21 maart 2009

Zucht..... ik is moei.... Hoe ik zo moe kom vraag je? Nou gewoon, van het spelen en rennen met de rest van de groep hier. Je vraagt sinds wanneer ik speel met de rest??? Tjonge, jullie kijken wél verbaasd zeg! Nou, ga maar lekker zitten want het wordt een langgggg verhaal....

Ik ga eerst beginnen met de show in September 2008 waar Shana en Takira hun eerste CAC behaalden. Tja, nou zijn het échte KAK dames ;-) Nog 2 shows en dan zijn ze beiden kampioen. Shana is op deze show gedetermineerd (ik leer bij he, met m'n ABN... prrrrt) en Shana is Spotted bevonden door 2 keurmeesters. Dus Takira blijft Black Tabby Blotched en Shana is nu Black Tabby Spotted. En buiten een uitmuntend keurrapport kregen de meisjes beiden een mooi lint.

Nu ga ik met het eindelijke verhaal. Zitten jullie nog steeds goed? Het begon eigenlijk na de show in september. De volgende dag werden we weer eens wakker gemaakt door de gillende gitaar van de buurman en het getrommel van het buurkind 's morgens vroeg. De baasie kwam weer helemaal gestrest zijn bed uit en hij was het alweer goed zat. "Die eeuwige rót herrie hier ook" gromde hij en met een bak koffie klom hij achter zijn pjoeter en ging weer eens op huizenjacht. "Giz, ik ben die lui van nr 20 zo zat he, we moeten hier zo snel mogelijk weg knul". De baas opende eerst zijn email en met het aanklikken van een bericht trok hij helemaal wit weg, zelfs ík schrok van hem. "Syl kom eens kijken" riep de baasie naar het vrouwtje, "we krijgen een huis aangeboden in Zeeland"! Een oude schoolvriend van de baasie had een huis over wat we konden kopen, en daar konden we zo in als we wilden. "Kom op Henk, jas aan en we gaan kijken" zij het vrouwtje jubelend, "zijn we eindelijk van de *piep* buren af"! "jah duh, in je duster zeker" zij de baasie tegen het vrouwtje met een knipoog. Samen deden die dwazen een rondje door het huis dansen. Om een lang verhaal kort te houden, jullie raden het al, ze maakten een afspraak om te gaan kijken. 

Nou, vanaf het moment dat ze zijn gaan kijken in dat huisje kregen wij 2 andere baasies hoor! Ze liepen te zingen en te fluiten dat het een lieve lust was. Plannen werden gemaakt en Het Grote Opruimen ging beginnen. Dat op zich is al een verhaal. De baasie is een grote verzamelaar van alles en nogwat en kan eigenlijk nergens afstand van doen. Maar bij stukje en beetje ging eerst de zolder leeg en alles in dozen en zo gingen de weken voorbij met opruimen en vooral dingen weggooien. Mén wat hadden die lui een troep! Tussendoor gingen ze nog een paar keer naar het huis kijken en 1 december werd het contract getekend bij de notaris. Weet je wat ze geneens gedaan hebben in de december maand? Géén kerstboom neergezet! Kan je het voorstellen? We konden niks meer slopen van slingers en geen ballen meppen, gemeen he! Weken hebben we wel de grootste lol gehad met de hoeveelheid dozen. Eerst waren ze nog leeg, konden we erin kruipen en verstoppertje spelen, maar steeds meer werden er gevuld en tegen de wand gezet, steeds hoger en meer. Dat was natuurlijk een mooie speelplaats voor ons. We sprongen erop en hadden steeds weer een andere woonkamer. 

Tja en in januari werd onze mooie ren afgebroken, dat was helemaal niet leuk dat we niet meer naar buiten konden. "Jongens, effe niet zeuren, straks in Zeeland krijgen jullie veel meer buitenruimte, en dan kunnen jullie gezellig bij ons samen in de tuin zitten in plaats van alleen maar in een ren". "We maken het overdekte terras dicht voor jullie, en misschien krijgen jullie het tuinhuisje er ook nog bij, dat zien we nog wel". "De hoge krabpaal zetten we in de woonkamer voor het raam en via het bovenraampje maken we een sluis waar jullie zo in kunnen stappen, langs de carport en de garage en met een trapje naar beneden kunnen jullie zo het terras op". 

