10 november 2006 

Tis al weer drie maanden geleden, dus ik heb d'r weer eens achter ons dagboek gezet, want nu hebben we toch wel iets meegemaakt... pfffffft....

Vrouwtje is 's avonds bezig om het eten voor ons klaar te zetten, en ze tikt het lepeltje af tegen de rand van het blikje, en hoort ze ineens gemiauw. "Heh, das geen mauwtje van mijn katten" hoor ik d'r zeggen, en ze loopt naar het keukenraam en hoort weer het gemiauw. "Ach gossie Henk, kom eens kijken wat een liefie hier nou zit", roept ze naar de baasie. Baasie komt ook kijken, en samen met Romy kijken ze door de ruit naar een prachtige bruine kop met blauwe ogen, die hartverscheurend zit te bleren dat ie ook eten wil, én graag naar binnen, want het regent. Tja, wat moeten we nou doen? Hij is drijfnat, heeft honger, maar ziet er niet uit als een zwerver. Ondertussen was ikke ook aan komen lopen, want moet toch wel even weten wat er aan de hand is allemaal. Uhhh oéps, das een kanjer.... moet dat echt? En ja hoor, de baasie zou de baasie niet zijn als hij het keukenraam niet open zou doen. 

Raam open en hoppa, kat d'r in, zo over het fornuis, naar de 3 bakjes met kattenvoer die al klaar stonden. Schrok, schrok, schrok, en leeg zijn de bakjes. "Ongelofelijk, die schat die sterft van de honger" zegt het vrouwtje helemaal verbaasd, en ze maakt nog een schaaltje met brokjes, die in

no time ook soldaat gemaakt worden. Onder luid geknor en gespin terwijl hij geaaid wordt gaat de kat nog even alle bakjes af om de laatste restjes eruit te likken. Geeft nog even kopjes om te kijken of er nog meer te halen valt. Ondertussen had het vrouwtje een ander bakje gevuld met voer, en dat alvast aan zaffeltje Pim gegeven, want die zat ook zielig te mauwen, zo van, en ik nou.... Het vrouwtje zet dat bakje op het andere kastje waar Pim zat, Pim neemt een hapje, en de vreemde kat denkt, hee, daar moet ik wezen, dus springt op de grond, en op het kastje bij Pim. 

Ahhhh, toen had je het koppie van die verbaasde Pim moeten zien.... Helemaal beteuterd dat z'n bakkie voer leeggevreten werd door die Pipo. Het vrouwtje en de baasie schoten in de lach van zoveel brutaliteit, én het verbouwereerde koppie van Pim. Nou ja, Pipo had hier niks van, en liet zich eens uitgebreid aaien door het vrouwtje.

"Nou, volgens mij loopt ie toch al een poosje buiten hoor, ondanks dat hij eruit ziet als een raskat, want hij stinkt helemaal naar mos" zegt het vrouwtje tegen de baasie. Tja, wat moeten we nou doen he. We kunnen hem niet hier laten lopen, want het is stiklaat, en dat wordt knokken vannacht met Giz, dat weet ik zeker. Dat had ze zeker goed gezien, want Pipo springt van het kastje af, en loopt naar binnen. Jah, ikke daar achteraan natuurlijk, dat snap je wel. Nóg zo'n kreng in m'n territorium! Dacht ut effe niet he.

Dus ik gìllen naar hem, en blazen en grommen. Niet dat ie zich er erg veel van aantrok, maar goed, ik was hem wél even aan't vertellen dat ie maar beter kon opzouten, anders kon die een paar klappen krijgen. Even leek ie onder de indruk van m'n gegil, want hij hield zich gedeisd. Het vrouwtje zag de bui al hangen, pakte Pipo op, en liep met hem naar het keukenraam. Baasie deed het raam open, en vrouwtje zei, hollen Pipo, ga maar weer buiten spelen, want jouw baasje zal je ook wel graag terug willen, en als je hier blijft, dan missen ze je. Ja dág, dacht Pipo, en draaide zich om, en kwam weer terug naar binnen. Ik ga mooi die regen niet meer in. Tis hier droog en lekker warm, en voer plentie. "Nee, niks ervan vent (zo, want dat beest hád me een paar noten, poe poe.... die was echt nog niet naar de jeweetwelmevrouw geweest) je gaat echt weer naar buiten" en met wat zachte dwang en geprop wordt ie het raam uit gezet. "Dag Pipo, tot de volgende keer", en de baasie doet het raam weer dicht.

