Ik ben zielig.....(alwéér?) JA, alweer!

Wat is er dit keer weer gebeurt? Nou, we zijn naar de dierenarts geweest, Pim en ikke. Pim moest z'n laatste enting hebben, en ik m'n jaarlijkse. Het vrouwtje had naar het Dierenziekenhuis gemaild, om te vragen of ze een 'klemzetkooi' hadden, zodat ik ook m'n prikje kon krijgen. Ja hoor, dat hadden ze, geen probleem. Dus ik kon mee. ....Fijn he..... Maar goed, wij alletwee in een eigen mandje in de auto. Pim blèren, die vond het maar niks. In Rotterdam aangekomen in het Dierenziekenhuis ben ik maar gelijk helemaal in het achterste stukje van mijn mandje gekropen, want jah, je weet het niet he, wat er allemaal gaat gebeuren, ik ben de laatste keer nog niet vergeten, dat ik helemaal in paniek de behandelkamer ondergepoept heb uit angst. Ik kan alvast verklappen dat het dit keer nòg erger was.....

Pim mocht als eerste, zodat hij onbevangen het gebeuren over zich heen kon laten komen. Nou, ik moet eerlijk zeggen dat hij zich voorbeeldig gedroeg. Hij liet in zich knijpen, in z'n oogies kijken, z'n oortjes, hij vond het allemaal best. Ha, die gekke Pim heeft maar één balletje, zie je wel dat het een mietje is.... Het wordt wel lastig met de 'jeweetwel', dat zal een operatie gaan worden. Aaach, ik heb nou al meelij met hem. Hij piepte zelfs niet toen hij z'n prikje kreeg. Knap he! Toen hij goedgekeurd voor de APK weer in z'n mandje mocht, tja, toen moest ik eraan geloven. Hoppa, met mand en al op die behandeltafel. Vrouwtje en de baasie zeiden tegen de DA dat ik niet te behandelen was, maar toch m'n prikje moest hebben, en omdat ik zo dik aan het worden ben, wilde het vrouwtje dat de dokter me even onderzocht. Tja, zei de dokter, dan moeten we hem even een slaapspuitje geven. Hij ging even weg, om na een paar tellen terug te komen met een assistente met een naald, en een paar handschoenen wat net lieslaarzen waren. Geloof je toch niet he! Hoppa, met z'n tweeën haalden ze de klemmen van m'n mandje af, en ikke maar grommen en blazen, gillen, poepen, piesen en bijten. Die twee trokken er zich niets van aan. Die dokter pakte me beet met die grote handschoenen, en ikke bijten he, en gillen. Toen hij me goed beet had na een poging of 10, had ie me écht in de houdgreep en kon ik geen kant meer op. 

De assistente prikte me met die naald en ze deden het deksel weer op m'n mandje. Ik heb gewoon door die ijzeren handschoenen heen gebeten.....  De dokter ging zich even verschonen, en de assistente ruimde de rommel op die ik gemaakt had, want echt, alles zat onder.

Na een paar minuten voelde ik me helemaal loom worden, en had moeite om erbij te blijven, want tja, je weet het maar nooit. Er is er nou eentje gekomen die de baas over me is, en dat viel me echt vies tegen, dus bij de tijd blijven was voor mij echt wel van belang, maar ik kon het niet winnen van dat prikje..... Zelfs toen ik helemaal verdoofd was bleef ik grommen en proberen te bijten. De dokter heeft me helemaal onderzocht, en vertelde tegen het vrouwtje en de baasie dat ik wel 20 jaar kon worden. Gelukkig maar zeiden ze alletwee, want we willen hem écht niet kwijt. De baasie keek me aan, en zegt tegen de dokter: "hij kijkt me net aan of ie wil zeggen, dat heb jij nou op je geweten joh"! De dokter vertelde dat ik m'n ogen wel open had, maar niets zag, en dat ik gromde en beet zonder dat ik het wist, gewoon omdat ik me overal tegen verzet. (hoe kan het he....) Maar goed, mijn APK is niet goedgekeurd.... Ik heb nog steeds last van blaasgruis. De plas die nog op de onderzoektafel lag heeft de DA onderzocht, en ik heb nog steeds last van hele kleine steentjes die lijken op suikerkorrels. (het vrouwtje en de baasie mochten het onder de microscoop bekijken). Ik moet dus nu aan een stevig dieet met zuurverlagende blaasgruisbrokjes. Heb ìk weer.... Ook ga ik Prozac krijgen, om me wat rustiger te maken, zodat ik alles niet meer zo erg vind, en ik opnieuw gesocialiseerd kan worden; niet meer iedereen aan wil vallen. Tjonge, als je het goed bekijkt, hebben die twee wat met me te stellen he, en ondanks alles blijven ze van me houden! Prmrmauwwww..... Maar de volgende keer dat ik naar de dokter moet, krijg ik eerst iets kalmerends, want al deze stress is niet goed voor me, maar ook niet voor het vrouwtje en de baasie....

Toen we weer thuiskwamen ging ik gelijk door met mand en al naar de badkamer, zodat ik daar op m'n gemakje bij kon komen en niet gelijk lastig gevallen werd door die kleine Pim. Na twee uurtjes wilde ik toch wel weer naar beneden, om me daar op m'n gemakje te kunnen wassen.  "Vooruit maar" zei het vrouwtje, "je stikt nog wel als een bunzing, maar kom maar lekker in je vertrouwde plekkie". Ik ben me daar dik een uur bezig geweest om m'n vacht weer een beetje schoon te krijgen.... Bah, ik zat he-le-maal onder de pies. Toen ik klaar was heb ik wel van die hele lekkere brokjes gekregen, die ik alleen als beloning krijg, dus het zat allemaal wel goed hoor. Pim liet me gewoon met rust, die voelde het denk ik wel, dat ik niet mezelf was.

Nou, het was me het avontuur wel he, platgespoten worden, door ijzeren handschoenen heenbijten.....

.......Ga je mee Giz, voor je jaarlijkse prikje, anders wordt je ziek......

Pffffffft......

En morgen aan de prozac....