9 februari 2008

Ik schrijf niet meer zoveel, want het vrouwtje heeft een burnout en kan de dingen niet meer zo goed onthouden, en de baasie lag op 2 januari doodziek in het ziekenhuis. 

We zijn toen vaak alleen geweest, maar ik heb goed op het huisie en de meiden gepast. Maar nu is er zoveel gebeurd in de tussentijd, dat ik het vrouwtje toch even achter ons dagboek gezet heb. Hup, en tikken nou! Wat er allemaal gebeurd is hier, nou ik ga maar met het laatste beginnen. Jullie weten dat Romy in augustus krols was he en bij de dekkater is geweest. Nou die twee lagen elkaar niet zo goed, dus daar is niks van gekomen. Nu is ze weer krols en heeft het vrouwtje een hele leuke vent gevonden die mekaar wel goed liggen. 

Tante Els, dat is de zus van de baasie die heeft 9 katten, en een mooie kater en daar is Romy nu naar toe. En weet je wat die kleine rotmeid nou doet? Juist ja, met dat kontje omhoog... Het is toch echt een lellebel he... Ze kennen elkaar nét anderhalve dag! Het vrouwtje kreeg vandaag al foto's van het tweetal en guttegut wat vinden ze mekaar lief, jak. Ik snap werkelijk niet wat die kerel eraan vind hoor, de hele dag in dat vreselijke geblér van d'r te zitten. Van mij heeft ze eergisteren een flinke lel gehad. 

Ze lag hier maar op de grond te rollen en tegen me aan te drukken. Joh, mieter effe lekker een meter opzij en houd je bek! Maar die kerel Snoopy schijnt er geen probleem mee te hebben. Nou goed, zijn feesie en zijn dag. Het vrouwtje mist d'r vreselijk en zat helemaal te glunderen toen ze de foto's van tante Els kreeg. Zal ik die schaamteloze foto's maar plaatsen dan? Kunnen jullie ook even gluren ;-)

Tot zover het goeie nieuws. Helaas heb ik ook slecht nieuws. Het kleine meisje Ylva is erg ziek. Ze heeft een afweer tegen haar eigen rode bloedcellen. Vorige maand begon ze af te vallen en heel slecht te eten. Nou zijn we hier allemaal wel zeikers hoor, we krijgen het personeel altijd wel zo gek dat we iets lekkerders krijgen als we het andere laten staan. Bij Ylva ging dat niet meer lukken, die at niks meer. Ze is nagekeken door de DA en heeft alvast haar jaarlijkse enting gekregen en een buisje waar het vrouwtje wat poep in moest doen van d'r, zodat het nagekeken kon worden. 

Nou, hier kwam niets bijzonders uit. Wel was ze in 4 weken tijd 280 gram afgevallen, en das een hoop voor een poesje van toen 10 maanden wat maar 2520 gram woog. Als we speelden, dan was ik gewoon bang dat ik haar brak. Maar ja, spelen wilde ze ook niet meer eigenlijk. Daarna werd haar bloed onderzocht. De hele week heeft het vrouwtje uitslagen erover gekregen en toen bleek dat ze zware bloedarmoede had en aan het uitdrogen was. Tja, en dat allemaal in een paar weken tijd. De DA wilde nog een test laten doen, een Coombtest om te kijken om te kijken waar het bloedverlies door kwam. Helaas was deze test dus positief.... Arm meiske. Nu krijgt ze predison om te proberen of de aanmaak van de bloedcellen weer op gang komt. 

Maar 1 goed teken, ze eet weer een beetje nu. Eerst rauwe kippelevers en lamshart en gemalen kippekarkassen, alleen niet genoeg. De baasie zei, nou als het niet anders kan, dan moeten we d'r maar kuikentjes gaan geven, want dat kreeg ze bij de fokster ook. Je had het gezicht van het vrouwtje moeten zien toen ze die beesies per 2 in een zakje moest doen.... Maar het geven van zo'n ontdooid lijkje vond ze nog erger. De eerste ging er met smaak in bij Ylva! 's Avonds kreeg ze er weer eentje en daar vrat ze alleen maar de kop vanaf, en de rest liet ze liggen. Kan je je voorstellen hoe toén het gezicht van het vrouwtje stond? Want dat beesie mocht niet op de grond blijven liggen anders werd de baasie onpasselijk. Dus het halve kuikentje moest weer terug in het zakje.... 

Ach, ik had wel meelij met het vrouwtje hoor hihihi. Voorlopig is het veel DA bezoeken, pillen geven en bloedprikken, want als ze nog meer bloed verliest krijgt ze bloedtransfusie. Het vrouwtje heeft eens ernstig gesproken met Ylva, dat ze door de pillen weer beter wordt en ze lijkt dat te begrijpen. Ze ligt nu als een babytje in het vrouwtje d'r armen en zonder al te veel tegenstribbelen (we hebben het wel anders met d'r meegemaakt hoor, ze werden helemaal opengeklauwd door madam!) dan doet de baasie d'r bekkie open en duwt een pil in het bekkie, en hoppa, de tweede er achteraan. 

Dan loopt ze met het vrouwtje mee naar de keuken want dan krijgt ze weer een beesie, en gillen dat ze dan doet joh van enthousiasme! Ik kan het me niet voorstellen dat zo'n dood kuiken nou lekker is hoor, mij krijg je d'r niet voor. Geef mij maar een levende muis, veeeel leuker!