20 juni 2009
Hey mensen, hier weer een berichtje vanuit het heerlijke Zaamslag. Ik heb hier nog steeds elke dag vakantie hoor en momenteel lig ik op m'n rug bij het vrouwtje op het buro lekker te dicteren als dictator prrrrt. Nou een échte dictator ben ik allang niet meer, maar een schootkat ben ik nog steeds. Alhoewel ik zojuist Shana een mep verkocht heb, gewoon zomaar en alleen maar omdat ze zwanger is... Jaja en Takira ook! Wisten jullie dat nog niet? Gaat bij jullie geen tamtam dan, of rooksignalen? Zelfs geen postduif? Neh flauw he, hier gaat alles met de kompjoeter en bij jullie ook. Maar goed, ik zal gewoon maar effe verder gaan. Ja, Shana en Takira zijn allebei samen geweest met kerels die hun ballen nog wel hebben, grommel.... Shana is op 21 mei bij Zeppo geweest een rooie kater met wit, en Takira is op 24 mei naar Andor geweest, een blauw effen kater. En nou gaan ze bebies krijgen! Noorse Boskat bebies dus. Ik kan d'r wel uitgebreid op verder gaan, maar ga zelf maar kijken op de Cattery site, bij het kopje Nieuws! en meer want daar staat een uitgebreid verslag van de laatste krolsheid tot het heden. De enige die dan wekenlang baalt is zaffel Pim, want die moet niks van dat kleine grut weten. En nu kan ik dus verder gaan over moi. 

Lief als ik nu ben, heb ik toch mooi geprobeerd om 'inbrekers' bij ons te verjagen! Het vrouwtje en de baasie gingen om brood bij de bakker nog even snel, want ze verwachten visite. Tante Els kennen jullie nog wel he, het vrouwtje van kater Snoepie die bebies gemaakt heeft vorig jaar bij Romy. Vlak voordat mijn baasies weer thuis waren stapten die piepels doodgemoedereerd onze tuin binnen want mijn baasies hadden de poort opengelaten. Nou en toen gingen ze ook nog zitten! Tante Els praatte vriendelijk tegen mij door het raam waarachter ik gevaarlijk zat te grommen en te blazen, want waar háálden ze het lef vandaan om MIJN tuin binnen te komen. 

En toen ze ook nog eens tegen het raam ging tikken heb ik met 4 poten tegelijk tegen het raam staan bonken en trappen, zo erg dat tante Els een klein stukje verder ging zitten want ze was bang dat ik door het raam heen ging komen. Ik was woédend! En dan kende ik ze natuurlijk óók nog eens uit Spijkenisse dus was het voor mij helemaal foute boel omdat die gemene kerels toen het raam 

opengebroken hadden daar.  Nou en toen ging mijn lampie uit, dat snap je wel. Maar op de foto ben ik lief he.... Tante Els vertelde later tegen het vrouwtje, "ook al had je deur opengestaan, hadden we echt mooi niet naar binnen gegaan hoor want hij had ons opgevreten". Kijk, zo duidelijk ben ik geweest dus. Ik ben de hele middag en avond binnen gebleven want ik had niet voor mezelf ingestaan als ik ook buiten in de tuin zou gaan spelen met de rest. Neh mooi niet he, veilig binnenblijven voor mij. Toen ze 's avonds allemaal binnenkwamen heb ik me ook gedeisd gehouden want ik weet dat als ik nog een keer mensen aanval dat het voor mij einde verhaal is en dus ook het einde van het dagboek... Ergens schijn ik dat wel te weten, dus als ze mij met rust laten, laat ik hun met rust. Ik ben nog een dag boos geweest op het vrouwtje en heb haar stevig genegeerd en toen was het weer goed en ben ik lekker bij haar gekropen om te knuffen, snorrrrrr.

