Nou lui, ik heb het vrouwtje weer achter de comp gezet hoor, zodat er weer wat te lezen valt. We hebben ondertussen weer zat meegemaakt, want het is inmiddels al weer 23 november, en bijna tijd voor oud en nieuw. Dat wordt dan de eerste kerstboom voor Pim, en het eerste vuurwerk. Hum, ik ben benieuwd of hij het leuk vind. Mij boeide het niet zo erg, en het enige wat mij momenteel boeit, is naar buiten kunnen. Ik mag niet meer..... Dat komt zo. Het was in oktober steeds van dat mooie weer, en ik mocht regelmatig in de tuin. Op een dag dat het niet zo mooi was, maar regende, mocht ik niet naar buiten. Gemeen he, maar ze willen niet dat ik nat word. Nou boeit me dat ook niet, want dan ga ik toch gewoon schuilen onder de grote struik, en kan ik toch nog zat zien, ook de poezen die buiten de tuin lopen.

 Ok, dus de deur bleef dicht voor mij. Ikke ook niet dom dacht ik, ik ga gewoon flink lopen klieren, dan krijg ik vanzelf m'n zin. Nop, niet dus. Binnen blijft binnen. Wacht maar dacht ik, ik ga tóch naar buiten. 's Morgens liet Nick de hond uit, en die kwam ik dus tegen.... Oeps..... Dat kreng gelijk achter me aan natuurlijk! Rennen moest ik. We waren helemaal in het park, en die hond bleef maar achter me aan rennen, met Nick in z'n kielzog. Maar na een poosje werd ik toch wel moe, en Nick kon me, na die hond tig keer te hebben gewaarschuwd, pakken. Hij bracht me dus weer terug naar huis. Hoe was ik nou ontsnapt? Heeeel gewoon, in de hordeur klimmen, en boven op het bovenraampje springen, en dan hoppa, naar buiten springen. Vanaf die dag was het hek van de dam. Elke dag een keertje of 10 moet ik het weer proberen. Het gaas wat voor het bovenraampje zat heb ik al vernield, dus het raampje zit tegenwoordig meestal dicht. Maar ik kan het toch proberen, niet? Soms lukt het me, om de klem weg te duwen, en tralalalala, ikke ben buiten. 

Ze snappen ook niet dat ik het binnen niet zo goed meer naar m'n zin heb, omdat Pim volwassen begint te worden, en zijn hormonen lopen me haast omver. Nou was het vorige week zo erg, dat Pim gewoon begon te stinken. Ze kwamen binnen na het boodschappen doen, deden de deur open en vielen haast flauw van de lucht. Oooo Pim moet gecastreerd worden, zuchtte het vrouwtje. Tja, nu ruik ik het ook, zei de baasie. Gelijk hebben ze naar de 'jeweetwel' mevrouw gebeld, de DA dus, en 's maandags konden ze Pim komen brengen. Ach, arme Pim, ikke weet wat ze met je gaan doen joh..... Hebben ze bij mij ook gedaan... Alleen was het bij Pim nog wel zieliger, want die heeft maar 1 balletje. Nou ja, balletje, stuiterbal kenne ze dat beter noemen. Mén, dat is me een ding! Ik zou er toch haast jaloers op worden, grijns... 

Maar toen die terug kwam van de DA, nou, toen was ik niet meer jaloers hoor. Achhhh, heel z'n buikje kaal geschoren, en 2 sneetjes met 6 hechtingen had ie.... Het vrouwtje helemaal treurig, want Pimmetje was echt heel zielig. Ze hadden naar z'n tweede bal gezocht, en niet gevonden. Dus nou maar hopen dat ie echt een ex-kater is, anders kan hij nog een keer. Nou echt, zelfs ik had meelij met hem. Dat beestje kon amper nog lopen. Heel zielig keek hij uit z'n oogjes. De hele middag en avond heeft ie languit midden op de grond gelegen, totdat ze het te zielig vonden worden, toen hebben ze hem op een handdoek gelegd, omdat de grond te koud werd, en hij helemaal lag te bibberen. Waarschijnlijk was de koude vloer lekker aan zijn wond. 

Inmiddels zijn we drie dagen verder, en hij rent al weer vrolijk achter me aan hoor! De baasie had weer een geurstekker gekocht met feromonen, en in het stopcontact gedaan, dus ik voel me nou ook weer een heel stuk beter. Ja ja, wat het herfst seizoen met een kat kan doen he.... Nu hoef ik niet zo nodig meer naar buiten. Pim gecastreerd, en ik gekalmeerd.....