Een verhaaltje van een katten 'bezitter' en de ervaring met kerstbomen...

Hoi Gizmo, je had gevraagd om verhaaltjes van je fans over hoe het bij hun ging met de kersemus. Hier heb je mijn verhaaltje....  

Nou ik ga het proberen te vertellen hoor, elke kerst met de poezen. Met de eerst poezen, geen problemen gehad, het ging allemaal vanzelf. Nou dacht ik na die verhalen die ik hoor valt het hier gelukkig mee. Maar ja toen gingen we in mei 2004 Minoes halen en in december kwamen de kerstspulletjes naar beneden. Ik doe de dozen open en ja hoor gelijk met de’r platte gat in de slingers. Flink toegesproken en verder de kerstboom had ze al geïnspecteerd, en daar vond ze niet veel aan. Maar ja toen de lampjes uit elkaar halen.... Ik leg ze altijd in een slinger op de grond en dan zo de boom in. Je gelooft het wel zeker, wat een speelgoed zeg! Na veel gezweet en iedere keer Minoes vermanend toegesproken te hebben, de versiering erin. Nou het was een drama, onderin de boom aangekomen bleef ze maar hengelen en de ene na de andere bal sneuvelde. Ik naar de Action een hele lading kunststof en houten ballen gekocht want ik liet me er toch niet onder krijgen door een stelletje kàtten!... Deze kon ik iedere ochtend opzoeken en terughangen.... In 2005 besloot ik dat Minoes maar eens baby’s moest krijgen en in mei zijn deze geboren. Eén heb ik er zelf gehouden, en één kwam na een paar weekjes terug, en die is gebleven. Ik had besloten om een boom met ingebouwde lichtjes te kopen, zodat ik van dat gepiel en geworstel met de lampjes af was. Nou deze 2 waren nog gekker op de boom! ze sprongen mepten alle ballen en slingers eruit, speelden met het kleed wat ik mooi gedrapeerd had, onder de boom verstoppertje.... Alles lag de hele kamer door inclusief kadootjes. ik dacht oké dan plak ik het kleed op de vloer vast. Jaja, in je dromen, dat knisperde me toch lekker! Oké, dan niet ik het mooi in de plooi en dan hoefde ik het alleen maar terug te schuiven dacht ik.... Nouuuu, toen ging dus de kerstboom aan de wandel!  

Toen was ik het echt helemaal beu, en heb besloten om vanaf dat moment geen boom meer neer te zetten. Dus het jaar daarop, kerstklokjes aan de lampen, slingers aan de wand, gezellige kleedjes op tafel en een extra mooi kerststukje. Na één dag  dus geen kerstukje meer. M’n kaarsen werden overal vanaf gemept... Nou dan maar theelichtjes, nu daar bleven  ze dan gelukkig wel vanaf. Vanaf toen werdt het nog gezelliger, op jacht dan maar naar de slingers en de kerstklokken, echt het leek wel of ze achter nachtvlinders aanzaten en de rest ging notabene óók nog mee doen, de oudjes werden ook opeens speels.... Wát een fun zeg die kersemus elk jaar... Alles schots en scheef mijn kerstman lag iedere ochtend op de grond, de kleedjes werden gebruikt om van de tafel af te trekken en lekker in te gaan rollebollen en alles wat op de kleedjes stond werd vrolijk meegetrokken en door de hele kamer gevoetbald...  

In 2006 kwam Snoopy, en ik durf het niet meer aan. We houden het nu bij wat stompkaarsen en wat andere snuisterijen waar ze geen interesse meer in hebben... dus ze hebben me eronder gekregen, ik wil een gezellige kerst en geen kerststress. Dit heb ik vorig jaar voor het eerst gedaan en het bevalt goed, en nu heb ik weer 2 jonge duivels erbij, en die zijn ook niet voor de poes, dus ik durf het niet meer.  

Nou Giz zoals je ziet is schrijven niet echt mijn sterkste kant, maar het was hilarisch in het begin en we hebben ook helemaal dubbel gelegen, helaas geen ondeugende foto’s,.Maar op een gegeven moment heb je het gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat we wel veel leut hebben gehad, want het zijn deugnieten hoor, en ja het is natuurlijk super speelgoed maar daar weet jij alles van he, jij hebt ook het nodige uit de boom gemept elk jaar weer. We hebben nu 9 poezen, net zoveel als jullie en ik ben er super blij mee en zou ze voor geen goud willen missen, maar een kerstboom komt er hier NOOIT meer in!!!

De groetjes van Tante Els (die jij door het raam aan wou vallen...)  