Nou ik moet eerlijk zeggen dat me dat wel wat lijkt. Een paar weken voor de verhuizing is die grote gozer Nick bij zijn vriendin Bianca gaan wonen en ze hebben Lucky meegenomen. Want ooit in het begin koos Luck Nick als baasje en Nick zei altijd, als ik op mezelf ga, mag Lucky met me mee. Uiteraard heeft hij ook die piephond meegenomen. Mén wat een rust in huis! geen Lucky meer die met niemand op kan schieten en geen piepende hond meer. Alleen wij met z'n vijfies en de blikopeners natuurlijk. En Lucky is nu de gelukkigste kat op de wereld. Niemand meer die ze hoeft te meppen, niemand die nog achter haar aan rent dus iedereen is blij met haar nieuwe stekje. De hond piept nog steeds, maar wij horen het niet meer ;-) 

Toen was het zover dat we echt gingen verhuizen. Vrijdags 30 januari werden we allemaal in ons eigen transportkoffertje gezet en bij Debbie in de auto geladen. Samen met nog meer spullen vertrokken we met het vrouwtje richting Zeeland. Wij gingen als eerste zodat wij alvast een dag aan het nieuwe huis konden wennen voordat alle spullen gebracht zouden worden. Toen we ongeveer 2 uur gereden hadden zij het vrouwtje tegen Debbie "uhhh stinkt het buiten nou zo"? "Mmm volgens mij komt het hier uit de auto zei Debbie" en tegelijkertijd draaiden ze de raampjes van de auto open. Ongelofelijk wat een stank! Het vrouwtje verdacht Shana ervan. Kokhalzend maar schaterend van de lach hebben ze de laatste kilometers afgelegd in een steenkoude auto, want het vroor. Maar de lucht was werkelijk niét te harden. Toen we bij het nieuwe huis aankwamen zijn wij als eerste uitgeladen en in de woonkamer gezet. 5 Kooitjes op een rijtje. Deb zei "we doen ze allemaal tegelijkertijd open, dan heeft niemand voorrang gekregen". Zo stonden we met 5 open deurtjes in de lege woonkamer. De Noren gingen als eerste op verkenning, gevolgd door Romy en daarna Pim. Ikke niet.... Ik durfde niet... Ik bleef mooi zitten achter in m'n kooitje... Uiteraard had het vrouwtje Shana gelijk onder de kraan gezet en schoongemaakt, zo ook als de spullen. Die 4 idioten gingen gelijk alles onderzoeken en ze gingen zelfs naar boven! Pffff waar hálen ze het lef vandaan. "Giz, kom ook uit je kooitje joh, ga lekker kijken waar de anderen zijn" vroeg het vrouwtje steeds aan me. Ja, ik ben me gek zeg, ik zit veilig hier. Het vrouwtje en Debbie gingen aan de schoonmaak zodat de volgende dag de beneden verdieping vol gezet kon worden. 's Avonds laat ben ik heel even eruit gegaan, en gauw weer terug. De rest niet, die vermaakten zich uitstekend. 

Zo rond 8 uur 's avonds ging Deb haar telefoon. De baasie, Rene en Willem hadden de vrachtwagen al geladen en ze zouden rond 10 uur met de eerste vracht komen. Om 11 uur nog geen baasie... De telefoon ging weer. "Debbie, uhhh we staan hier in de Westerschelde tunnel met een kapotte auto...." vertelde Willem. "O, en nou"? vroeg Debbie. "Tja, we wachten op een sleepwagen die ons uit de tunnel kan slepen want de auto gaat niet meer voor- of achteruit want de versnellingsbak is stuk en helemaal vast" vertelde Willem. Nou jongens, dit is een verhaal wat ik ook maar in zal korten, want om half 4 's nachts stonden ze hier voor de deur met 2 sleepdiensten van de ANWB met een volle vrachtwagen met spullen. De tunnel was een poos afgesloten en pas toen de wagen eruit was ging de tunnel weer open voor verkeer. Tja, dat was allemaal erg schrikken geweest. Niemand van de mannen had iets te drinken gehad en waren door en door koud. Met vereende krachten werd onze huisraad op straat gezet en alles in de garage gepropt. Zelfs het bankstel stond uitgestald op straat bij de auto van onze overbuurman. Eigenlijk hadden ze hier een foto van moeten maken maar daar hadden ze het veel te druk voor. Na een uur rennen en vliegen met huisraad en álle platen van de baasie stond alles in de garage en werd de vrachtwagen weg getakeld en de mannen stapten om 5 uur bij Debbie in de auto om weer richting Spijkenisse te rijden. Helemaal kapot waren ze.

