7 januari 2007

Zo, daar ben ik weer eens een keertje. Ik heb d'r maar weer eens achter die veredelde tiepmachien gezet, om onze dagelijkse dingetjes te vertellen. Allereerst voor iedereen een heel goed 2007, met veel plezier en vooral veel kattekwaad, mrauwwwww. Hier hebben we de jaarwisseling weer overleefd. Nou ja, Pim en ik hebben veilig boven gezeten, maar Lucky en Romy hebben voor het raam naar het vuurwerk gekeken op de arm van het vrouwtje en de baasie. Zijn gek hoor, die twee tutjes. Echt weer iets vrouwelijks he, om niet bang te zijn voor vuurwerk en knallen. Nou ja, de hele harde knallen vonden ze niet fijn, maar de mooie kleurtjes die de lucht ingingen, dat vonden ze heel spannend. 

Pipo, de aanloopkat, hebben we nooit meer gezien. En van zijn mensen hebben we ook nooit meer iets gehoord. Tja, er is raar volk bij. Laten we maar hopen dat het goed gaat met hem. 

Nou eerst even over mij. Kanonne, ik ben minstens een heel kilo afgevallen... Niet mijn schuld hoor, ik eet gewoon goed, maar door Wuppie Romy.  Die wil niks anders als spelen. Ik krijg wat van die poes. Lig ik lekker te slapen, loopt ze langs me heen, of ploft ze naast me en raakt me zo heeeeel per ongeluk aan. En dat een keer of 6 he. Uiteindelijk sta ik dan maar op, en rek me eens lekker uit met een grote geeuw. 

Dan weet ze het al he, dan gaat dat kleine koppie scheef, oortjes opzij, en prrrrrt prrrrrt, prrrrrt zegt ze dan en rent hard aan me voorbij. Jah, dan kan ik natuurlijk niet achterblijven he en slippend vliegen we dan de kamer door, over de bank, stijle wand racen, over de salontafel, en naar boven vliegen. Zo kunnen we wel een uurtje zoetbrengen hoor ;-) 

O, ik heb haar ook iets geleerd. Nou ja, eigenlijk mezelf. Ik ben een angsthaas, dat weten jullie. Nou heb ik door hoe ik de schuifdeur naar boven open moet maken... Ja, echt waar. Dus als ik 

maar dénk dat er rare dingen gebeuren, dan ga ik de trap op. Het is een zware branddeur, maar ikke krijg hem écht open. Romy hoort dat, het schijnt een speciaal geluidje te maken. Dus als ik bezig ben ermee, dan komt ze gelijk aangestormd en gaan we samen boven kattenkwaad uithalen. Meestal is het vrouwtje niet snel genoeg om ons tegen te houden en vliegen we naar zolder, daar kan ze zeker Romy niet te pakken krijgen, want die wurmt zich overal tussen- en in. 

Het vrouwtje gaat dan maar mopperend naar beneden, want boven tussen al die rotzooi komt ze toch niet bij ons, en wij hebben een paar heerlijke ondeugende uurtjes; zitten we onder het dak waar de musjes en andere vogeltjes te horen zijn. Niet dat we erbij kunnen, maar de geluidjes zijn zo spannend. Na een poosje ga ik lekker strijken, of op het bed liggen en Romy blijft nog even alles onderzoeken want dat is echt een dondersteen, en nergens bang voor he! Ze doet het liefste alles wat niet mag en luisteren ho maar. 

Wij mochten bijvoorbeeld nooit op de salontafel, of boven op de TV kast. Het vrouwtje heeft dat maar opgegeven.... Ze doet het toch..... En zegt het vrouwtje er toch iets van, dan kijkt ze haar met die grote ronde blauwe ogen aan, zo van ahhhhhhhhhh, lekker puh, en draait zich met dat kleine wiebelkontje nog een keertje behaaglijk om. Het is- en blijf gewoon een verrekte Dabbler ;-).... 