So zeg, dat was wel leuk om weer eens fanmail te krijgen! Nou, hiero staat de kerstboom ook, alleen ik kan er niet van genieten en ballen meppen want ik ben ziekjes... Ik hoest en proest, moet steeds slikken want ik heb pijn in mijn keel. Heel mijn mooie vacht staat uit en ik lijk net een geplukte kip. Hondsberoerd als ik ben ga ik maar ergens onder de verwarming liggen op een lekker warm kussen. Het vrouwtje en de baasie hebben nieuwe pilletjes voor me gehaald, maar die zooi vreet ik niet. Ze zeggen dat ze lekker smaken, maar als ik ze nou niet neem, dan krijg ik vanzelf wel krentjes en die lust ik wel. Maar ja, van krentjes word ik niet beter zeggen ze, dus gingen ze in beraad met de DA. "Tja, dan moet Giz toch Doxoral krijgen hoor, anders gaat het echt niet over". "Uhhh dok, je weet dat we Giz geen pil kunnen geven, maar mogen die tabletten ook fijn gemaakt worden"? vroeg de baasie. Nou dat was geen probleem. Nu hebben ze een hele strategie bedacht. Het vrouwtje maakt de pil fijn in de vijzel en doet er een beetje kattenhoestsiroop bij. Ze gaat dit zooitje mengen en zuigt dit op met een spuitje. Ondertussen hebben ze mij goed in de gaten gehouden waar ik lig. Dan sluipen ze samen op me af en de baasie duwt stevig een dekentje over me heen, het vrouwtje pakt m'n kop en doet zo het spuitje pssssst in m'n bek leegspuiten! Ik krijg geeneens de kans om te gillen of te blazen, ze overdonderen me gewoon! Nou ja, kunnen jullie in ieder geval zeker weten dat ik écht ziek ben. Ze hebben het nou al 7 keer zo gedaan en het hoesten en niesen wordt al een stuk beter. Niet dat ik me beter voél, want dan had ik ze wel gegrepen, dat snapt iedereen. De baasie twijfelt inmiddels aan mijn geestelijke vermogens en zegt tegen het vrouwtje "zou die nou gewoon weten dat we hem alleen maar beter willen maken"? O mén, doe niet zo naïef, ik voel me gewoon te beroerd om je te bijten!

Maar goed, nu ik weer een klein beetje onder de 'katten' ben zal ik eens gaan vertellen dat WIJ een kerstboom hebben, had ik tussen ooghaar en snor al laten vallen he. Voor het eerst hebben ze een neppert gekocht. Dus niks meer bijten in zo'n lekker giftig ding of drinken uit het water. Jammer hoor. Maar wel lef he van die oudjes om met 5 kittens een boom te durven zetten. Afijn, de eerste dag werd hij alleen maar in elkaar gezet. Het ge uh uh van het vrouwtje had totaal geen effect op die kleine donderstralen dus is ze overgestapt op de plantenspuit. Dat hadden de kittens nog nooit meegemaakt dus bij elke pssst schrokken ze zich te pletter en stoven ze weg. Toen de boom eenmaal op zijn plaats stond hadden ze geen interesse meer. De volgende dag een slinger erin gehangen en ze deden er niets mee.... De dag erop werden ze de kamer uitgebonjourd want snoeren met lampjes en kittens vond het vrouwtje geen strak plan. Nouuu toen ze weer binnen mochten kéken ze niet eens naar die boom.... De baasie en het vrouwtje keken elkaar aan en haalden alleen maar hun schouders op. Stómme katten... zeiden ze. En wij maar denken dat ze direct de hele boom zouden slopen! Gniffel, wacht maar tot je de ballen erin gaat hangen, prrrrrrt. Maar de knipperende lampjes om het keukenraam zijn door dat zwarte monster al vakkundig aangevreten. Inmiddels zover dat de onderkant van het snoer al niet meer brand. Sukkel. De kerstboom staat inmiddels in vol ornaat al een aantal dagen en we doen er niks mee. Nou ja, das niet helemaal waar, elke dag halen Bono en Amber een stuk of 5 ballen eruit en daar gaan ze mee voetballen. Als het vrouwtje op komt dan hangt ze de ballen weer terug en blijven ze er gewoon vanaf. En de volgende dag is het uiteraard weer hetzelfde...

20december
Hier is er ook sneeuw, en ja niet klieren en zeggen 'goh Giz, in dat achtergebleven gebied ook sneeuw?' tis hier gewoon de bewoonde wereld hoor! Ja, dus hier ook sneeuw. Het vrouwtje liet de kittens eens door de sneeuw lopen, had je die gekken moeten zien! Niks door de sneeuw lopen, neh, alleen op de stukjes waar geen sneeuw lag, veels te koud aan de pootjes vonden ze het. Ik mocht niet naar buiten! Nee "Giz, je bent pas ziek geweest, daar gaan we niet aan beginnen" zei het vrouwtje. Maar dat heeft ze geweten hoor, ik ben wel honderd keer over haar heen gelopen als ze eens ging zitten! Niet dat het me hielp...

