22 april 2008

Zo kattengekken, ik ga weer eens verder met m'n dagboek, want het is natuurlijk allemaal reuze spannend hier. Of Romy zwanger is weten we nog niet, maar wel weten we dat ze bloed bij haar ontlasting heeft, dus jullie kunnen begrijpen dat het hier een beetje angstig is. Voor het zelfde geld is het alleen maar een darmontsteking, en haar poep ligt al bij de DA voor onderzoek. Laten we maar gewoon uitgaan van het het meest gunstige. Maarre, toch wel effe duimen allemaal he! O, ze doet heel gewoon hoor, speelt, rent, daagt ons allemaal uit en eet goed. Ze is alleen iets rustiger aan het worden, maar dat kan natuurlijk ook aan de eventuele zwangerschap liggen. Tis hier al een paar dagen heerlijk weer, dus we zijn het meest in de ren. Die grote gozer Nick heeft een vogelhuisje met zaadjes neergezet, dus wij kunnen ons verlekkeren aan de musjes, merels, duifies en vinkjes. Jammer is het wel dat het gaas in de ren zo klein is, dat zo'n lekker vogeltje niet bij ons in de ren kan komen buurten.... mrauwwwww....

Ook heb ik nog een kleine update over de Noorse Bosbeesten die in juni ons komen pesten. Het vrouwtje en de baasie zijn weer een keertje gaan kijken, want die dingen groeien nou eenmaal he, en ze willen er zoveel mogelijk van meemaken. Dit keer was het vrouwtje haar camera niet vergeten en ze hééft een berrug foto's gemaakt zeg! En steeds was het 'oooohhhh, ahhhh wat lief, wat een poepies, wat zijn ze moooooi!'.... Zo zat ze ook nog achter de kompjoeter hier thuis toen ze mij natuurlijk die foto's óók moest laten zien. Gelukkig heeft ze voor mij een kalmeringszakje (de site laad erg traag, en kies de button Producten) besteld en nog wat stokjes Matatabi zodat ik me af kan reageren als die krengetjes hier zijn. 

Nee moet je horen wat ze nu weer gedaan heeft.... o, tis toch ook zo'n lompe sukkel he. Het vrouwtje wilde Shana weer terug in de kittenkooi zetten en blijft ze haken met haar voet achter de tafelpoot... Gelukkig ging alles goed en lag ze niet op d'r platte harses met poes en al. Wel heeft ze een blauw scheenbeen van boven tot onder. Nou ja, eigen schuld dikke bult, moet je maar kijken of een tafelpoot misschien wel eens uit kan steken he suffie. Ik denk dat ik jullie nu maar eens ga vervelen met foto's van die mormels. Inmiddels zijn ze 7 weken oud... En als jullie het vrouwtje kennen, dan snap je dat er een grote foto op het buro staat van hun schoonheden waar ze met regelmaat helemaal in love naar zit te staren. Pfffffft, ménsen....