Hartverscheurend ging Pipo door met roepen, maar de baasie en het vrouwtje bleven verstandig. "Nee, dat kunnen we echt niet doen hoor, stel dat er nu mensen al aan het zoeken zijn naar hem, en als ie dan binnen is hier, dan zullen ze hem nooit vinden". "Tis een prachtige, en vooral lieve kat, die heeft echt een baas" zei het vrouwtje, en ondertussen kregen wij éindelijk eten, terwijl zei steeds keken of Pipo er nog zat. Toen hij doorkreeg dat het raam echt niet meer open ging, is hij toch maar gaan wandelen. 

De volgende avond gingen ze steeds stiekum door het raam kijken of hij er weer zat, maar die avond kwam hij niet, pas de avond erop, 's zondags tegen tienen kwam hij weer mauwen. Het vrouwtje vult een bak met blikvoer, de baasie zet het raam open, en ja hoor, Pipo kwam weer gezellig een vorkje mee prikken.... Na een minuut kijkt Pipo het vrouwtje ineens aan, ze schrikt zich helemaal te pletter van wat ze zag. "Nee, o wat verschrikkelijk, Henk kijk nou eens, heel z'n bek zit in mekaar!" De baasie ook kijken en die zakt haast door z'n hoeven bij de aanblik van de kop van Pipo.... "Ohhh, dat arme beest, hoe is dit nu mogelijk, het lijkt wel of ze hem met een honkbalknuppel bewerkt hebben". 

De baasie staat met tranen in z'n ogen te kijken hoe Pipo met z'n gehavende bek het bakkie eten leegeet, alsof er niets aan de hand is. Het vrouwtje zegt, ik ga er foto's van maken als bewijs. Je weet nooit waar het goed voor is. Maar ja, wát nou, hoe moeten we dit nu aanpakken, want zo'n beestje zet je niet meer op straat.... 

De baasie zegt, bel effe naar Deb, misschien heeft die een idee, want wij zijn nu te emotioneel om nog logisch na te denken, en een dierenarts zit niet meer op dit tijdstip. Het was inmiddels 11 uur 's avonds. Deb gaf het advies om de dierenambulance te bellen, dan wordt de kat gehaald, en naar een dierenarts gebracht. Zo gezegd zo gedaan. Bij aankomst van de man schrok hij ook van de grote wond die Pipo bij- en onder z'n kaak had. De dierenambulancemeneer had gelukkig een chipreader bij zich. "O, wat ben ik daar blij mee, kunnen we hem misschien gelijk naar z'n eigenaar brengen", riep het vrouwtje. Dat feest ging helaas niet door, Pipo was niet gechipt... "Dat snap je toch niet, zo'n prachtbeest, niet gecastreerd, los buiten, en ook niet gechipt, ongelofelijk" zeiden de drie mensen tegen elkaar. 

"Syl", zei de baasie tegen het vrouwtje, "dit is een teken dat wij onze katten ook moeten laten chippen, want wij lopen dit zelfde risico". "Altijd kan er eentje ontsnappen, en dan zijn wij ze ook kwijt". En het hele doemscenario zag je achter z'n voorhoofd afspelen. "Wat gaat er nou gebeuren met hem", vroegen ze aan de dierenambulance meneer. "Ik breng hem naar de dienstdoende dierenarts, die gaat hem oplappen, en daarna gaat ie naar het asiel". Nou, toen kon je de baasie en het vrouwtje haast opvegen. Ze hadden gelijk al spijt dat ze die meneer gebeld hadden. 

