28 februari 2008

Uhhhh lieve blikopeners, wat we nu hier allemaal meemaken is helemaal niet leuk... De baasie en het vrouwtje zijn erg vaak weggeweest, en namen Ylva steeds in het korfje mee. Maar ik heb heel goed op het huisie gepast en op de dames en Pim, want ik wist dat ze steeds weer terug zouden komen met Ylva. We zijn heel rustig geweest, want we voelden natuurlijk dat er iets met Ylva aan de hand was, alleen konden we er onze poot niet opleggen wat het nou was. wat er allemaal gebeurd is kan ik niet vertellen, dat laat ik het vrouwtje deze keer maar doen....

Dankjewel Giz, het is inderdaad beter als ik deze pagina zelf schrijf. Dus deze pagina laat ik niet 'vertellen' door Gizmo, maar met rood gezwollen ogen van het huilen doe ik het zelf....

Ylva is ernstig ziek en zal sterven. Vandaag is ze 11 maanden en 5 dagen. Een kitten bijna nog en ze zou vol leven moeten zitten. Niets is minder waar. Na een maand van dierenarts bezoeken en 2 bezoeken aan de Dierenkliniek in Utrecht is de conclusie: Droge én natte FIP, bobbels en verdikkingen aan de dikke darm, vermoeden tot een gezwel in haar lever en of het nog niet genoeg is heeft ze inmiddels chronische bloedarmoede.

Hoe is het allemaal begonnen? Echt spelen met de andere katten deed ze al een maand of 2 niet meer. Eten deed ze heel weinig, en ze had diaree met slijm. Na een kuurtje van Motrosol voor de kleinste parasieten (waaronder Giardia) leek de ontlasting wat beter te worden. Ze was inmiddels afgevallen van 2520 gram naar 2345 gram. Dit was op 10 januari. Elk voedsel weigerde ze, dus elk blikje wat er te koop was hebben we geprobeerd om haar toch aan het eten te krijgen. 

Helaas nam ze steeds alleen maar likjes van het voer en liep weg. Op 28 januari zijn we terug gegaan naar de DA met een monster van haar ontlasting wat inmiddels meer slijm dan poep was, met een beetje bloed.

Opnieuw was ze afgevallen naar 2248 gram. Op 4 februari hebben we bloed laten prikken en van de uitslagen werden we niet vrolijk. Ylva had bloedarmoede en het eiwit was te hoog, ze was inmiddels uitgedroogd. Op advies van de DA kochten we een waterbol, waar ze plezier in had en ging drinken. Maar gelukkig waren ook dingen positief, ze heeft geen kattenaids of leukemie en de lever- en nierwaardes waren goed. Gelukkig voor ons hebben we een waanzinnig goede dierenarts, die het toch nog niet vertrouwde en nog een test aanvroeg. 

Helaas was de test negatief. Ylva heeft AIHA, (bloedarmoede) wat wil zeggen dat ze haar eigen rode bloedcellen afbreekt. Bloedtransfusie was gelukkig nog niet nodig en we kregen prednison voor haar mee. We begonnen met 5mg per dag en we gingen haar eendagskuikens voeren. Een moord deed ze hiervoor! Hoeraaaa, eindelijk ging ze eens eten! Op 17 januari heb ik haar gewogen en ze was 92 gram aangekomen en woog ze 2344 gram! Ze had een lekker dik buikje.... Ondertussen voelde ik regelmatig dat ze wat warmer was dan normaal. Tempen kwam niet eens bij me op... Op 13 februari begon ze door haar achterpootjes te zakken en verhoogde we de prednison naar 10 per dag in samenspraak met de DA. Het eten ging eigenlijk steeds een beetje beter, en ze at weer wat lamshart. 15 februari ging het ineens veel slechter en ben ik haar gaan dwangvoeren met Convalescence support, opfokmelk van de DA, een poeder wat opgelost moet worden in water. Als een baby'tje lag ze in m'n armen terwijl ik haar voorzichtig de spuit liet opdrinken. 3 op een dag kreeg ze er, samen met 2 kuikens en de ontlasting werd steeds beter. 19 februari was er weer een DA afspraak en deze was tevreden met haar. We maakten een afspraak om op 28 februari opnieuw het bloed te laten testen. Op 23 februari woog ze 2380 gram, dus ze was weer 38 gram aangekomen. Nog steeds dat lekkere dikke buikje.... De volgende dag ging het zo slecht, dat we de indruk hadden dat ze de 28ste niet meer zou halen, dus de afspraak vervroegd naar 25 februari. 

