September 2002

Die badkamer is trouwens best wel leuk. Er staat altijd een rol wc papier en daar kan je lekker mee spelen. Helemaal stuk bijten en alles afrollen. Het wordt wel een zooitje dan, maar daar heb ik m’n personeel voor. Als ze dan ’s morgens in de badkamer komt, mijn vrouwtje, dan ruimt ze gewoon alles op. Ze moppert wel hoor, want ze vind het niet geslaagd, ’s morgens om 6 uur zoveel troep. Maar goed, ze doet het toch maar he…. Ik maak het ook weer goed hoor. Als zij haar tanden gaat poetsen, dan ga ik haar aan het lachen maken. Ga ik in de wc pot zitten, met m’n kop in het gat, nou, echt, dan ligt ze helemaal dubbel. 

Ik denk dat ze niet helemaal door heeft dat ík wil weten waar dat wc papier blijft….daar snap ik nou niks van he. Wordt er iets in dat water gegooid, vervolgens drukken ze op een knop, en foetsie! Weg is alles. Maar daar kom ik ook nog wel een keer achter. Toch? Ik ben ook helemaal niet bang van water. Ik ben altijd in de badkamer als het vrouwtje gaat douchen. Ik lig dan uitgebreid op de badkamervloer om te kijken wat ze allemaal aan het doen is. 

Een keer bleef ik gewoon liggen toen ze de kraan aanzette. Eerst kwam het water bij m’n staart,….. toen bij m’n achterpootjes,….. bij m’n rug,….. pas toen ik er helemaal in lag ben ik maar opgestaan…. Phoe, wat kan dat mens lachen zeg!

Nee, lachen wordt het voor mij pas als ze gaan dweilen. Mijn mensen hebben overal vinyl op de vloer. We gaan eerst vegen, de baas en ik. Tenminste, hij probeert te vegen, en ik vouw me om de bezem heen. Kan je het voor je geest halen? Ik vouw me dus om die bezem heen als een dweil, of ik klim in de steel. Van vegen komt dan weinig he, dat snap je wel. Maar hij heeft een berg geduld, die baas van mij. Uiteindelijk is hij klaar met vegen, en liggen er overal hoopjes stof en haren. Een aanloop en hup, zo door dat hoopje heen! 

Kan ‘ie weer overnieuw beginnen…. Als uiteindelijk alles geveegd is, kan er gedweild worden. Leuk! Pakt ‘ie een emmer en een mop, maakt alles nat, en ik? Ik neem een aanloop, kom neer op m’n pootjes die onder me wegglijden en whoepie….Glijden maar! Dát is pas leuk. Zo zijn we wel een uurtje per dag zoet hoor.

Zo, verdorie, nou is het gebeurt! Snik, ik ben gecastreerd….  Ik kan wel janken! Ik heb me kranig geweerd hoor; ik heb de dierenarts en de assistente lekker opengeklauwd en gebeten toen ze me uit m’n reismandje wilde halen. Ja, ik ben toch niet gek! Ze moeten weten dat ik geweest ben he…. Maar ik trok toch aan het kortste eind. Toen ze me te pakken hadden kreeg ik toch een prikje en hoppa, weg ballen! Toen de baasjes me kwamen halen vonden me ze erg zielig, de hypocrieten…. Afijn, toen we thuis waren was ik helemaal dronken en kon niet eens op m’n pootjes staan. Dat heeft zeker wel 2 uur geduurd, en toen knapte ik weer wat op. Ik werd uiteraard nog meer verwend dan anders, dus het heeft wel z’n voordelen gehad. En ach, als ik er op terug kijk is het allemaal niet zo erg hoor, ik ben nou veel minder krengerig en ik vind het zelfs goed als ze me aaien. Tja, zo zie je maar, je wordt gewoon een mietje….

Ik heb weer wat nieuws ontdekt! Ik kan apporteren. Ja, echt hoor, met een balletje. Dat is zo begonnen: ik kreeg een lekker zacht balletje van m’n vrouwtje, helemaal pluizig. Ik vond dat prachtig en liep er vaak mee te zeulen. Tot op een keer dat ik weer met dat balletje in m’n bek aan kwam lopen. Ik liet dat balletje vallen voor de voeten van Nick (je weet wel, die grote gozer), en die gooide het de kamer in. Nou, dat was kaassie; ik als een speer er achteraan. Toen ik het balletje te pakken had (eerst effe lekker vermoord natuurlijk), ging ik weer terug de keuken in en liet het weer vallen. Toen ging het vrouwtje gooien, ik er weer achteraan en weer voor ze neergelegd. 

Ik kan je verzekeren dat dát een leuk spelletje is! Als het vrouwtje zegt "waar is je balletje, ga hem dan halen" dan wandel ik heel hooghartig weg om hem te zoeken en als ik hem niet kan vinden, dan zoeken we samen. Zij het steeds weer weggooien en ik er maar achteraan rennen. Hartstikke gaaf joh. Ik doe het trouwens beter als zo’n stomme hond, want dan moeten ze maar zien dat ze dat balletje weer krijgen. Nee, ik leg het keurig voor de voeten neer. Tja, ik ben gewoon superieur…. Ik ben de ballen-bink!

Op een keer kreeg mijn vrouwtje bloemen van het baasje. Mooi ingepakt, met van die lintjes eraan. Nou heb ik een heel slim vrouwtje, die weet overal wel een speeltje van te maken. Ze pakte een stuk aluminium folie en maakte er een balletje van met die slierten er een stukje erin. Nou, dat is ook plezier voor twee. Maar dat doen we alleen in de keuken, want ik zet m’n nagels in het zeil als ik me afzet. Het vrouwtje gaat dan slingeren met die slierten, en ik pluk zo het balletje met slierten uit de lucht. 

Leuk voor als ik straks buiten mag spelen; kan ik tenminste de vogeltjes direct uit de lucht plukken, want ik kan wel érg hoog springen…En als we klaar zijn met spelen ben ik helemaal versleten, dan heb ik zelfs geen puf meer om rottigheid uit te halen. Pffffft….