1 oktober 2002.

Nee, dan die keer dat ik voor het eerst naar buiten mócht. Het was lekker weer, en ik was flink klierig, want ik wilde zooo graag naar buiten. Maar dat mag nog steeds niet. Ik ga ze eens flink jennen, dacht ik. Voor de 7^e keer die dag sprong ik in de hordeur, tot bovenaan toe, want daar zit een raampje, en ik denk dat ik daar wel uit kan. Gaat niet door natuurlijk, want ze zijn er altijd als de kippen bij. Het vrouwtje had een halsbandje voor me gekocht, (eentje met zo’n rotbelletje, zodat de vogels me horen) en dat ding kreeg ik om m’n nek. Dat ging niet zonder slag of stoot natuurlijk, dat snap je wel. Maar goed, uiteindelijk had ze het omgedaan. Wat denk je, dat ik zo naar buiten mag? Ech nie! Doet ze er een stuk touw aan vast, zodat ik niet verder kan als de vijver. Nou vraag ik je…. Eerst ben ik een beetje in paniek, want dat touw ging om de stoelen als ik er onder door ging. Tja, dan moest ze me steeds weer uit m’n benarde positie redden. Uiteindelijk is ze maar bij me komen zitten op de rand van de vijver en ging ze me steeds lokken met snoepjes tot ik een beetje gewend was aan het touw. Op die manier is buiten toch een stuk minder aantrekkelijk hoor…. Dus ik hang nu niet meer élke dag boven in de hordeur….

Als m’n vrouwtje en de baas gaan afwassen, ben ik altijd van de partij. Ik krijg dan altijd een likje sop. Lekker vind ik dat. Rare mensen, ze noemen me dan "sopkat" (ik heb wat namen hoor…). Omdat ik niet op het aanrecht mag, moet je als kat af en toe de kans grijpen die je geboden wordt. Mijn vrouwtje is niet zo heel groot, en als ze iets uit de bovenkastjes moet pakken, kan ze er niet bij. Met een stoel wel. Maar omdat ik nogal nieuwsgierig van aard ben (oud wijf noemen ze me dan!) nam ik m’n kans waar en sprong op de stoel om nou toch eens te kunnen zien waar dat sop vandaan kwam. Zooooo, een hele bak vol! Ik ben natuurlijk gelijk gaan hengelen he, dat snap je wel.

27 oktober 2002, vervolg van mijn dagboek

Gisteren was mijn vrouwtje jarig, en dan is er altijd visite. Nooit zoveel hoor, maar gisteren was het voor mij genoeg. Eerst kwam de dochter van het vrouwtje met haar man. Nou, die dochter, Debbie heet ze, daar kan ik al helemaal niet mee opschieten, dat vind ik toch een darm.... Vanaf het eerste moment dat ik haar zag heb ik dat mens al willen pakken... Ik zal vertellen waarom. Toen ik net bij mijn nieuwe mensen was, heeft mijn vrouwtje me meegenomen naar Debbie, want die heeft ook een kat. Een hele grote rooie (pft, en hij is niet eens rood, hij is roze), want ze wilde kijken of de roze kater ook een kleintje zou accepteren, en daar werd ik dus even voor geleend. 

Nou, van die grote kater had ik natuurlijk helemaal niks he, dat snap je onderhand wel. Maar dat grote bakbeest moest niks van mij hebben. Schijterd, op de loop voor een katje van 5 weken... Maar goed. Toen was  ik al een klein etterbakje, en ik wilde me ook in het huis van Debbie en die roze kater laten gelden he. Weet je wat ze toen deed, ze heeft me in m’n nekvel gepakt toen ik haar wilde krabbelen! En vanaf die dag is het hommeles tussen ons, want dat vergeef ik d'r nooit. 

Maar goed, ik zal verder gaan met m'n verhaal. Ik heb weer flink m'n best gedaan om d'r te jennen, maar ze was dit keer verstandiger als anders. Ze negeerde me eigenlijke een beetje. Dat was ik al gauw zat, en probeerde aan haar tas te kauwen; vond ze niet goed, stom he. Nou, dan ga ik haar maar gewoon aanvallen, want dan reageert ze wel, dat weet ik zeker! Soooo, en toen was m'n vrouwtje toch flauw! Die heeft me zomaar in m'n reismandje opgesloten, om af te koelen. Écht waar!  

Na een uurtje ben ik er weer uitgelaten, en heb me even gedeisd gehouden. Toen kwam het ergste. Gaat de achterdeur open. Komt de broer van het vrouwtje binnen. Best een lieve vent hoor, die doe ik eigenlijk nooit wat. Maar hij rook ineens zooo raar; ik kon die lucht....snif, snif, blllssstttt HOND, ik rook hond! Een vreemde hond, niet die piepert die hier in huis is, nee, een hele andere. Dus ik vloog van z'n schoot af (en ik heb nog even een littekentje achtergelaten op hem....). 

De bel ging en ik naar de deur, want ik moet er als eerste zijn. Komt zijn vrouw binnen met hun zoontje, en met een hond! Zie je nou wel dat ik het goed rook! Weer een hond, oooww, hij hoeft hier toch niet te blijven he.... Nou, ik kan je vertellen, toen was het hek van de dam. Niemand kon toen nog iets goed bij me doen. Ik ben de hele avond bezig geweest om dat hondje te verkennen, met veel geblaas natuurlijk, dat snap je. Het is nog een pup, dat rook ik, en die kan ik natuurlijk best wel aan he, ondanks dat hij wel groot was. Alleen jammer voor mij, dat beest deed helemaal niks terug. 

Tja, dan gaat voor mij de lol er ook wel een beetje af... Maar ik was nog steeds pissig en ben op een gegeven moment maar op de trap gaan liggen, dan kan ik de boel overzien. Nou is de schoonzus van het vrouwtje nogal overtuigd van haar overwicht op dieren. Een paar keer heeft ze geprobeerd te aaien, ja, doe me een lol zeg, daar moet ik helemaal niks meer van hebben! Zout op mens, en laat me met rust. Ik lig gewoon lekker op die trap en blijf van me af. "Wat een rotkat zeg", zegt ze. 

"Nee" zegt m'n vrouwtje, "het is geen rotkat, hij heeft er alleen geen zin in en je moet hem met rust laten". En iedereen zegt dat eigelijk tegen haar. "Er is geen kat waar ik bang voor ben" verteld de schoonzus vol bravoer..., is eigenwijs en loopt weer de trap op naar boven en wil me wéér aaien. Toen was ik d'r zat. Mens ga nou weg, want ik ga je zo bijten, iedereen kan dat aan m'n kop zien! Nee...., als je me weer aait, dan doe ik je wat! Maar m'n baasje zegt tegen haar dat ze gewoon door moet lopen en me met rust moet laten. Jeeh, ze luistert en na 2 keer blazen loopt ze door. Rust. O nee, nu moet ze weer naar beneden! 

En nòu ga ik je pakken! Ze zet een voet op de trap, ik kijk d'r aan, maak me groot en ga blazen, blazen.... Ze twijfelt een beetje angstig en ik zie m'n kans schoon. Die voet, ik moet die voet hebben en ik haal eens flink uit... Met een heel klein en benepen stemmetje hoor ik haar zeggen: "wil iemand me helpen, ik wil naar beneden........" Nou, toen had je m'n mensen en de visite moeten horen lachen!!! Die schoonzus met d'r grote mond..... (en ze heeft zelf gezegd dat m’n vrouwtje nu weer stof had voor mijn dagboek….)