Hallo allemaal, ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Gizmo, katertje van bijna 5 maanden. Waarom begin ik een dagboek? Omdat jullie het allemaal verdienen te kunnen lezen wat ik allemaal mee maak met mijn personeel. Waarom begin ik zo laat met m’n dagboek? Nou, gewoon omdat ik het nog steeds te druk had met het uithalen van kattenkwaad! Ik zal heel in het kort m’n leventje tot nu toe beschrijven, want dan kennen jullie ook een beetje mijn voorgeschiedenis he. Ik ben geboren op 24 maart 2002 en ben een zwart-witte Europese Korthaar. Op een mooie lente ochtend ging mijn moeder een stukje om. Voor haar niet verstandig, want ze was zo krols als ik weet niet wat! Maar goed, haar baasje had "vergeten" om haar te laten helpen (bah, gebeurt met mij ook een keer). Op die bewuste ochtend kwam ze mijn vader tegen en tja, toen gebeurde het he…. Resultaat: 5 baby’s erbij. Maar haar baasje vond het niet erg hoor, we waren allemaal welkom. 

Toen ik 3 weken oud was, werd er een advertentie opgehangen voor ons, dat we gratis weg mochten als we 6 weken oud waren. Mijn huidige vrouwtje was al maanden op zoek naar een lief poesje met lange haartjes. Toen zij die advertentie zag hangen, is ze toch maar even komen kijken samen met mijn huidige baasje, en die twee sufkoppen waren direct op mij verliefd. Weetje wat mijn baasje zei! Die met die witte oortjes is net een Gremlin, díe is leuk! Het is echt een Gizmo, die moet je na 12 uur geen water meer geven….. (weten zij veel dat ze gelijk hebben….). Hij is wel lief he, zei het vrouwtje, zullen we die maar nemen dan? Na even onder mijn staart te hebben gekeken kwamen ze tot de conclusie dat ik geen poesje was, maar een katertje! Tja, toen had ik het wel even moeilijk, want wat zouden ze nou doen… Na even heen en weer gepraat te hebben konden ze gewoon niet anders dan voor mij vallen, want ik was zooooo lief! Dan maar een katertje, zei mijn vrouwtje! Pffft, gelukkig, want ik vond hùn ook wel lief. Maar ja, dat liet ik natuurlijk niet blijken he, dat voel je wel.

Toen ze na 12 dagen nog een keertje kwamen kijken naar me, had het vrouwtje haar zoon meegenomen om ook naar me te kijken. Nou, dat zat gelijk helemaal snor hoor! Dat vond ‘ie wel wat, zo’n gozer van 2 meter met zo’n klein katje; het was geen gezicht. Maar hij deed wel heel lief met me. (En nou dat ik groter ben nog steeds hoor). Ik was toen 5 weken en at al helemaal alleen. Toen mijn vrouwtje dat hoorde, zei ze tegen mijn vroegere vrouwtje "ik zou hem het liefste nu al meenemen, want het wachten duurt zoooo lang!" Maar ik was nog niet zindelijk, zei ze. Maar dat vond mijn vrouwtje geen probleem, dat kwam wel goed. Nou, ik mee, in een petje, want daar paste ik toen nog in. En een beetje kattekorrels mee, want dat had mijn nieuwe vrouwtje nog niet. Zo, het grote avontuur kon beginnen! Ik nam even afscheid van m’n broertjes en zusjes en m’n oude vrouwtje gaf me nog een stevige knuffel en kreeg toch wel traantjes in d’r ogen, want ik was de eerste die wegging. 

Maar mijn vrouwtje zei dat ze goed voor me zou zorgen, en toen was het oke. Ik mee op de arm van die grote gozer. (Nick heet ‘ie trouwens). En waar ik toen in gestopt werd, dat was gaaf! Een auto noemen ze het en alles vloog voor m’n ogen voorbij. Dat gaat hard joh! Enfin, toen we thuis kwamen, toen kwam het ergste. Zit ik op m’n gemakje op de arm van Nick, lopen we het huis binnen stormt d’r toch een bakbeest van een hond op me af joh! Zooooo, ik me helemaal groot maken, dat snap je wel, maar ja, hij was nog veeeeel groter en was helemaal niet bang van me natuurlijk. Maar dat is allemaal goed gekomen hoor, ik mag alleen niet in zijn mand van mijn vrouwtje, want dat thee-huis is van hem.

Een van mijn liefste spelletjes is het zitten op de trap, en dan spelen met mijn mensen. Vinden ze hartstikke leuk. Dan zit ik met m’n poten door de spijlen heen te hengelen, en ze doen me eigenlijk na (ik denk niet dat ze dat zelf doorhebben hoor). Elke keer als ze langslopen, doe ik net of ik ze aanval (ik doe het zachtjes hoor), en dan doen die sufferds het terug. Maar weet je wat het nou is, ze hebben veel langere pootjes als ik, en ze kunnen met die lange armen zo tussen de traptreden door, en dan weet ik niet meer welke arm ik nou moet pakken. 

