2 augustus 2008

Jullie zien zeker wel wie hier de bink is he... Het vrouwtje heeft me gewoon gesnapt terwijl ik eens heerlijk zat te geeuwen! Een kat heeft in dit huishouden gewoon geen privatie. Nou ja, als zij er gelukkig mee is... Het loopt hier allemaal op rolletjes en de baby's van Romy zijn inmiddels 8 weken. Tjonge wat een tuig is dat zeg. Ze zijn niet eens bang van me! Jullie zien mij hier in m'n nieuwe mand zitten, die stond bovenop de benche. Nu is de benche weg, wat de kittens gingen er niet in. Toen is de mand de grond opgegaan, wat Shana heerlijk vond voor haar plasje.... O dat beest en zachte spulletjes, ik krijg er een sik van! Dus kussen eruit en in de was en ikke een kale mand. Daar doet niemand míj een plezier mee, maar een ander wel, en ja hoor, weer als plasbak.... Nu staat de mand na ontsmetting boven.... Snik, heb ík weer... Wéér geen mand! Nou ja, over 3 weken gaan de baby's naar hun nieuwe blikopeners en is Shana weer een maandje ouder, dus ik zal maar goeie hoop houden he.

Als ik het nou goed begrepen heb (ja zelfs ik luister wel eens met een half oor ;-)), dan hebben alle kittens een blijvend en de beste huisjes die het vrouwtje maar kan wensen. Ga maar met je muis over de katjes in het stoeltje, en je ziet waar ze gaan wonen. Het vrouwtje en de baasie kunnen heerlijk hun ontwikkeling van dichtbij meemaken en daar zijn ze toch blij mee joh! Maar wees eerlijk, als je die droppies zo ziet zitten dan zou je ze toch opvreten? Ik heb het geprobeerd, maar kreeg op me kop....;-)

Alles gaat hier allemaal oké, behalve met moedertje Romy. Die begon 3 weken geleden, half juli 08 met raar hoesten. Als ze ging zogen, dan moest ze zelfs opstaan om adem te halen. De baasie en het vrouwtje dachten dat het kwam door het eten van het gras wat ze elke 2 weken nieuw krijgen en er misschien een allergische reactie op het gras was. Maar toen het niet overging zijn ze toch even naar de DA gegaan voor controleren. Heeft dat beesie bronchitis! Nou ja, een kat met bronchitis, hoe zout kan je het eten. Uiteraard heeft ze een kortdurende AB kuur gekregen omdat ze nog zoogt, en hoe raar het ook klinkt, een hoestdrankje. Pffff een kat met een hoestdrank. Na 2 dagen werd het hoesten gelukkig minder, want ze maakte me steeds wakker als ik lekker lag te pitten, dan moest ik toch steeds even kijken of het wel goed ging met haar. Lief hè, van moi...

En om de baasie moet ik zoooo lachen he. Zo geregeld als het hier vroeger liep, zo soepel loopt het nou allemaal. Bakjes water op de grond, bakjes water op de kast en àlles mag voor de foto, zelfs als er geen foto's gemaakt worden. Hiermee bedoel ik eigenlijk dat we gewoon alles mogen. Pim op de tafel of op z'n schoot met eten, de Noortjes z'n voeten vangen en die meiden helpen met stoffen en vegen, helpen met Romy haar pil en hoestdrank geven, knuffen met de baby's en helpen met de opvoeding. En als het vrouwtje iets van het speelgoed tijdelijk op wil bergen zodat alles spannend en leuk blijft, dan zegt ie "joh, daar spelen ze nou nét zo leuk mee". Zelfs de kattenvilla moest weer naar beneden, want dat zou zo leuk zijn voor de baby's. En da's waar, ze hebben er de grootste lol in. Overdag is de villa van hun, en 's nachts van mij. 

En een troep dat het hier is! Overal liggen speeltjes, een tentje, een kaasie, een tunnel, een doos. Niet te vergeten onze 3 krabpalen en 5 kattenbakken waar de baasie elke dag drie kwartier mee bezig is. Hij is heel secuur daarin, omdat hij ze gewoon super schoon wil houden zodat er hier geen rare dingen gebeuren zoals met Ylva, dat zal hij nooit vergeten. Hoe schoner de bakken, hoe minder enge dingen er kunnen gebeuren. Natuurlijk hebben we allemaal ons 'eigen luchie' dus weten ze precies wie er weer eens een poepie gedaan heeft wat dat direct ook weggehaald wordt. Logisch, want die lui willen niet graag in onze drollenlucht zitten, en tja, we kunnen flink meuren.... Ja echt baasie, het vrouwtje én wij houden van je en kunnen je niet missen hoor! Nu is het al 3 dagen hier bloedheet binnen en buiten en het keukenraam kan niet open, omdat Romy, Shana, Takira en straks de baby's door het grootmazige gaas naar buiten kunnen. Daar heeft de baasie nu volière gaas voor gemaakt, zodat er niet ene kat meer kan ontsnappen. Dus wij kunnen heerlijk frisse lucht snuiven in de keuken en niemand kan ontsnappen. Tjonge, welke kat heeft zo'n baasie? Zelfs de ren is weer aangepast met een klimboom en meer loopruimte in de bovenkant, dus we genieten elke dag nog meer van de ren én het frisse windje wat nu dagelijks door het huis heen waait. Maar zal ik me klep maar weer houden en wat foto's laten zien?

