Met mij kan ze goed door een deur, en met Pim ook. Maar van de Noren kan ze niets hebben, en zeker Shana niet. Mén die heeft ze al wat keren in elkaar gerost. Onlangs heeft ze klappen gekregen van Shana. Die was het zo zat dat ze steeds als ze een kitten zag liep te schelden en te blazen dat ze na anderhalf jaar een klap kreeg. Die kleine kittens gaan altijd met een boogje om de mopperpot heen. Maar ja, er blijven natuurlijk 2 kleine Noortjes hier wonen. Bono heeft een hartruisje en het vrouwtje wilde heel graag een tortie met veel wit, dus zou Romy alleen nog maar ongelukkiger gaan worden en dat is niet de bedoeling. Als die sufferd nou eens Noors ging leren praten, maar dat vertikt ze. Nu gaat ze helemaal gelukkig worden met alleen maar Birmanen om haar heen en gaan we er vanuit dat het een grote gelukkige Oosterse familie gaat worden. "Ook nog een feit Giz, als hier over een jaar weer een nestje geboren gaat worden dan zou Romy nog veel ongelukkiger worden en mijn geweten kan dat gewoon niet aan". "Ik hou van m'n meisje dus moet ik verstandig zijn en niet aan mezelf denken". "Tutje moet gewoon lekker in een groep met gelijkgestemden komen en kunnen rennen en ravotten, want het is een speelbeest, en nu is het een hoopje ellende". "Maar een rotbeslissing vind ik het wel!" 

Zo, dit was het einde van haar monoloog en kan ik zelf weer verder kleppen. Nou, ik vind dat ze het goed aangepakt heeft voor Romy en wij staan hier allemaal achter haar, en natuurlijk achter de baasie. Ik vind die Noren klasse en speel zelfs met de kleine rakkers. Jah, hadden jullie nooit achter mij gezocht he prrrt. Vooral die baviaan Arlon vind ik leuk, die is zo brutaal als de beul. Komt gewoon bij me op het kussen liggen, niet tegen me aan natuurlijk, want dan verkoop ik hem een lel. Of hij springt over me heen en we rennen dan keihard naar boven. Dit mannetje weegt bijna 2,5 kg en is pas 14 weken, net zoals zijn broertje Axel. Dát worden pas katers waar ikke dus bang van zou worden. Het vrouwtje hoopt stiekem dat Axel een dekkater gaat worden in zijn nieuwe huisje, want hij is precies zoals een ouderwetse Noor hoort te wezen. Kaarsrechte neus, fors en grote oren. Hij heeft geen poten onder z'n lijf, maar boomstammen. Neh, ik ben blij dat hij hier niet blijft hoor, veels te gevaarlijk voor mij! 

foto Vashyra's Arlon, 14 weken op 30 oktober 2009

Brynjar is een dondersteen, het handtasje. Als ze 's avonds aan het eten zijn dan is tie zo link als een looie deur. Wij mogen niet op de eettafel als ze zitten te eten. Weet je wat handtasje dan doet? Dan springt tie op de bank van het vrouwtje, de rugleuning, klimt in het kamerscherm en gaat pontificaal op het hoge randje zitten en zorgt dat hij aandacht trekt. Natuurlijk kijken ze dan naar boven en vragen ze of hij lekker zit. Zodra ze geen aandacht meer aan hem geven maar aan hun bord, dan PLOF, laat hij zich tussen de pannen vallen om heel parmantig tussen de borden te gaan kijken of er iets van zijn gading ligt. De eerste keer dat hij dat flikte, zaten ze allebei stijf op hun stoel, want hij lanceerde net naast de warme koekenpan met vlees. Inmiddels zijn ze er aan gewend dat er een kat uit als kamikaze piloot uit de lucht komt vallen.... het moet toch niet gekker worden.... Ik wacht met smart totdat hij zichzelf lanceert op een bord en dat die kiepert en de inhoud van het bord door de lucht vliegt... Ikke zie het al voor me, jullie ook? J

Boodschappen doen is voor die lui ook een feest hoor, zeker als ze terug komen met tassen vol... Allereerst is het binnenkomen een crime, want we staan met z'n allen voor de hordeur. Met heel veel moeite en overredingskracht krijgen ze de hordeur een stukje open waarna heel voorzichtig de eerste tassen naar binnen geschoven worden. Handen en voeten komen ze dan te kort om ons op afstand te houden zodat er niemand naar buiten kan piepen, want uiteraard staat dan de poort open en kunnen we ons zo uit de voeten maken. Doen we niet, maar dat gaan we natuurlijk niet verklappen, laat ze maar in die waan. En als dan alle tassen en doosjes binnen staan, tja, dan moeten we alles verkennen natuurlijk. Dus kondigt het volgende feestje zich aan... Tassen leeghalen waar tig kittens in zitten is niet makkelijk. Tja, ik heb ze wel wat geleerd he. Als de tassen leeg zijn nog even er lekker in kruipen en tikkertje spelen. Na een half uurtje worstelen om de boodschappen te pakken te krijgen en vooral in de kastjes te kunnen zetten ploffen ze versleten op de bank. Ze zouden ons natuurlijk eventjes op kunnen sluiten, maar daar zijn het de mensen niet naar. Oftewel, sukkels zijn het! De foto is van 29 okt. 2009

Vorige week gingen ze met de eerste 4 kittens die zouden gaan verhuizen hun prikje halen. Normaal wachten ze altijd tot het spul slaapt en daarna gaan ze pas weg. Maar dit ging nu niet. En toen ze thuis kwamen.... Een van die dreumesen wilde in de hoge vensterbank gaan kijken wat wij groten daar altijd zien. Dus via het buro van het vrouwtje, daarna de printer op, wilde hij/zij zich aan de pot van de Clivia omhoog hijsen...

Wát een zooitje zeg! De aarde lag tot bij de bank, want dat was natuurlijk machtig speelgoed al die klontjes...