Maar gelukkig gaan ze lang door met dat spelletje, zodat ik ze af en toe toch lekker in een hand kan bijten! Toen ik net  bij mijn mensen in huis was had het vrouwtje een mandje voor me gekocht. Zo’n  lekker warm nest gevalletje. Vond ze wel lekker voor me. Nou, ik vind er toevallig helemaal niks aan en ik ga d’r mooi niet in liggen! Pft, wat denken ze wel. Maar als ze een teiltje neerzetten, om bijvoorbeeld een voetenbadje te nemen, ja, dàt is leuk, daar ga ik wel in liggen. Moet je ze horen dan joh! Dat vinden ze een partij raar. Suffe kat, zeggen ze dan, ga je in een kaal teiltje liggen terwijl je zo’n lekker mandje heb… Ze snappen er niks van. 

Laatst hadden ze een doos, waar pakken wijn in zaten. (Ik was toen nog veel kleiner dan nou natuurlijk), en dat doosje heeft een U vorm, zonder voor- of achterkant. Dat is gaaf joh! Kan je je helemaal in verstoppen, en als ze dan langslopen hengel je even naar de voeten. Maar ze doen net of dat ze het niet merken, en lopen gewoon door. Maar je kan er nog veel meer mee. Ik neem m’n speeltjes er naar toe, en speel verstoppertje, of ik doe net of ik een schildpad ben, (want dat kan 

nou, omdat ik weer een stuk gegroeid ben). Dan zit ik in dat doosje en speer ik ineens weg, en het doosje blijft dan op m’n rug steken. Moet je ze horen lachen dan! Door het spelen in die doos, valt ‘ie ook weleens om, en dan ga ik er gewoon in liggen. Als de baas dan langsloopt, dan pakt ‘ie me met doos en al op, en loopt ermee naar de keuken bijvoorbeeld. Dan kan ik mooi op de gootsteen kijken! En daar mag ik nou net niet op….Dat vind ik wel jammer (maar ik doe het weleens stiekem hoor, en als ze het in de gaten hebben, spring ik er gauw vanaf). Als dát nou eens zou mogen he, en ze eten bijvoorbeeld haring, dan zou ik dat mooi kunnen pikken! Nou moet ik wachten tot ik een stukje krijg. Tja, af en toe heb ik wel een beetje meelij met mezelf….

Gísteren heb ik toch iets engs meegemaakt! Ik was via de eetkamertafel op het andere aanrechtblad gesprongen, en omdat het zo warm was, hadden ze het keukenraam open gezet. Het vrouwtje had allemaal potjes neergezet op de vensterbank, dan zou ze het wel horen (dacht ze), als ik op de vensterbank in de keuken zou springen. Want meestal gooi ik die dingen om. Mooi mis dus, ze hoorde niks. Ik kon precies door het kiertje door en sprong op het bankje wat voor het huis staat. Zo, voormekaar! Ik was buiten! Dat mag ik helemaal niet, maar wat kan mij dat schelen, ik was in voor wat nieuws. (En ik heb het ook warm he…) Zo hé, wat is de wereld groot! 

En eng….. brrrr allemaal rennende kinderen, dus ik dook als een speer de bosjes in! Pft, veilig. Weet je wat het nou is? Als ik geen geluid maak, dan weet het vrouwtje dat er iets aan de hand is. Dus die komt kijken waar ik ben. Weg dus! O o, paniek! De baas in z’n ochtendjas naar buiten, het vrouwtje roepen… Ja dág, veel te spannend hier hoor! Totdat ze met het snoepjes blikje ging rammelen. Tja, dat is toch wel lekker, en buiten was het eng, dus ben ik maar naar de deur gelopen die net weer open ging. De baas pakte me op en droeg me naar binnen. Zo, had je de opluchting op die gezichten moeten zien! En natuurlijk kreeg ik m’n snoepje. Maar nou zorgen ze er wel voor dat het raam niet meer openstaat… Jammer hè….

Ik ben niet voor niets een kat, en ben overal als de  "kippen" bij. Zo ook die keer dat het vrouwtje boontjes aan het afhalen was. Zit ze op d’r gemakje op de bank met een pannetje en een zak met boontjes. Leuk hoor, maar is er voor mij ook iets te halen soms? Eerst ging ik aan haar rechterkant kijken, maar daar kon ik niet in die pan kijken. 

En dat maakte nou juist van die leuke geluidjes, als zo’n boontje in het pannetje viel. Ik ook niet dom natuurlijk, ik ging gewoon op haar tafeltje zitten, dan kon ik zo in het pannetje kijken. En toen hoefde ik alleen nog maar te gaan vissen op m’n gemakje….