Het ging ineens kei- en kei hard achteruit. De DA heeft alles in het mogelijke gesteld om ons met spoed in een dierenkliniek te krijgen wat gelukkig lukte, en 's middags 26 februari konden we in de dierenkliniek in Utrecht terecht waar weer opnieuw bloedonderzoeken gedaan werd, een echo van de buik, een mislukte biopsie van de dikke darm en vochtafname van de buik. De echo vertelde dat er waarschijnlijk een gezwel in haar lever zit. Het vocht in de buikholte gaf de vermoedelijke uitslag FIP. Haar lekkere dikke buikje kwam dus niet alleen door het dwangvoeren en goede zorgen, maar door levensbedreigend vocht van de sluipmoordenaar FIP... De bobbels en zwelling op haar dikke darm door de droge FIP... We zouden haar in de kliniek moeten laten, zodat de volgende dag de behandeling verder kon gaan. Tot we hoorden dat ze alleen in een kooitje in carantaine ging en er 's avonds en 's nachts niets zou gebeuren. Uiteraard konden we dat niet over ons hart verkrijgen, en hebben haar lekker mee naar huis genomen om de volgend ochtend vroeg weer terug te keren. Uiteraard hebben we haar heerlijk vertroeteld en verwend met knuffels wat echt met heel, heel veel tranen gepaard ging. 's Avonds toen onze dochter (in het dagboek beter bekend als 'Debdarm', niet bepaald Gizmo's favoriet) afscheid kwam nemen van Ylva, plaste ze midden in de kamer, en zwak als ze was ging ze in haar eigen plas zitten wat vreselijk was om mee te maken. Zo onterend voor een kat die zo schoon is.

27 februari, de volgende dag dus, werden we 's morgens opgewacht door de arts die haar verder zou begeleiden die dag. Zij vertelde dat ze graag nog een keer een biopsie van de dikke darm wilden nemen en een punctie van de lever. Uiteraard liepen de waterlanders onze jassen in. Ik vroeg, vertel me eerlijk wat de prognose is. Voor 95 procent zeker FIP vertelde ze. Dan laten we die punctie en biopsie niet meer doen, want we gaan dat beestje niet verder pesten als ze toch niet meer te redden is! Hiervoor had de arts uiteraard begrip en vroeg ons mee te komen naar een apart vertrek zodat wij even tot ons zelf konden komen, en zij Ylva nog even kort kon onderzoeken. Na overleg met ons wilde ze dat we even een gesprek met een hoofdarts hadden. Om daar een lang verhaal kort van te maken, deze begreep volkomen dat wij die onderzoeken niet meer wilden laten doen, mede omdat het niet alleen de natte variant van FIP was, maar ook de droge, dus redding van Ylva was er niet bij. De testen zouden alleen nog zijn voor de wetenschap, en geen nut hebben tot enige verbetering/verlenging van haar leventje. Hier in de Universiteit Utrecht zijn we werkelijk heel erg goed begeleid door kundige artsen met hart voor de dieren. Alle tijd werd genomen en alle beslissingen werden samen met ons genomen. 

