3 april 2008

Hallo poezenmensen, het heeft me wat gekost om het vrouwtje weer achter de kompjoeter te zetten, maar het is me gelukt. Het vrouwtje zei, "het is echt een rotmaand geweest, maar we moeten door he vent". "Ylva zullen we nooit vergeten, maar er gebeuren gelukkig ook weer leuke dingen waar we over moeten vertellen". En dat mag ik, Gizmo, moi, gelukkig weer gaan vertellen!

Nou ja, eerlijk gezegd weet ik nog helemaal niet of ík het wel zulk goed nieuws vind, maar tja, de baasie en het vrouwtje dus wel.... Allereerst Romy dat tutje. Na 6 weken afwachten of ze zwanger was zijn ze maar eens naar de DA geweest om te laten voelen of ze bebies in haar buik had.... "Tja, mmm, ik weet het niet" zei de DA, "ik zou er niet een kratje bier om willen verwedden, maar volgens mij draagt ze niets in haar buikie....". "Maar leuk nieuws zouden jullie wel eens een keertje kunnen gebruiken he". "Ja het is wel een domper zei het vrouwtje, maar we zullen moeten wachten op de volgende keer". En Romy ging weer in het korfje mee terug naar huis. Thuisgekomen deden ze het deurtje open en Romy stapte eruit. Ze liep naar de keuken, en ging zitten mauwen, liep weer terug naar het korfje en mauwde weer. "Ach gossie, zei het vrouwtje, het lijkt erop dat ze nu Ylva aan het zoeken is, want die ging ook steeds mee in het korfje". en de ogen van het vrouwtje vulde zich weer met tranen, net zoals die van de baasie. Maar die gekke Romy bleef ermee aan de gang. Van het korfje naar de keuken, dan weer in de ren, dan weer naar het korfje en maar bléren. Tot het vrouwtje ineens vol verbazing vroeg, "Romy, wil je soms naar Snoopy?" En ja hoor, het kwartje viel, Romy was krols.... Nou toén had je die koppies van het vrouwtje en de baasie moeten zien. Tis dat ik niet zo'n foto-ding aankrijg, anders had ik het gedaan hoor! De volgende dag bleef ze roepen en bléren, en het was echt duidelijk dat ze heus krols was. 

De dag daarop kwam tante Els haar halen, en ze ging weer naar haar loverboy Snoopy. Eerst even een middagje alleen in het whoehahahahaaaa 'peeskamertje' en 's avonds Snoopy erbij. Maar Romy was helemaal niet lief voor hem. Zodra hij maar in de buurt kwam begon ze als een furie te grommen en te blazen en te meppen naar Snoopy. Ach die arme vent, ik ken hem gelukkig niet, maar ik heb zelf éne keer een heis van d'r gehad, en geloof me, die kwam aan. Zelfs tante Els kreeg een klap van d'r. Ha, tante Els belde naar het vrouwtje en vroeg, "joh, jouw Romy is toch zo'n liefie? nou volgens mij is ze ineens volwassen geworden, want ik héb toch een pets van d'r gehad!". Nauurlijk was het vrouwtje helemaal verbaasd, want Romy heeft nog nooit lelijk gedaan tegen mens of dier (behalve ikke dan he, die ene keer). Kortom, Romy bleef krols, maar liet Snoopy niet toe. Na twee dagen was tante Els het zat, en heeft de deur naar de woonkamer maar open gezet. Romy liep de kamer in met d's staart omhoog, klom op de krappaal met Snoopy naast zich en had een air van: zo, wie durft? Uhhhh Romy, er lopen wél 9 andere katten.... Tante Els helemaal verbaasd, het vrouwtje helemaal verbaasd, wat volgens mijn kattenverstand eigenlijk wel logisch is. Eén zo'n dametje van 2 jaar en nog geen drie kilo en dan plotseling zó dominant dat er niemand gaat knokken en ze gewoon geaccepteerd wordt in zo'n grote groep? Nou, je zou mij er niet neer moeten zetten, want ik scheet in m'n broek hoor. Of ik dook ergens onder om er nooooooooooit meer onderuit te komen! Maar goed, zij dus wel met haar lef. En nu gaat het mooiste nog komen ;-) 

Tante Els heeft een heeeele grote kattebak gekocht, en daar zat 25 kg kattegrit in. Romy lag daarin te rollen en Snoopy uit te dagen, en hij wílde wel, maar kon niet... Die tut ging plat in de bak liggen en kroelen met het grit met haar kont omhoog, maar de pogingen van Snoop mislukten keer op keer. Tot tante Els er 25 kilo grit bij deed.... 