Weet je wat er gisteren (1 aug.) gebeurde? Omdat het zo laaiend heet was, heeft het vrouwtje 's avonds op de bovenverdieping alle kamers opengezet, én alle ramen wagenwijd open. De schuifdeur is dan uiteraard dicht, dus ook het kattenluikje naar boven, zodat ook de bovenverdieping lekker door kon tochten. Die grote gozer Nick kreeg 's avonds visite en de visite lette niet op.... Je kan het zeker wel al een beetje raden he? Nieuwsgierig Aagje Shana, zo snel als water, piepte tussen de benen van de visite door. Tja, hoe krijg je de kans als kat om in de rommelkamer te komen (daar mogen we pas in als het een kattenkamer is geworden). En dan staat ook nog eens het grote dakraam helemaal open en om het Shana nòg gemakkelijker te maken staat er een grote krat waar ze zo op kan springen. Toen was het opstapje naar het grote avontuur een sinecure.... Voor het vrouwtje en de baasie was het een minder fijn avontuur, die waren alleen maar óverstuur! 

Zo'n keer of 100 worden hier per dag de koppen geteld, met het oog op de baby's, want die kruipen overal in- en onder. Zo ook gisterenavond. Alleen zagen ze Shana nergens. Die twee paniekzaaiers zoeken door het hele huis. Nou kunnen we ons best wel onzichtbaar maken, maar dan steken we onze kop ergens in, en dan zijn we er niet meer, dat denken wij tenminste, vergetend dat onze kont ons verraad, maar écht onzichtbaar kunnen we ons natuurlijk niet maken. Dus moest Shana wel ergens zijn. Alleen niet in de kasten, niet in een kamer, niet in de wasmachine en ook niet bovenin de gordijnen en zelfs niet verstopt in de ren. Het vrouwtje ging ten einde raad met ons veertje met belletje buiten zoeken, en de baasie met de zaklamp. Ze dachten nog wel, die stomme poes kán helemaal niet buiten zijn, want alles is kat-veilig binnen. Totdat het ze te binnen schoot dat Nick visite had gehad.... 

Toen had je de poppen aan het dansen hiero. Dikke paniek. Op de daken werd gekeken, onder elke auto, in alle voor- en achtertuinen onder het zachtjes roepen van haar naam, want het was inmiddels half 3 's nachts. Toen Nick thuis kwam werd hij bijna levend gevild door de baasie en het vrouwtje en werd hem toegebeten: zoeken naar Shana, want door jou is ze nu pleite! Wit wegtrekkend om z'n mond stamelde hij "waar is ze dan....". "Stomme eikel, BUITEN!" siste de twee boze en verdrietige blikopeners naar hem. Mompelend liep Nick naar boven, en het vrouwtje weer naar de voorkant van het huis om weer buiten te zoeken. "Ma, hier zit ze! hier bij de buren binnen!" Het vrouwtje keek naar boven en zag bij de buurtjes het dakraam een klein stukje openstaan waar je precies een koppie met lichtgevende oogies kon zien. Misselijk van opluchting stond het vrouwtje te dralen in de voortuin van de buurtjes. "Bel dan aan, schiet op, bel dan aan" riep Nick vanuit ons raam. "Joh, het is half drie 's nachts! fluisterde het vrouwtje" "Ja nou en, je wilt haar toch terug, dan zal je aan moeten bellen" zei Nick terug. 

Zo gezegd zo gedaan. Het vrouwtje belde bibberend aan bij de buren, die natuurlijk allang sliepen. Na 3 keer bellen klonk er een slaperige stem "wie is daar?" "ik, de buurvrouw" zei het vrouwtje. "Mijn kat zit bij jullie binnen" "o dan zal ik even kijken riep de buurvrouw terug". Na een paar minuten kwam het verlossende bericht "ja, ik zie d'r! kom haar maar even pakken". Helemaal weggekropen zat Shana onder het logeerbed van de buren. Met een ferme greep in haar nekvel pakte het vrouwtje haar op en met heel veel dankjewels liep het vrouwtje naar onze eigen tuin waar de baasie helemaal opgelucht stond te wachten. Nou heb ik als kat al heel veel emoties op de gezichten van die mensen gezien, maar eentje van opluchting en verlossing, die kon ik nog niet. De baasie zei, ik ga morgen een doos Merci kopen, dat hebben ze wel verdient want om half drie 's nachts je bed uitgebeld te worden voor andermans kat, das toch niet leuk en ik ben zooo blij dat het buurvrouwtje open gedaan heeft! 

Maar wat had die stomme Shana nou gedaan? Wij wonen op de hoek, en de buurtjes ook op een hoek. Shana is dus via het dakraam van ons op het dak geklommen en naar het andere dak gesprongen (daar zit anderhalve meter tussen) en daar via het dak hun raam weer binnen gewandeld.... Misschien had ze wel al een uur alle daken hier verkend en wat er had kunnen gebeuren, daar gaan we mooi niet aan denken! 2 Uur is madam zoek geweest en hebben ze lopen zoeken naar d'r en de baasie had al visioenen dat ze nooit meer terug zou komen zijn meissie, en snotterend heeft hij met z'n zaklampie lopen dolen door de buurt. Maar gelukkig, eind goed, al goed! 

Zin in nog meer foto's? Nu kan het nog van het grut...