Zondag 29 juni 2008, de kittens zijn 3 weken.

Mensen, ik ga jullie nog even vertellen over de baby's van Romy hoor. Het vrouwtje en de baasie zijn er helemaal weg van. Inmiddels zijn ze nu 3 weken oud en beginnen al voorzichtig te 'lopen'. Tja, ik noem het geen lopen hoor, maar zwemmen. Romy is echt een perfect moedertje en de baby's groeien als kooltjes, je ziet ze écht met de dag groter worden. 

Inmiddels zijn ze overdag beneden in de bench samen met Romy, en wij mogen allemaal gaan kijken en Romy vind dat helemaal niet erg. Die tut lijkt te genieten van alle aandacht die ze krijgt. De enige die ze nuffig negeert is Lucky, alhoewel ze wel heel stiekem ligt te gluren hoor. Toen de baby's naar beneden kwamen kreeg ik heerlijk mijn kalmerings kussentje en daar word ik  toch zoooo happy van he. Uiteraard moet ik het na een poosje gaan delen met de rest, die het net zo heerlijk vinden. 

Uiteraard vinden de mensen het stinken, want het ruikt naar koeiepoep of dooie hond of iets dergelijks, smerig vinden de mensen het in ieder geval. Nou, wij niet hoor! Enne, sinds het zakje hier in de la ligt, uiteraard verpakt, heb ik geen brommetje meer gegeven. Ik doe niet meer lelijk tegen Pluck, nee, nou moet die rotzak mij op m'n flikker springen! Nou ja, dan loop ik maar gewoon weg he. Alleen houd ik d'r nog in de gaten als ze in de buurt van Romy en de baby's komt, dan moet ik toch even opletten hoor. En elke keer als ik niks doe, dan word ik helemaal de hemel in geprezen door het vrouwtje. Dan ben ik o zo'n grooote poes. He hallo, ik ben een KAT he! Dus doe niet zo slijmerig door me een grote poés te noemen! Uiteraard gaan de baby's 's avonds weer mee naar boven in de kast, samen  met Romy,

want Romy raakt in paniek als de bench dicht gaat. Logisch, want er is nog nooit iemand hier opgesloten. Toen de hele handel nog boven in de kast lag, heeft de baasie een constructie gemaakt van een wegklapbare plank met een katteluikje erin, zodat Romy wel naar beneden kon, maar niemand naar boven. Als Romy naar boven wou naar de baby's, dan liep het vrouwtje of de baasie mee en deden de schuifdeur open, zodat ze weer naar haar kindjes kon. En het was een uitgekookt mormel hoor. Vanaf de eerste dag als het 's avonds donker werd, dan deed het vrouwtje het licht op de overloop aan, zodat ze niet de hele avond en nacht in het donker zouden liggen. 

En werd het een keertje vergeten, nou, dan kwam Romy dat mooi vertellen. Echt, ik ben blij dat de baasie het het vrouwtje 'kats' begrijpen en ze precies weten wat we bedoelen. Niet alleen begrijpen ze de kattenexpressie, maar ook de gevoelens van de mensen. Bijna elke dag krijgen de nieuwe blikopeners van de kittens foto's toegestuurd. Het vrouwtje zegt, "ik vond het zelf vreselijk als ik soms een week moest wachten op foto's of gewichten of gedrag en dergelijke van mijn nieuwe kitjes, en dat ga ik de mensen die een kitten van Romy gaan krijgen niet aandoen, want het is slopend als je zooo lang moet wachten op je beestje, en er dan ook nog eens geen foto's van krijgt". Dus mijn vrouwtje gaat een hele goede fokster worden (niet met Romy hoor, die wordt over een paar weekjes gecastreerd). 

Ze zit wel eens te mijmeren als ik naast haar lig, zo van, Giz, het is jammer dat ik geen 30 meer ben he, maar dat het allemaal zo laat op ons pad is gekomen. Zo even kwam Romy op haar buro springen toen ze dit verhaal zat te typen (o nee, dat kan niet he, want ik tiep toch prrrrrt ;-). Romy vond dat het tijd was dat de baby's naar boven gingen. Nou, dan staat het vrouwtje op, pakt de mand met de baby's en brengt ze naar boven in de kast, met Romy in haar kielzog. 

Daarna gaan ze met z'n allen lekker slapen, helemaal knus en tevreden in de kast. Het baasie is hetzelfde hoor. Wij zijn nou eenmaal stikverwend, en eten echt geen twee dagen hetzelfde. Ik moet zelden blikvoer, of een zakje, maar de rest vind dat heerlijk. Maar o wee als Shana en Takira 's avonds hetzelfde krijgen als 's morgens of 's middags, dan wordt het mooi niet meer gegeten. Dan wordt er even gedebatteerd van wat willen ze nu? Dan komt het volgende zakje tevoorschijn van een ander merk en gesmuld wordt er dan weer. Maar goed, Shana en Takira moeten nu eenmaal groeien dus alle zeilen worden bijgezet en groeien doen ze hoor. Shana weegt met 15 weken 2166 gram, en Takira weegt 2158 gram. Jullie weten waarschijnlijk nog wel dat Ylva op het laatst kattenkaviaar kreeg.... 

Maar over Ylva ga ik even niet meer praten, want daar gaan de baasie en het vrouwtje alleen maar weer van huilen. En toch is Shana het evenbeeld van Ylva. Ook de lieveling van de baasie. Gelukkig is Shana bere-gezond en zo ondeugend als Ylva nooit geweest is, helaas... Shana en de baasie zijn twee handen op 1 buik, en we weten ook zeker dat Shana een reïncarnatie van Ylva is. Shana en Takira zijn hier de baas in huis; ik weet dat, en iedereen weet dat. Alleen die twee mormels weten het zelf niet. Net zoals Ylva dat niet wist. Ik heb er in ieder geval vrede mee, en ik ben gelukkig. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen en vind eindelijk rust, en zélfs als de zus van de baasie hier is met de kinders! Ik blaas niet meer, loop niet meer weg, maar blijf gewoon op m'n kastje liggen, zonder te blazen of me er druk om te maken. Ik moet ook eerlijk zeggen dat het vrouwtje en de baasie van alle mensen complimenten krijgen hoe ze mij begeleid hebben en hoe ik veranderd ben. 

Tjonge, van Romy staan we een beetje te kijken. Omdat vanmiddag de kleintjes de bench uit waren voor het eerst, is ze op strooptocht gegaan naar gaatjes en kiertjes waar haar baby's in konden kruipen. Laat ze er nou toch eentje vinden! Achter de buffetkast zit een grote kier en daar maakte ze het vrouwtje en de baasie even attent op. Knap he! Toen ze los liepen was het helemaal feest. Rennen zeg, op die kleine pootjes. Ze klommen zelfs in het tentje. Shana ging er op d'r gemakje bijzitten om te zien wat die huppels allemaal deden. Romy vond het niks niet erg. Alleen toen er eentje te ver weg liep, ging ze hem gauw halen. O, voor ik het vergeet te vertellen, we weten nu de definitieve namen. Pim blijft Pim, Panda blijft Panda, Koekie wordt Brownie (een Brownie is een koekje ;-) alleen Koetje heeft nog geen andere naam, want Koetje zoekt nog een gouden mandje. Ook weten we inmiddels dat de baby's niet kortharig zijn, maar half langharig. In ieder geval zijn het allemaal pluizebollen en blijven dat ook. Ik mag nu van het vrouwtje alleen nog vertellen wat ze nu wegen met 3 weken, want ik blijf maar kleppen zegt ze ;-)