Nou, toen was het hek van de dam! Snoopy en Romy kregen het helemaal door wat er van ze verwacht werd. Tussendoor lopen ze saampjes gewoon de woonkamer in, de krappaal op, waar ze mekaar helemaal aflebberen, helemaal in love zijn ze. Met regelmaat gaan ze even het 'kamertje' in voor een spannend samenzijn en pottekijkers dulden ze niet, alhoewel tante Els er toch stiekem foto's van gemaakt heeft. 

En verdikke, als ik naar die foto kijk dan word ik verdrietig, want IK zal dat nooit meemaken, bij mij was het na 5 maanden hakkie takkie wég zakkie.... snik.... Stomme wegballenmevrouw!!! Maar ik zal mezelf weer even opzij zetten, en terug gaan naar m'n verhaal. De eerste dekkingen waren op 2 april, gevolgd door nog meer van dat soort vunzigheid. Dus ik verwacht in de derde week dat ik een paar flinke meppen van d'r ga krijgen, en dat na 9 weken het huis hier onveilig gemaakt gaat worden door een zooi van die kleine muizen.. Pffffft, heb ík weer! Zouden we dan op we dan rond 4 juni kittens verwachten? Nou, ik hou jullie op de hoogte hoor.... grrrrrom.... Want nu is ze al drié keer bij de kater geweest, dus het wordt zo langzamerhand wel eens een keertje tijd!

En verder word ik gewoon helemaal gék van wat ze hier nou weer van plan zijn! Zitten jullie? Stevig? Zeker weten??? Ik ga het dit keer niet fluisteren, maar schreeuwen: ER KOMEN 2 NOORSE BOSKATTEN BIJ!!! Toen ik het hoorde ben ik ook flink uit me dakkie gegaan hoor, geloof me. Dan lopen er hier 6 katten, en strakkies misschien de bebies van Romy.... Ménnn dan kan je me opvegen hoor. De kittens van Romy zijn allemaal al besproken, dus er blijft er geeneen, maar toch... 2 Van die Noorse krengen erbij, wat moét ik ermee.... Jank.... 

Maar misschien als ze nou net zo lief zijn als Ylva, goh, dan ga ik er toch wel een beetje anders over denken. Want die kleine tante zit toch wel in m'n hart hoor en haar zullen we nooooit vergeten. Die was voor niks en niemand bang en liet mij ook in m'n waarde. En die twee die ze bewust uitgekozen hebben, lijken sprekend op op Ylva. En het zijn 2 meiden, dus ik denk toch wel dat het helemaal goed gaat komen. Natuurlijk willen jullie foto's zien he ;-)

Rond 11 juni komen ze hier de boel onveilig maken, hier op de foto's zijn ze net 2 weken, op de laatste foto is Takira 24 dagen, dus ik heb voorlopig nog niks te vrezen van ze. Enne, Takira spreek je uit als: T'kira. Tis maar effe dat je het weet he prrrrrt. Natuurlijk hebben ze ook een vader en een moeder, die zal ik ook nog effe laten zien, want daar is het vrouwtje toch ook wel een beetje trots op en blij mee, want Pa en Ma zijn nog van het oude type. De bebies wogen bij de geboorte tussen de 150 en 134 gram, dus echt geen kleintjes. Nu wegen ze met 24 dagen 392 en 340 gram onze meisjes. Tjemig, hoor mij nou!..... Nou ja, mag ik ook eens een blufkikker zijn grommmmm.... De moeder van Takira en Shana is Walhalla's Tosca, en de vader is Fire dance Lark Beltane.