelfde
dag nog
gedaan zou worden. Dus weer een klein stukje geschoren op zijn pootje wat hij
iets minder gelaten toeliet. Met de bloedtest ging de DA direct naar een labo in
Gent waar we 's avonds om half 7 de uitslag van hadden. Pim was sterk positief
getest op FIP...
Feline Infectieuze Peritonitis - besmettelijke buikvliesontsteking bij katten is
dodelijk. Buikvliesontsteking is de noemer, maar eigenlijk is het een ontsteking
van de bloedvaten naar organen toe, in het geval van Pim dus de nieren en de
lever. We vroegen wanneer we verstandig moesten zijn en zorgen dat hij niet zou gaan
lijden. "Hij is heel erg besmettelijk voor de rest, dus vanavond is de
beste beslissing" zij de DA. NEE, dat is NU en dat kunnen wij nog niet aan.
Dan liever morgen. Helaas dan was de DA in Duitsland. We besloten thuisgekomen
om de rest van de groep niet langer bloot te stellen en Pim te laten euthanaseren
op zondag 14 februari 2010. We hebben gejankt, gepraat, nog meer gejankt en het
crematorium in Breskens gebeld waar we hem na zijn dood heen konden brengen voor
de crematie, zelfs op zondag.
Pim is overleden op zondag 14 februari, Valentijnsdag
2010 en nat van onze tranen op zijn lijfje hebben we afscheid genomen. Tot ziens
knul, ga maar lekker spelen met Ylva op de regenboogbrug en we zien elkaar weer
terug hoor!
Pim krijgt net als Ylva zijn eigen plaatsje in
de vitrine in zijn eigen urn die Henk voor hem maakt en zijn foto erbij.
|
