22 september 2008

.... Was ik maar een Noor, dan mocht ik ook mee naar show.... snik. Kreeg ik ook al die aandacht en lintjes en een medaille.... Maar dan zou ik me op moeten laten tillen, en dát pik ik niet, dus laat maar dan.... snik....

Zo, ik moést even klagen hoor, want zondag moest ik weer eens op Pim, Pluck en Romy passen, want de baasie en het vrouwtje gingen naar de Noren kittenmiddag in Harmelen. 

Dit was alleen maar voor Noorse Boskatten in de Kitten-, Jeugd- en Veteranen. Dit keer hoefde ze niet zo vroeg hun mand uit, want ze hoefden er pas om half 11 te wezen. Maar o o, de baasie schoot helemaal in de stress toen de Tom Tom aangaf dat ze er waren, maar dat was geen Harmelen, maar woerden. Het vrouwtje keek nog eens in de brief en zei "heb je wel de goeie straat ingegeven"? 

"Uhhh ik dacht het toch zei de baasie". Nou dat was dus niet het geval. Na het goede adres ingegeven te hebben kwamen ze op de plaats des onheils en sjouwden ze zich een breuk aan de poezen en tassen. Eerst natuurlijk de veterinaire keuring. Ik heb weleens op de televisie gezien dat paarden er koeien er naartoe moesten, maar het moet dus ook bij katten....

Na het inrichten van de kooi, het kammen van de meiden konden ze even rieleksen en kennis maken met de mensen die naast hun zaten. "Het was helemaal niet zo groot Giz", vertelde het vrouwtje. "Er waren 2 U opstellingen met kooien, waar de katten in zaten". Ze kwamen inmiddels 'bekenden' tegen van de show in Schiedam. Na een wandelingetje om de andere Noren te bewonderen begon het wachten op hun beurt en dat duurde niet gek lang. Eerst was Takira aan de beurt om bij de keurmeester Judith Zuurveld te komen. Deze keuring ging heel rustig en Takira kreeg mooie dingen te horen over haar lijfje en haalde een U3 en ging na de keuring lekker op de tafel liggen.

Toen was Shana aan de beurt. De keurmeester was helemaal liries over haar rechte neus. Een droom van een neus stond er in haar keurrapport, een perfect hoofd en mooi lang, hoog en gespierd. Nou, onze Shana kreeg een U1 en ze werd Best in Variëteit,  ze noemen dat in showtaal BIV. Geef mij maar een plak ham, dat kan je tenminste eten, prrrrr.

Voor de showgangers en hun katten hadden de organisatoren een 'marmottenbak' gezet waar de katten via een doolhof door een poortje naar een bakkie lekker ruikend voer moesten lopen. Het vrouwtje ging dat eens proberen met Shana. Zo, en die tut deed het nog ook! Met 14 seconden was ze bij het bakkie voer. Jah duhhh, dat zou ik ook doen, want het was tonijn uit blik, en welke kat wil dat nou niet. Zelfs ÍK lust dat. Shana en het bakje werd weer terug gebracht naar de kooi, waar Takira het op ging zitten kanen. "Ooo suffie, zei de baasie, je had met het vreetbeest moeten gaan joh"! "Nou, dan ga ik toch ook met haar" zei het vrouwtje en pakte Takira op en liep met haar naar de tafel. En wat deed die muts? Op d'r kont gaan zitten... Onder aansporing van de assistente van de bak liep ze een paar pasjes, maar liep zich klem op een doodlopend stuk. Plaats dat die sukkel er nou overheen stapte, neh, ze bleef gewoon zitten, de dombo! Nou ja, optillen dan maar en terug naar de kooi. 

Wat zien ze nou opeens op de kooi hangen? Een papier met Nominatie erop! "Giz, ik ging helemaal zweten joh, want dat betekende dat ik met Shana nog een keer terug moest". "Ik ben van schrik eerst maar een peuk gaan roken, want ik wist niet eens wat het betekende" zei ze. Na wat rondvragen bij de anderen bleek dat aan het eind van de dag de mooiste poezen en katers met elkaar vergeleken worden om te kijken wie de mooiste van de dag is. "He, hoe kan onze Shana nou kans maken om de mooiste te worden tussen al die prachtige beesten die een heleboel haar hebben, Shana is een kale lange sperzieboon"! 

Tja, en toch was het waar, ze was uitgekozen om Best in Show te worden. Toen het moment daar was werden de katten in de leeftijd van 6 tot 10 maanden door 3 keurmeesters bekeken en met elkaar vergeleken. Shana werd niet de mooiste, maar een poesje met veel meer haar. Logisch toch, want het is ook een schoonheidskeuring. Shana kreeg een mooie medaille omgehangen en een zak Royal Canin, maar die moet ze wel delen met ons hoor!  "Maar het feest was nog niet afgelopen Giz, toen werden er 

prijzen uitgedeeld voor de marmottenbak, en moest ik met Takira komen, met nog meer andere katten". "Takira kreeg de oorkonde 'De meest verdwaalde Noor' wat zoveel betekend, als de meest domme kat, en dat klopt wel he Giz, want ze snapt niet eens hoe je door het kattenluik naar de ren moet" Tja vrouwtje, zoveel haar, en dan ook nog eens hersens, dat zal niet passen. Tis altijd al een dom blondje geweest. Maar goed, ze kreeg mooi wel een balletjeswiel met wat blikjes lekker voer. "Echt Giz, het was een goed georganiseerde meeting waar we met veel plezier aan terug zullen denken" zei het vrouwtje. 

Heel fijn dat jullie een leuke dag hebben gehad, maar ik heb weer eens een heis gekregen van Lucky!

***noot van de webmaster: dit verhaal is opgenomen in het blad Infocus, de Noorse Boskattenkring 1985 - 4-2008***