3 Februari 2005

Mén, ik heb commentaar gekregen. Dat ik niet meer in het dagboek schreef. Nou ja, commentaar is natuurlijk zwaar overdreven, maar diverse kattenliefhebbers mailden naar het vrouwtje dat ze m'n verhalen misten. Dus ga ik de mensen maar weer even tevreden stellen he, want per slot van rekening kan ik mijn fans niet in de steek laten, toch? En ik weet het, het heeft ook veel te lang geduurd. Maar het vrouwtje is druk. Het vrouwtje schrijft een boek. Wat voor een boek, dat mag ik niet zeggen, is me uitdrukkelijk verboden. Nou, ok, dan niet. Ik mag ook niet in de hordeur klimmen.... 

Die hordeur.... en buiten..... en al die lekkere luchten..... en al die andere katten...... en het park..... Oooo laat me eruit!!! Maar nee hoor, ze hebben het er voor over, om zichzelf op te sluiten, alles potdicht, zodat ik er niet uit kan. En weet je wat ze nou weer verzonnen hebben? Jah, je gelooft het niet, maar er komt schrikdraad op de schutting... Ik heb ze er over horen vertellen. Niet dat ik er binnenkort nog uitkan via het bovenraampje, want tegen die tijd heb ik de hordeur gesloopt. Hij zit al vol met gaten, en ik klim van gat naar gat, en als ik mazzel heb, dan is het vrouwtje het zat geweest, en heeft ze toch om te luchten het bovenraampje open gezet. Trouwens, als ik het voor mekaar heb gekregen dat de hordeur openstaat, wat me wel eens lukt, dan spring ik toch gewoon in het gordijn, dan komt ik ook bij het bovenraampje. (Dit is al een oude foto, gnif, dat zie je wel aan de kwaliteit, en de hordeur en het gordijn zien er op deze foto nog netjes uit....... en er hing horregaas voor het bovenraampje. Heb ik toch even vakkundig verwijderd, toch?)

Het vrouwtje  is m'n gezeur méér dan zat. Jah, ik heb van de week zelfs een pets op m'n kont gekregen. Ik hing daar lekker, in die hordeur, raampje dicht, en probeerde toch door het raam 

te komen. Lukt natuurlijk niet, want glas is sterker dan ik. Maar proberen kan toch geen kwaad.... Komt ze aangestormd, rukt het gordijn opzij, en ik schrik natuurlijk en laat me vallen. Helemaal verontwaardigd kom ik op de grond neer, loop hautain weg, geeft ze me ineens een pets op me kont zeg! Goh, ik had niet eens de tegenwoordigheid van geest om boos te worden....

Een paar weekjes geleden heeft het vrouwtje ontdekt hoe ze goeie foto's kan maken. De foto's die ze eerst maakte, waren steevast wazig, net of dat alles bewoog. Soms waren die dingen niet om aan te zien.... Maar nu maakt ze mooie foto's. Hier is Pim aan het spelen met het vrouwtje, rénnen achter een stok met een veertje aan. Zie je hem hijgen?

Pim is wel een toffe peer hoor, ik kan best wel goed met hem opschieten. Tis een dondersteen, want als ie me te pakken kan nemen, dan zal ie het echt niet laten. Gisteren nog. Waren we over de bank aan het rennen, en ben ik net een fractie te laat. Bijt ie me zo in m'n bil! Auw joh! Jah, en venijnig he, nipt ie net m'n velletje....

Maar verder kunnen we goed met mekaar door één deur. Op mijn slechte dagen na dan. Dan ben ik niet om te genieten, en kan niemand goed doen bij me. Wat dat betreft ben ik echt een ouwe saggerijn. Zelfs de geurstekker helpt dan niet, en is er geen feromoontje wat bij m'n hersentjes aankomt. Meestal duurt dat zo'n dag of drie, en heb ik in die laatste dag een keer of wat te horen gekregen dat ik maar normaal moet doen. Maar ja, wat is dat he, normaal.... Ik heb daar toch wel erg veel moeite mee. Zelfs Pim gaat me op zulke dagen uit de weg. Samen in een mandje slapen dat doen we nog steeds niet, daar heb ik geen behoefte aan. Pim zou het liefste lekker tegen me aankruipen, maar ik heb hem zachtjes in z'n oor gefluisterd dat ie dat maar uit z'n kop moet laten en dattie dan maar lekker bij het vrouwtje moet gaan liggen.

Nou, dat doet ie dan ook wel. Die slijmjurk staat dan recht tegen haar op als ie op schoot ligt, (nou ja, staat), en slaat ie z'n voorpootjes zo om haar hals heen. Helemaal vertederd is ze dan. Moet je dan d'r oogies eens zien. En proppies he, daar is tie he-le-maal wauws van. Van die gele memobriefjes. Gaat ie eerst voor d'r zitten, en gaat heel zacht, en heeeeel zielig zitten mauwen. Een speciaal propjes-mauwtje, zo van ma-hauuuuw..... Net zolang tot ze in de lach schiet en een papiertje pakt. Daar maakt ze dan een propje van, en gooit het weg. En Pim brengt het weer terug.... Aport! Meestal kiept hij ze onder de bank tijdens het spelen. Goh, en als dan na een week de bank opgetild wordt, dan ligt er een propje of 50.... En kan het feest weer overnieuw beginnen. Ha, hele verhalen vertellen die twee elkaar. Maar tis mooi om te zien hoe die twee elkaar verstaan....

Hier rechts zitten we samen onder het bureaukastje van het vrouwtje. Lief he ;-) Enne, wat kan ik zielig kijken he.... LOL