Op dit moment zijn we er nog niet aan toe om euthanasie spuit te laten geven, maar gaan we ervoor om van dag tot dag te kijken hoe het gaat. Wel hebben we criteria gesteld als 1 van de functies uit zou vallen, poepen, plassen, eten, drinken of niet meer kunnen lopen. Binnenkort komt die dag eraan, want we laten haar niet lijden. Maar tot die dag gaan we haar tot in de afgrond verwennen, met alle aandacht die ze verdient en uiteraard altijd gekregen heeft, nog meer knuffels, een stukje buitenlopen op de arm lekker in het zonnetje, lekker op de arm samen koken wat ze altijd zo graag deed op de arm van Henk (de baasie) en heel, heel veel liefde. Zelfs met varkenshaas (wat een kat absoluut niet mag hebben) maar nu vind ze het lekker, samen met haar kuikentje(s). De prednison is verlaagd met 5 mg en ze heeft Furosemide om het vocht uit haar organen te verminderen zodat ze het minder benauwd heeft. We zullen haar zo verschrikkelijk missen, want echt hoor, een lievere poes bestaat er niet. Zo aanhankelijk, zo mensgericht, zo sociaal, zo tolerant naar onze andere katten. En ook nog eens gek op kleine kinderen. Een karaktertje van goud heeft ze. Ylva is mijn schat, en Henk zijn meissie.... Als het zover is, laten we haar cremeren, en blijft ze voor altijd bij ons in een urn....

27 feb 2008
Ylva is heel slecht. Loopt heel traag en stijf springt ook niet meer op schoot. Ligt de hele dag in haar hangmandje, maar komt ’s avonds wel vragen om een kuiken. Heeft een paar likjes sap van vlees gelikt. Debbie is afscheid komen nemen en van haar heb ik de afgelopen weken erg veel steun gehad. Elke dag belde ze hoe het met Ylva ging. ’s Avonds naar Monique gebeld, de fokster van Ylva om ons besluit te laten weten.

28 feb
vandaag lijkt ze iets beter dan gisteren. Na het boodschappen doen kwam ze vragen om een kuikentje. Uiteraard gegeven. Om 5 uur weer, eerst de prednison, en dan het beesie. Ze heeft zeker 14 gram varkenshaas op. Lopen gaat ook iets beter, wat minder stram. Heeft lekker bij me gelegen tijdens het telebanken, Henk bracht haar bij me. Na het zetten van een kattebakje voor de hordeur door Henk plast ze niet meer op de grond. Drinken gaat ook goed.

29 feb
Ze loopt iets beter, heeft duidelijk minder spierpijn. Vlees wilde ze liever niet, heeft misschien 5 piepstukjes gegeten. Wel anderhalf kuiken. Drinkt erg veel, zelfs kattemelk. Plassen op het bakje gaat uitstekend. Haar linkeroogje doet een beetje vreemd, zit half dicht. ’s Avonds Terramycin oogzalf erin gedaan. Ze kijkt op een vreemde manier uit haar oogjes, net of ze het allemaal niet meer snapt. M’n hart breekt als je naar haar kijkt en ze kijkt terug..

1 maart
's morgens heeft ze tussen m’n pantoffels gepoept ;-) Vandaag slaapt ze erg veel en het buikje is duidelijk dikker. Om 16.00 de plaspil gegeven in volle melk. Ze werd boos bij het laatste beetje. Het oogje is een stuk beter. Het wordt toch steeds meer duidelijk dat ze geestelijk er niet meer goed bij is en het lopen wordt vermoeiend. We knuffelen en aaien haar veel, wat ze fijn vind en heerlijk gaat spinnen. Vanmiddag wilde ze haar kuikentje niet. De prednison gaan we elke dag een uur eerder geven, zodat ze misschien overdag zich wat prettiger voelt. Het kuikentje heeft ze voor de helft opgegeten en 4 propjes kippeshit. , 's Avonds heeft ze nog een dwangspuit plaspil gehad. Het drinken wordt iets minder. Onder het eten heeft ze wel 8 likjes roomboter genomen. Els en Kees zijn afscheid komen nemen. Zo lief… Het speeldoosje met beschermengeltjes wat ze voor haar meenamen daar reageerde ze enthousiast op en komt uiteraard bij haar te staan....

