30 augustus 2002

Een poosje geleden heb ik net zoiets meegemaakt. Mijn mensen hebben ook een achtertuin, met een hele grote vijver erin. Daar zitten grote vissen in (die vind ik nog wel een beetje eng, want die spartelen zo). Het baasje was de auto van het vrouwtje aan het maken, en het vrouwtje was aan het werk, dus we waren saampjes, de baas en ik. De tuindeur staat hier altijd open, want het is zomer, en de hordeur is dicht, want ík mag niet naar buiten. Die hond wel, die mag altijd in de tuin, ook die dag. De baas liep in en uit. Je snapt het natuurlijk al, ik kreeg de kans om de tuin in te gaan, want de baas was vergeten de hordeur dicht te doen, omdat hij hele vieze smeerhanden had van de auto. Lalallala, lekker leuk, ik was in de tuin. Jippie! Ik heb op m’n gemakje alles is lopen besnuffelen. Nou kon ik eens alles goed zien en niet door het horregaas of vanuit de vensterbank. Nee, ik kon lekker met m’n pootjes door de aarde lopen. 

Wat voelt dat lekker…. Ik hoorde de baas wel een paar keer tegen de hond schelden dat ‘ie z’n kop moest houden (want die hond piept altijd zo, daar wordt je helemaal zout van joh). Nou, hij hield natuurlijk z’n kop niet, want die hond weet niet wat luisteren is. Dus de baas die kwam boos de tuin in, ook omdat ‘ie het toch wel een beetje vreemd vond dat die hond blééf piepen. Tja, en toen zag hij mij…. Lekker lopend in de tuin….. ruikend aan de bloempjes….likkebaardend bij het zien van een vogeltje….. Néé, niet me oppakken met die vieze handen! Argggg, hij doet het tóch. Maar hij heeft me niet goed vast, en ik glip uit z’n handen en ren gauw weg natuurlijk! Toen werd ‘ie boos en rende achter me aan. Ik me verstoppen natuurlijk, want ik wilde in de tuin blijven. Pech, want hij zag me en greep me in m’n nekvel. Nou, je had me moeten zien toen! Zwart dat ik was! Ik was al zwart wit gevlekt, maar toen helemaal. .....Weer binnen...... Bah, het was nét zo leuk. Toen ’s avonds het vrouwtje thuis kwam lag ze helemaal in een deuk, toen ze me zag. Vlekkie noemde ze me! Pft, weet je wel hoe vies dat is, m’n mooie vacht met die smerige olie. Ík moet me wel wassen ja! 

Het ergste van alles was nog wel dat ze toen een plank op de rand van de hordeur legde, zodat ik hem niet open kon maken.  Want ze weten hoe slim ik ben…. 

Dat ik slim ben, daar heb ik nog een voorbeeld van. Mijn mensen hebben een heleboel rotan in huis, want dat vind mijn vrouwtje mooi. Ze hebben bijvoorbeeld een groot kamerscherm staan. Vind ik prachtig! Je kan er zo lekker je nagels aan scherpen… Maar, dat mag niet. (Ik heb een hele mooie klimpaal, met zo’n wegkruip bakje en een plankje erop, en hier moet ik eigenlijk m’n klauwen aan scherpen). Maar vanaf het begin heb ik dat veel liever gedaan in dat kamerscherm. En elke keer als ik het doe, dan wordt er geroepen "Gizmooooooo" Ik niet luisteren natuurlijk, dat snap je wel. Ik ga pas luisteren als ik de plantenspuit hoor, en dan speer ik weg. Dit is nou een spelletje geworden, en elke keer weer win ik het! Weet je wat ook niet mag? In het kamerscherm springen en klauteren. Lullig he… Het is net zo leuk om een aanloop te nemen, in het scherm te vliegen en dan omhoog te klauteren tot bovenin onder het slaken van de meest weerzinwekkende geluiden, om vervolgens via de leuning van de leren bank (uiteraard met m’n nagels uit) weg te vliegen. Moet je ze dan zien. Dán worden ze pas écht boos. Dan pakken ze gelijk de plantenspuit en komen ze achter me aan! Kan je het je voorstellen, mens achter kat en maar spuiten! Zo, dan word ik nat joh. Maar eigenlijk heb ik het wel verdiend dan hoor, dan ben ik al een tijdje aan het treiteren geweest. Maar een kat mag zich toch ook weleens uitleven???

Nou, dan moet je eens zien wat Nick allemaal met me doet. Die kan gaaf met me spelen joh! Dan gaat ‘ie  zitten tikken met z’n vingers op de bank… ga ik met m’n kontje draaien om een lekkere sprint te trekken…. en vlieg ik zo op z’n arm met alle vier m’n poten, oren achterover en bijten. Ja, en niet loslaten he, ik hou hem gewoon vast. Vind ‘ie prachtig! Ja, ik ook natuurlijk. Of we zijn op de grond aan het spelen, dan draait hij me helemaal in de rondte en als ‘ie me dan loslaat, dan sta ik op en ben ik helemaal draaierig. Moet je ze horen lachen dan. Maar ik pak ze altijd terug hoor, want dan ga ik op m’n rug liggen, en als hij me wil aaien, omdat ik zo’n lekker zacht buikje heb, en dan bijt ik hem gewoon. Vind íe nog niet eens erg ook. Het vrouwtje en de baas wel. Die zeggen steeds tegen Nick; doe het nou niet, want als ‘ie straks 6 kilo weegt doet ‘ie het ook, en dan vind je het niet meer leuk. Ik heb het een keertje bij het vrouwtje gedaan. Zo, die werd boos! Ik dacht dat het wel in haar gezicht mocht klauwen. Dát mocht dus niet. En vanaf die tijd vind Nick toch een beetje minder goed van me…..Nee, eerlijk is eerlijk, ik heb het wél getroffen met mijn mensen. Maar soms zijn ze wel érg consequent…..

Toen ik nog heel klein was, mocht ik in de slaapkamer slapen. Eerst in een doosje, en toen ik daar uit kon, klom ik op het bed. Vonden ze allemaal prima. Lag ik lekker bij ze op het kussen, of op het voeteneind. Gezellig hoor. Maar die mensen slapen lang joh! Als ik 4 uurtjes geslapen heb, dan word ik wakker en wil ik spelen. Lekker rennen door de slaapkamer, boven op mijn slapende mensen ploffen zodat ze wakker worden en met me kunnen spelen. Dat vonden ze niet eens goed! Ze vonden het ook niet goed dat ik met een grote aanloop in de gordijnen van het hemelbed klom. Nou vraag ik je! Weet je wat ze toen gedaan hebben? Me opgesloten in de badkamer. Nou, dan ga ik daar voortaan maar slapen. Heb ik ook geen last meer van het gesnurk….