Maar ja, om nou elke aanloper zelf te laten behandelen met het risico dat als de eigenaar gevonden wordt en deze de rekening niet wil betalen, tja, dat kunnen ze toch ook niet blijven doen. Dat hadden ze ook al met Lucky gedaan, en daar is nooit iemand voor op komen dagen. Niet dat ze er spijt van hadden hoor, hebben ze nooit ene seconde gehad, maar ja, met twee van die grote harten wordt het huis al snel vol, en de portemonnee leeg... De ambulance meneer moest weer verder, zou de kat aanmelden bij stichting Amivedi. Dus het vrouwtje pakt Pipo op, en laat hem in het korfje zakken. Dag Pipo... misschien tot ziens.... De meneer vertrekt, en laat 2 verslagen mensen achter. Wij drieën, Pim, Lucky en ik gaan eens kijken of tie wel écht weg is. Romy die was naar boven gevlucht, op de trap. Die moest van al die ongein niets hebben. Tja, baby is dat nog he. De volgende dag, 's maandags belde het vrouwtje naar de dierenarts die Pipo behandelde. 

Het ging goed met hem, z'n mondhoek was uitgescheurd door óf een vechtpartij, óf omdat hij zich door een te nauwe, scherpe doorgang heeft willen wringen. Die namiddag zou Pipo naar het asiel gebracht worden. Het vrouwtje vroeg of ze tegen betaling van de kosten de kat op konden halen, om Pipo hier verder te verzorgen, en de eigenaar opsporen middels flyers en dergelijke. "Nee mevrouw, dat gaat helaas niet". "Het moet nu via de officiele kanalen, hoe graag ik het ook zou willen". "Hij moet nu via het asiel". Nou, mijn mensen zijn dagenlang van slag geweest. In de krant werd die week niet vermeld dat er een kat gevonden was met de kleuren die Pipo had. Het vrouwtje en de baasie gingen weer op de internetsite van Amivedi kijken of hij daar als vermist opgegeven werd. 

En ja hoor, daar stond de beschrijving van Pipo! De baasie ging gelijk bellen met Amivedi om te vertellen dat wij die kat gevonden hadden. De volgende dag nam de eigenaar van Pipo contact met ons op en kwam kijken naar de foto's die het vrouwtje gemaakt had van Pipo. "Ja, dat is hem!" riep ze blij, om vervolgens te schrikken van de wond. Het hele verhaal werd aan de mevrouw verteld, en ze zou hem op gaan halen in het asiel. Ze kon zich wel voor d'r kop slaan dat ze hem niet had laten chippen, want tja, ze moet wel bewijzen dat Pipo van haar is. Maar ja, met het entingsboekje en foto's moest dat geen probleem worden volgens haar. Aan dit verhaal zit nog een leuk iets. weet je hoe de kat heet? Del Piero, (vertaald: clown) en het vrouwtje had hem spontaan Pipo genoemd...

*noot van de webmaster* Het moraal van dit verhaal: laat je kat chippen!!!
Wanneer er iets gebeurt met je kat, en ongeluk of iets dergelijks, en mensen vinden hem, dan kunnen ze ermee naar een dierenarts, deze ziet gelijk wie de eigenaar is en deze kan ter plaatse gebeld worden. De kat kan dan behandeld worden, en weer direct meegegeven aan de eigenaar. De kat krijgt dan niet de stress van eerst de dierenarts, en daarna dagen opname in het asiel, waar hij eerst 14 dagen in carantaine moet. Komt de eigenaar niet opdagen, dan wordt de kat verkocht!!! En raakt je kat vermist, geef hem op bij: stichting Amivedi, waarna hij geregistreerd wordt op de site, zodat een vinder contact op kan nemen, en zo de kat weer herenigd kan worden met z'n baasje. Een chip zetten kost rond de € 25,00 een geringe prijs voor een hoop voordelen! Nog een tip: Vind je een kat, doe hem dan een halsbandje om met een kokertje, waarin je een briefje doet met je gegevens, en vraagt of de eigenaar contact met je op wil nemen.