2 maart
we hebben besloten om haar morgen in te laten slapen…. Haar nog langer willen houden is kwellen voor haar. ‘s Middags een laatste spuit plaspil gegeven. 2 likjes roomboter en meer wilde ze niet. We hebben de laatste foto’s genomen en  haar oogjes zijn niet meer van deze wereld. Ik hoop dat ze vanavond nog komt vragen om een kuikentje. Ze weegt nu nog maar 2242 gram, dat lijkt nog veel maar als we het vocht in haar buikje er af trekken vrees ik dat ze niet veel meer weegt dan 2 kilo... Kattemelk drinkt ze nog beetjes en water uit de vissenbak, maar het springen op de vensterbank gaat haast niet meer. Dan helpen we haar gewoon. Ze is niet komen vragen om haar kuikentje, we hebben haar in de keuken gezet na het geven van de prednison, haar laatste pil, en het kuikentje gegeven en ze at het kopje op. Met de rest wist ze gewoon niet wat ze ermee moest doen... Zo triest....

Nick heeft afscheid genomen en heeft heel lief Gizmo’s beertje bij haar gezet. Trees kwam ’s avonds ook nog afscheid nemen en we zijn erg blij met al deze speciale mensen die ons zo steunen. Ook heeft ze sinds vandaag een gezwel op haar kaalgeschoren buikje zitten en ze krijgt steeds meer pijn. Lopen wil ze niet meer, en als ze moet plassen, moet ze na 2 meter gaan zitten om uit te rusten. Bij ons zitten of liggen wil ze niet meer, alleen maar alleen zijn.... Het is over, het is genoeg voor haar….

3 maart
we hebben haar om 12.25 in laten slapen. 's Nachts of ’s morgens heeft ze in haar mandje geplast omdat ze niet meer kon lopen. Henk kwam me om 10.00 uur roepen want hij zag haar met de minuut slechter worden en wilde perse dat ik haar nog levend meemaakte. We wilden eerst naar Sarah, onze DA om 19.40 gaan, maar iets in me zei dat dat telaat zou zijn. We zijn dus naar de praktijk (het is nl een team) in Rozenburg gereden en haar daar in laten slapen waar we door Sandra ook heel fijn begeleid zijn. Sandra schrok van het gezwel aan haar buikje. Het was een heel emotioneel afscheid en nat van onze tranen is ze ingeslapen in m'n armen... Vandaaruit zijn we naar het door ons gekozen Crematorium 'Het Hoeksche Hof' in Numansdorp gereden om haar ter crematie aan te bieden wat ons een heel goed gevoel gaf. Dins- of woensdag word ze gecremeerd en gaan we haar ophalen. Toen ze opgebaard lag zijn er op ons verzoek erg mooie foto's gemaakt door de verzorgster Daphne waar we erg dankbaar voor zijn. De sfeer was heel fijn en ons afscheid heel harmonieus. Het is vreselijk als je voor altijd afscheid van je diertje moet nemen, maar zo'n mooi en waardig afscheid is het laatste wat een mens kan doen. Het was helaas de laatste groet, het waren de laatste knuffels en kusjes die we haar nog konden geven. En ze rook zoooo lekker...

5 maart
vandaag zijn we de as van ons mooie meisje op wezen halen. We hebben haar as in een hartvormig doosje gedaan en daarom hebben we een hart van fimo gemaakt afgezet met kant. Mooie roosjes met blaadjes heeft Nick erop gemaakt. Een klein altaartje hebben we met veel liefde voor haar ingericht

Lieve schat, lief mooi meisje, we zullen je nooit vergeten. Rust zacht lieve Ylva...