1 januari 2010
Gisteren was het oliebollenbakdag. Jammie, kreeg ik weer krentjes. Vrouwtje was druk in de weer geweest om alles kat veilig te maken zodat er niets kon gebeuren. Het frituurvet voor de patatjes had ze in een aparte pan gedaan, want dat was pas ververst en vond ze zonde om weg te gooien. Deksel op de pan zodat er geen kitten van kon lurken. Nieuwe olie in de pan voor de oliebollen en bakken maar. Toen dat achter de rug was begon het opruimen, en tja, met opruimen is Bono altijd van de partij. De baasie stond ook aan het aanrecht, het vuile beslagbakje en nog veel meer rommel in de gootsteen en Bono kwam 'helpen'. Niks vreemds, doet ie sukkel altijd. Maar ja, er stond een beetje veel op het aanrecht en hij kon er niet goed bij, dus Bono zou Bono niet zijn als hij niet gewoon overal overheen liep... Tja, OOK over de pan met deksel met het frituurolie die apart gezet was.... O o o BONO wat doe je NOU weer! Je gaat toch niet over het deksel heenlopen, kijk nou wat je doet sukkel! O oeps, deksel zat een beetje scheef, Bono met poot en staart in een volle pan, slingert zijn pootje uit en loopt door. Glibber glibber glij glij en werkelijk álles zat onder de olie... "Henk, je moet effe helpen hoor, want zo kan die sukkel niet blijven lopen, die moeten we wassen" Dus een grote fles afwasmiddel in de aanslag, kraan op warm water en maar soppen. 

Tja, gij geleuft het he, wat een baggervet zooitje werd dat manneke. Inmiddels zat hij tot aan z'n borst onder de olie. Het vrouwtje Bono vasthoudend onder de stromende kraan en de baasie een tegenstribbelende Bono proberen schoon te wassen. Maar ja, olie en water mengen nou eenmaal niet en zelfs de hoeveelheid afwasmiddel was niet bestand tegen zo'n vet beestje. Na een half uur hebben ze hem maar afgedroogd en hij leek te komen uit een reclame voor Brylcream, je weet wel, zo'n vies vet hoofd. Nou zo zag Bono er dus ook uit, behalve zijn koppie. Het ventje voelde zich doodongelukkig en STONK! Vanaf dat moment was zijn bijnaam 'patatje'. Tja, zo kon hij toch echt niet blijven lopen en wassen wilde hij zich uiteraard ook niet. "Morgen gaan we hem in een soppie Biotex zetten hoor" zei het vrouwtje. 

En ja hoor, de volgende middag moest hij er weer aan geloven. Bak vol laten lopen en flink wat Biotex erin en Bono weer gesopt. Hij vond het maar zo zo, want vrijwillig in een bak met water gaan staan is toch wat anders dan gedwongen. Maar ja, wat moet dat moet. Na een flinke droogwrijfbeurt werd hij in een dekentje gewikkeld en voor de verwarming gelegd. Tuurlijk wilde hij dat niet en kroop bij de baasie want hij had het toch koud en bibberde. Uiteindelijk kregen ze hem zo ver dat hij op het kussen voor de warm gestookte verwarming ging liggen en wij waren al haast gesmoord van de hitte hier in huis. Mén, de reuzel liep bij ons allemaal haast het poepgat uit. Na een uurtje of 4 was hij dusdanig opgedroogd dat het vrouwtje eens een borstel door zijn haar haalde, want zijn staartje leek nog op een rattestaart. Tja, en toen moest hij aan een patentbloembad geloven. Een kwartier later hadden we geen gitzwarte glimmende Bono meer maar een doffe grijze. "En ach, als hij gaat kotsen van de olie, bloem en de Biotex dan heeft hij zijn eigen oliebollen", zegt de baasie. Terwijl de baasie dat zegt en het inpoederen van Bono voelt ze ineens iets. "Jee Bono, wat hangt er nou eigenlijk onder je staat want dat is wel groot zeg" O mens wat kan jij toch vréselijk dom zijn.... Dat is toch gewoon zijn klokkenspel! En slik, als ik dat ook eens bekijk, dan was het bij mij vroeger toch maar een 'spelletje'... En ach, als het zover is, dan is er van zijn klokjes toch ook niets meer over, gni gni gni...

En weer heeft een kitten hier het veilige nest verlaten... Die rauwdouwer Amber heeft ook een gouden mandje gekregen. Voordat ze wegging heeft het vrouwtje haar nog even gewogen. Bijna 3,3 kilo woog mevrouw en dat voor een kitten van 5 maanden. Het wordt wel vreselijk stil hier hoor. Nou ja, ach, met die sukkel van een Bono blijft hier toch altijd wel zat te beleven!