Ze wind iedereen om d'r kleine nageltjes heen. Als je dat ding ziet lopen, dan word je gewoon vrolijk. Heel veel haar heeft ze vooral, en ook aan d'r kontje en achterpootjes. Tot op de voetjes, daar houd het lange haar op, en als je daar naar kijkt schiet je in de lach, want het is net of ze de hele dag met een afgezakte broek loopt ;-) Als het vrouwtje achter haar de trap afloopt, dan ligt ze haast in katzwijm, want er dendert een wolbaal voor haar de trap af. Het is d'r eentje hoor. Op dit moment ligt ze in de fruitschaal, bovenop de sinaasappels... We hebben tig klimpalen, radiator mandjes, tentjes, een bankje, maar nee, zij moet in de fruitschaal gaan liggen..... 

O voor ik dit vergeet: weet je wat een Matatabi stokje is? Dat hebben we onlangs gekregen. Dat is een stokje hout van de Silver Fine uit Japan. Zegt mij natuurlijk helemaal niks, maar het is een ontspannend kauw stokje. Ik word er in ieder geval heeeeelemaal liries van en doe de gekste dingen ermee. Het is speciaal voor gestresste katten. 

Ik ga d'r helemaal in liggen rollen en vind het super als ik het krijg. De anderen ook hoor, wrijven ermee langs de wangen, geven het stokje kopjes, en die zijn niet eens gestresst. We kunnen er lekker mee spelen, tot het onder de kast ofzo verdwijnt, dan zijn we het een paar dagen kwijt jammer genoeg. Ik zou zeggen, zet je personeel achter die kompjoeter, en laat ze hier naartoe surfen, dan kunnen ze het ook bestellen voor jullie! 

Op deze Katten gedrag advies buro site is trouwens ook een heel goed forum, waar je baasjes vragen kunnen stellen als jullie ooit eens problemen hebben.

O, en dit gaan jullie vast niet geloven, maar ik ga tegen Pim aanliggen.... Ja, echt waar! Pim is nog steeds dezelfde zaffel, die alles goed vind. Echt zo'n goedsul. Als je hem ziet lopen, dan denk je dat het een schildpad is. 

Hij is zoooooo traag he.... Zo van sjok.... sjok.... sjok.... heeft nooit haast. Maar owee als het etenstijd is, nou, dan zit er ineens pit in hoor. Of als het vrouwtje Lucky een grote mond geeft, omdat ze weer eens ergens in huis plast. Die sufferd doet dat als er iets veranderd in huis, zoals rommel van het behangen, of de kerstboom opzetten. Daar kan ze dus echt niet tegen. Het vrouwtje betrapt haar soms, en dan krijgt ze terecht een grote mond. 

Maar omdat Pim en het vrouwtje 2 handen op 1 buik zijn, maakt Pim wel even af wat het vrouwtje begon, en geeft haar een opduvel en rent d'r achterna de trap op. Soms gaan ze dan een beetje knokken. Heb ik ook regelmatig gehad met haar. 

Lucky is een beetje timide, of doet alsof. En dat ken ik nou écht niet uitstaan he, dat rare gedoe. Dan wil ze in de klimpaal haar hokje in, zo heel stiekum en maar kijken naar mij of ik niets doe (Moi????....) Tja, dan lok je het toch uit he, dan moét ik d'r een heis verkopen. 

Alleen is de laatste klap die ze me vorige week terug gaf me niet goed bekomen. Heb toch mooi een kras op m'n neusdop een gat in m'n oor. Bijt dat kreng me ineens zeg! Toen hebben we wel effe liggen rollebollen hoor, want ik laat me natuurlijk niet door een meid bijten, dat snap je wel. Maar een beetje meer respect heb ik toch wel gekregen voor d'r hoor, vanaf dat moment.... Eerlijk gezegd word ik stukje bij beetje toch wat socialer, en daar geef ik Romy de schuld van. Ik heb het niet meer voor het zeggen want niemand is meer bang voor me en dat komt allemaal door haar. 

Ze springt gewoon regelrecht boven op me, écht waar hoor!!! Ook het vrouwtje en de baasie zijn eigenlijk niet meer bang van me. Jank, alle ontzag ben ik kwijt, snik.... 

Maar of dat ik dit nou meen.... geloof het niet hoor, mijn leventje is een stuk relaxter zo. En over een jaar, dan zit het in de planning dat Romy door zo'n Heilige Wolbaal gedekt wordt. Nou, ik zie dié bui al hangen... jullie ook? Dat wordt ongetwijfeld nog een Schijnheilige Birmie kitten erbij.... heb ik tenminste helemaal niks meer te vertellen hier in huis!