Ik noemde daarstraks Romy en daar ga ik eens effe op door. Die tuuttuuttuut tante is hier weken bezig geweest om te dwingen om naar buiten te mogen. Elke keer als de zon uitbundig scheen, en dat is vaak hier, dan rende ze van het raam naar de tuindeur, weer terug naar binnen, achterlangs de banken weer terug naar de keuken en maar bléren, een krolse poes was er heilig bij! Weken heeft ze dit volgehouden en we werden er allemaal gek van. Nou was dit irritant en uitermate vervelend voor ons en de baasies, maar ze ging ook nog eens afvallen van d'r geren en gevlieg. Ruim 300 gram in 4 weken tijd, dus das nie goe he. Eten deed ze ook bijna niet meer dus gingen de baasies op 2 juni eens vragen bij de dierenkliniek wat ze hieraan konden doen om Romy te ondersteunen in haar ellende, want dat was het gewoon. 

Ze ging ook weer binnen plassen en das niet leuk op houten vloeren; tentjes en onze tunnel en alle kussens waren al opgeruimd... Na hun verhaal gedaan te hebben kregen de baasies pilletjes mee voor 

5 dagen om te kijken of zie hier rustiger op zou worden. Nou mensen, na 2 dagen hadden we een nieuwe Romy...  Heerlijk rielekst was ze, geen wit wapperend geval meer wat je voorbij vloog onder luid gemiauw maar een poes die liep! Ook ging ze weer eten en in  een week tijd was ze 80 gram aangekomen. Das best veel voor een poesje van nog geen 3 kilo. Natuurlijk doet ze nog weleens een blértje en natuurlijk probeert ze nog steeds de hordeur met die kleine pootjes open te maken, maar het leven voor haar en ons is een stuk aangenamer geworden.

En.... tadaaaaa ze zijn met de ren bezig! De baasie heeft een constructie bedacht, panelen waar gaas tussen gespannen wordt die aan elkaar verbonden kunnen worden en geheel demontabel zijn. De ren komt voor het woonkamerraam zodat we via het kamerraam of de tuindeur de heeeeele dag en avond weer zalig mugjes en motjes kunnen vangen want we krijgen er ook lampjes in. En we kijken er naar uit hoor, geloof me. Nu mogen steeds nog lekker los in de tuin struinen als ze samen buiten zitten zodat ze ons in de gaten kunnen houden, want ontsnappen is hier wel heel makkelijk heeft Romy bewezen. Er was een gaatje onder de schutting van de carport van ongeveer 5 bij 6 cm. Het vrouwtje zat even in een boekje te bladeren en zag Romy vanuit haar ooghoek aankomen lopen. Keek weer terug in haar boekje en foetsie was Romy! Er dreigde dikke onweerswolken en de hel kon elk ogenblik losbarsten want dat ging heel snel. Wij werden heel snel naar binnen gepropt en allebei speerden ze naar buiten om haar te zoeken en noppes, geen Romy. Ineens ziet de baasie iets wits vluchten voor een man die aan kwam rennen om de regen voor te zijn en Romy speerde de tuin van de buurman in. Verdwaasd waar ze was kon het vrouwtje haar pakken en was ze weer veilig binnen. Gelijk ook dat gaatje weer gebarricadeerd.... Maar die sufferds waren wel zo stom om niet op mijn signalen te letten want ik heb ze er een keer of 10 op geattendeerd dat ik niet, maar zij wel er onderdoor kon.... "Jaja Giz", zei het vrouwtje, "je hebt gelijk, je hebt ons gewaarschuwd en wij hebben geen aandacht eraan besteed". Maarja, er is wél 1 nadeel als we weer een ren hebben, dan kunnen we niet meer op het gras rennen. Of zal ik het maar positief zien en zeggen dat we dan wel 14 uur per dag in- en uit kunnen lopen en niet meer alleen als het goed weer is een uurtje of 2-3. Én de baasies zitten dan gezellig bij ons ín de ren, en niet zoals in Spijkenisse naast de ren. Allemaal veel gezelliger voor ons en voor hun. We moeten nog wel een paar weekjes wachten op de ren want hij staat pas in de beits en dat moet goed indringen zodat de giftige damp er helemaal uit is uit de palen. En de baasie moet ook eerst nog aan z'n oog geopereerd worden want hij heeft staar. Dus na 22 juni zullen we nog een poosje moeten wachten denk ik en dan zullen ze wel gaan bouwen want als de baasie zijn ogen genezen zijn dan pas kan de baasie zijn zaagstreepjes weer zien staan!