En toen waren we alleen. Het vrouwtje ging slapen op een stel dekbedden want 's morgens om 10 uur zouden de zus van de baasie Els en haar man Kees en de broer van de baasie Willem komen helpen. Ik zat toen nog/weer in m'n kooitje. Allemaal werden we naar boven gebracht zodat ze konden gaan werken en wij niet in de weg liepen. Jaja, gezellig hoor, maar hier boven bleef ik ook lekker in m'n kooitje zitten. Het vrouwtje had een handdoek over m'n kooi gehangen zodat ik niet hoefde te schrikken. En tja, dat heeft mijn wereld letterlijk op z'n kop gezet. Vanaf dat moment was ik niet meer bang en voelde ik me hier heerlijk veilig. En dat is zo gebleven tot nu toe, écht waar! In de dagen die volgden werden we apart gezet in de logeerkamer, die tijdelijk tot kattenkamer ingericht werd. Met eten, drinken, krabpaal, kattenbak, kussentjes en speelgoed als er heen en weer gelopen werd, zodat wij niet konden ontsnappen en alle mensen konden werken. Tjonge, en dat hébben ze gedaan hoor! Alles werd schoongemaakt, opgehangen, weggeborgen waar het moest komen. Steeds weer werd de garage leeggehaald en weer gevuld met spullen die met de vrachtwagen weer gebracht werden. 

Doodmoe gingen alle mensen zondags weer naar huis en de baasie kwam 's maandagsmiddags eindelijk THUIS! "Het was een ervaring Giz", zei het vrouwtje, "die we niet graag nog een keer willen meemaken joh". Nou ik kan het me voorstellen, want alles stond vol met dozen in alle kamers, behalve 'onze' kamer, die bleef heerlijk opgeruimd. En mijn ommekeer bleef... Ik deed niet meer lelijk, ik gromde en blies niet meer naar de andere katten en ging heerlijk bij het vrouwtje op schoot liggen.... De eerste keer dat ik dat deed kreeg het vrouwtje tranen in d'r ogen. "O lieverd zij ze, dat ik dit mag meemaken" en ze aaide me vol overgave. En ikke was gelukkig... Ik snorde van genot. Eindelijk was ook ik thuis. Eindelijk hoefde ik niet meer macho te zijn en me tegen alles en iedereen te verzetten. 

Niet meer bang zijn. Het huis daar heeft zijn sporen achtergelaten, en al die stress die ik daar meegemaakt heb is hier niet meer. Ik ben hier gelukkig! We rennen met z'n allen, vliegen de krabpaal in, rennen naar boven om ons daar helemaal uit te leven. De bovenverdieping heeft houten vloeren en dat is zò gaaf! De Noren denken dat ze paardjes zijn en denderen door de kamer van de baasie over alle dozen die er staan, om met een plof er weer vanaf te vliegen en zo achter me aan te rennen weer de woonkamer in. Het vrouwtje zit dan te genieten van ons spel en zegt steeds "Henk, we hebben onze eigen manege met paarden, kanonne wat gaan die beesten tekeer", en glimlacht eens gelukzalig. Alleen 's nachts mogen we niet in de kamer van de baasie, want onze buurtjes moeten ook slapen he. Erg vinden we dat niet, want tegen die tijd dat het bedtijd is zijn we ook versleten hoor. We hebben we nog geen buitenverblijf, maar dat missen we eigenlijk nog niet. 

Alhoewel, het wel gaat kriebelen omdat al een paar dagen het zonnetje lekker schijnt. Maar het komt vanzelf wel hoor, als de baasie zijn armen weer kan gebruiken want die zijn nog stuk van al het werken en het is geen jonge hond meer he, dus wachten wij geduldig en vermaken we ons kostelijk. Toen kwamen de weken van inruimen, en alles zetten waar het moest komen. Weken zijn de baasie en het vrouwtje hiermee bezig geweest. Door de inspanning van al het sjouwen en doen kregen ze natuurlijk veel pijn en moesten ze af en toe een stap terug doen, dan gingen ze gewoon een middag op stap. Nu alles een beetje klaar is, is het vrouwtje in de weer met plantjes en bloemetjes en ziet de achtertuin er gezellig uit. Er moet hier nog genoeg gebeuren maar voorlopig is iedereen hier tevreden en gelukkig! En het is hier zoooo rustig..... zucht....