Hallo allemaal, ikke ben Pim!

Ja, nou ga ìk eens effe schrijven hier in het dagboek van Giz, mijn grote vriend.
Ik heet dus Pim, ben nu 4½ maand oud, roodharig en weeg 2135 gram. Hoe ik hier gekomen ben, dat hebben jullie vast allemaal gelezen. Ik heb het hier écht getroffen, net zoals Giz, die dikke brombeer. Sooo mennn, die kan sjaggerijnig zijn zeg! Poepoepoe.... Die kan zeuren die ouwe.... Nou jah, ouwe, hij is pas 2½ jaar, maar lijkt wel 50 soms..... Hij wil dan helemaal niet met me spelen, bah! Of ben ik gewoon te speels..;-).. tja, dat lijkt me eerder he, als ik eerlijk ben. Gisteren nog. Ik kom gezellig beneden na het slapen, en wil bovenop hem springen om hem eens heerlijk goeie morgen te zeggen. Gaat tie zitten blazen naar me... snik.... ikke wou alleen maar spelen.... Wat was nou het geval, het is hier heet, 35 °.  Giz wil altijd heel graag naar buiten, en als ie dat niet mag, dan word tie vervelend. Maar verder zal ik niet zeuren, we hebben we het saampjes heel gezellig en zijn we echt twee dikke vriendjes. Kijk maar naar de foto's. O ja, niet alle foto's zijn even scherp, maar het vrouwtje doet steeds de camera bewegen als ze op het knopje drukt..... Hier rechts liggen we saampjes voor het eerst naast elkaar. Het vrouwtje had een traantje voor de lens zitten zei ze, daarom is de foto niet scherp. Jaja..... Hieronder zitten we op de rand van de vijver. Ikke nog steeds met dat rottuigje om. Volgend jaar mag ik los zegt het vrouwtje, als ik een beetje 'getemd' ben. Miauwwwww..... Want zoals het er nu uitziet, zijn ze bang dat ik over de schutting heen spring. Nou ja! Dat doet Giz toch ook niet......

Kijk, hoe vind je mij? Als het vrouwtje in de keuken bezig is, dan vind ik dat reuze interessant, en wil er bij zijn. Nou is de regel hier, dat wij overal op mogen, behalve, ja, je raad het al, het aanrecht. En toch wil ik zien wat ze daar allemaal doet. Ik heb het volgende erop gevonden. Ik klim op de keukenstoel op de leuning en ga net zolang zitten blèren totdat ze vraagt of ik wil papegaaien. Nou, en dat wil ik wel! Ze tilt me dan op haar schouder en gaat verder met waar ze mee bezig is. Hebbik het mooi voor mekaar of niet.... En als ze dan klaar is, dan ruikt het altijd zo lekker. De baasie gaat dan de tafel dekken, en mag ik niet meer op de tafel komen. Maar als ze nou effe niet kijken he, dan ga ik gauw kijken wat er op de tafel staat. 

Jah, de foto hier rechts heb ik bijna m'n bekkie verbrand aan een lekker kippie.... Jammie.... We krijgen ook altijd een stukje hoor, maar pikken, nou, dat smaakt toch altijd heel anders!
De foto links, daar heb ik ook weer wat lekkers gehad. Vraag me niet meer wat, want dat weet ik niet meer hoor. Tis hier soms net luilekkerland, en meestal krijg ik alles dubbel, want die rare snuiter Giz, die lust werkelijk niets. Heel hooghartig wil hij soms een stukje kip aannemen, maar voor de rest is alles voor Bassie hoor, (ikke dus) prrrrrrt.

Ik wil toch maar even zeggen dat ik het fijn heb hier. Ik ben gek op het vrouwtje, ze noemt me steeds haar 'schaduw'. Maar dat is toch normaal? Waar het vrouwtje is, daar ben ik ook. Stel je voor, als ze weggaat wat moet ik dan? De baasie, tja, hij is niet verkeerd, en ik vind hem ook wel lief hoor, maar ik ben maatjes met het vrouwtje. Dusss, ze moet gewoon in de buurt blijven. Klaar uit!